II OSK 1499/22

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1620/21 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ulicy [...] w P. i J. C. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 września 2021 r. nr OA.7722.15.4.2021 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ulicy [...] w P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 9 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1620/21, oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. i J. C. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 września 2021 r., którym na skutek zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z 25 maja 2021 r. w części dotyczącej terminu przedstawienia określonych w postanowieniu dokumentów i wyznaczono nowy termin wykonania tego obowiązku do dnia 31 marca 2022 r., a w pozostałej części dotyczącej wstrzymania na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w P. robót budowlanych związanych z rozbudową istniejącego parkingu, zlokalizowanego pomiędzy budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi przy ul. [...] i [...] w P., na części działek nr [...] i [...] oraz zobowiązania do przedstawienia określonych dokumentów, utrzymano postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. Skarżący J. C. w skardze kasacyjnej od tego wyroku przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W odniesieniu do prawa materialnego zarzucono naruszenie: 1/ art. 52 Prawa budowlanego w zw. z art. 48 i art. 17 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie posiada przymiotu inwestora robót budowlanych na działce nr [...]; zdaniem skarżącego kasacyjnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego bezsporne jest, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa była nie tylko faktycznym inwestorem robót na działce nr [...] w obecnym kształcie i standardzie, ale też że ta Wspólnota Mieszkaniowa (jej zarząd) zachowywała się jak inwestor, o czym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – świadczy to, że: a) przed przystąpieniem do realizacji prac zarząd skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej nie starał się i nie uzyskał zgody wszystkich użytkowników wieczystych działki nr [...], b) zleceniem i realizacją w/w prac zajmował się wyłącznie zarząd skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, c) zapłata za wykonane na działce nr [...] roboty dokonana została na rzecz wykonawcy bezpośrednio z rachunku bankowego skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, d) koszt wykonanych robót budowlanych na działce nr [...] został poniesiony przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową (użytkownicy wieczyści przedmiotowej działki nie dokonali zwrotu całego kosztu wykonanych robót na rzecz skarżącej, zwrot ten dotyczył jedynie części robót na tejże działce), e) zgody wyrażone w formie oświadczeń zostały sporządzone jedynie przez 5 użytkowników wieczystych (tj. M. O., M. A., M. P., Z. O. i W. K.) w znacznie odległym czasie po wykonaniu przedmiotowych prac na działce nr [...] (w okresie kiedy już wszczęto postępowanie w sprawie samowoli budowlanej) i w/w oświadczenia nie dotyczyły całej działki nr [...], ale wyłącznie jej części, f) roboty wykonane na działce nr [...] przekraczały zakres zwykłego zarządu i wymagały zgody wszystkich użytkowników wieczystych tejże działki, również współmałżonków z uwagi na wspólność majątkową małżeńską (ti. wymagały zgody łącznie 10 osób), g) w pismach kierowanych przez zarząd skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej do skarżącego J. C. Wspólnota Mieszkaniowa uznawała się za inwestora przedmiotowych robót na działce nr [...] (m.in. pismo z 12 lutego 2018 r.), 2/ art. 48 Prawa budowlanego w zw. z art. 17 i art. 18 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą przesłanki do nakazania skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej wstrzymania robót budowlanych realizowanych przez nią także na działce nr [...] oraz nie zachodzą przesłanki do nałożenia na tę Wspólnotę Mieszkaniową obowiązku przedstawienia dokumentów szczegółowo wskazanych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z 25 maja 2021 r. dotyczących również działki nr [...], w sytuacji gdy skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa była inwestorem przedmiotowych robót na działce nr [...], wykonała bez zgody wszystkich użytkowników wieczystych działki nr [...], właścicieli garaży, roboty budowlane na tym gruncie oraz wykonała te roboty bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, 3/ art. 29 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 49b Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do nakazania skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej wstrzymania robót budowlanych realizowanych przez nią także na działce nr [...] oraz że zachodziły przesłanki do nałożenia na tę Wspólnotę Mieszkaniową obowiązku przedstawienia odpowiednich dokumentów, z uwagi na lokalizację inwestycji na obszarze wpisanym do rejestru zabytków oraz z uwagi na rodzaj wykonanych robót budowlanych (wymiana nawierzchni na kostkę brukową), 4/ art. 29 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 49b Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że roboty budowlane wykonane na działce nr [...], polegające na wymianie nawierzchni, utwardzeniu nawierzchni, są zgodne z przepisami prawa budowlanego, w sytuacji gdy z uwagi na lokalizację w/w inwestycji na obszarze wpisanym do rejestru zabytków oraz z uwagi na rodzaj wykonanych robót budowlanych wymagały one dokonania zgłoszenia, a w przypadku braku spełnienia w/w przesłanki zgłoszenia wymagały podjęcia przez organ czynności wskazanych w art. 49b Prawa budowlanego, 5/ art. 28 ust. 1 i art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez brak zakwalifikowania wykonanych robót budowlanych na działce nr [...] jako dokonywanych przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową w ramach jednej inwestycji wraz z działkami nr [...], nr [...] i nr [...], stanowiącej kontrolowane zamierzenie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, będące samowolą budowlaną w myśl art. 29 ust. 4 pkt 2 i art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego. W odniesieniu do przepisów postępowania zarzucono naruszenie: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie wykazał, iż postępowanie organów dotknięte było istotnymi wadami, które doprowadziły do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i doprowadziło do błędnego zastosowania i interpretacji przepisów prawa, 2/ art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej skutkującej brakiem wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym, pomijając treść złożonych przez skarżącego kasacyjnie dokumentów i podane przez niego informacje dotyczącego tego, że po pierwsze, skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa (jej zarząd) "uważała się pierwotnie za inwestora robót na działce nr [...] i zachowywała się jak inwestor, o czym świadczy m.in. fakt, że roboty budowlane wykonane na działce nr [...] stanowiły realizację w całości inwestycji przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową (jej zarząd), tj. łącznie z działkami nr [...], nr [...] i nr [...]", po drugie, że zachodzą okoliczności, o których mowa w podstawie kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 52 w zw. z art. 48 i art. 17 Prawa budowlanego (pierwsza podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. ppkt od a do g). W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienia skargi skarżącego kasacyjnie w całości, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych oraz oświadczyła, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. Istota sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną, sprowadza się do tego, że organy nadzoru budowlanego prowadziły od lipca 2017 r. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332) postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z rozbudową parkingu wykonanych w tym roku przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] i ostatecznie w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu organu pierwszej instancji uznały, że postępowanie to nie może obejmować robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] oraz na działce nr [...]. Sąd pierwszej instancji to stanowisko zaakceptował. W odniesieniu do działki nr [...] przyjął, że wykonane roboty budowlane stanowiły remont parkingu znajdującego się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków i z tego względu na podstawie art. 29 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego wymagały zgłoszenia. Natomiast w odniesieniu do działki nr [...] Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym, według których skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie była inwestorem robót budowlanych wykonanych na tej działce. W tym zakresie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż ta działka nie jest w zarządzie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, że współwłaścicielami garaży znajdujących się na tej działce i jej współużytkownikami wieczystymi jest siedem udziałowców, przy czym 3 udziały objęte są wspólnością ustawową małżeńską oraz że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa w związku z planowanymi robotami budowlanymi na sąsiednich działkach numer [...], [...] i [...], za zgodą i na zlecenie oraz na koszt sześciu udziałowców działki nr [...], za wyjątkiem skarżącego kasacyjnie i jego żony, wykonała na tej działce roboty budowlane polegające na wymianie nawierzchni wokół garaży i wydzieleniu obok ściany garażu jednego miejsca parkingowego. Wszystkie przytoczone w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne dotyczą wskazanych wyżej zagadnień, mianowicie uznania, że postępowanie administracyjne, które zostało zakończone zaskarżonym postanowieniem nie może dotyczyć robót budowlanych wykonanych na działkach nr [...] oraz [...], a także konsekwencji tego stanowiska w postaci nienałożenia żadnych obowiązków na skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową związanych z robotami budowlanymi na wskazanych działkach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawy te nie są zasadne. Jeżeli chodzi o podstawę kasacyjną dotyczącą działki nr [...] to z jej treści wynika, iż skarżący zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Jak się wydaje ta podstawa kasacyjna jest wynikiem nieporozumienia po części usprawiedliwionego niezbyt jasnym uzasadnieniem zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżący kasacyjnie zdaje się kwestionować w tej podstawie kasacyjnej stanowisko organów obu instancji, które przyjęły, iż roboty budowlane na działce nr [...] zostały wykonane zgodnie z prawem. Jednakże Sąd pierwszej instancji uznał, że wymagały one zgłoszenia i w związku z tym nie mogły być objęte postępowaniem prowadzonym na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, który dotyczy robót budowlanych prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tak ujętego stanowiska Sądu pierwszej instancji skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionował. Przede wszystkim skarżący nie zakwestionował, lecz wręcz przyznał w omawianej podstawie kasacyjnej, że roboty budowlane na działce nr [...] polegały na remoncie oraz że działka ta znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Przy takich ustaleniach faktycznych zastosowanie art. 29 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w 2017 r. było zasadne. Jeżeli chodzi o niejasności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz postanowień organów administracji obu instancji to w ocenie NSA z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, czy Sąd pierwszej instancji uznał, że roboty budowlane wykonane na działce nr [...] zostały wykonane zgodnie z prawem, zaś z uzasadnień postanowień nie wynika, czy zgodność z prawem tych robót opiera się na tym, że wymagały one zgłoszenia i takie zgłoszenie zostało dokonane, czy też, że nie wymagały one ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę. Ta kwestia jednakże nie podlega ocenie NSA, gdyż nie została ona w żaden sposób przedstawiona w skardze kasacyjnej. Na marginesie można jedynie zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym ustalono, iż skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa 24 kwietnia 2017 r. zgłosiła zamiar wykonywania robót budowlanych na działce nr [...]. W związku z tym w ewentualnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 49b Prawa budowlanego w związku z robotami budowlanymi na działce nr [...] należałoby ocenić, czy wykonane później w 2017 r. roboty budowlane na tej działce były objęte tym zgłoszeniem oraz czy to zgłoszenie było skuteczne. Jeżeli chodzi o działkę nr [...] to zauważyć należy, że trafnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż brak jest w Prawie budowlanym legalnej definicji inwestora. Nie ulega jednak wątpliwości, że inwestorem jest ten, kto decyduje o wykonaniu określonego obiektu budowlanego. Zaznaczyć przy tym należy, że chodzi w tym przypadku o najszerszy zakres pojęcia "inwestor", w tym, gdy chodzi o roboty budowlane wykonane poza jakąkolwiek reglamentacją wynikającą z Prawa budowlanego, a więc bez związku z pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika bowiem, że w zakresie robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] nie dokonano zgłoszenia robót budowlanych, nie mówiąc już o złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Powoływanie się zatem na przepisy art. 17 i art. 18 Prawa budowlanego w celu określenia, kto powinien być w zakresie tych robót budowlanych uznany za inwestora jest niezasadne. Przepisy te odnoszą się bowiem do inwestora rozumianego jako uczestnika procesu inwestycyjnego przebiegającego zgodnie z prawem. Mając zatem na uwadze wyżej określoną definicję inwestora Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w postępowaniu administracyjnym zasadnie przyjęto, iż to nie skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa była inwestorem robót budowlanych na działce nr [...], lecz jej współużytkownicy wieczyści i współwłaściciele znajdującego się na niej budynku. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał na takie okoliczności, z których wynika, że bez zgody i woli współużytkowników wieczystych działki nr [...] i współwłaścicieli znajdującego się na niej budynku skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie podjęłaby robót budowlanych na tej działce. Fakt zaś, że wykonanie tych robót zależało nie od skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, lecz od współużytkowników wieczystych i współwłaścicieli budynku znajduje potwierdzenie w dwóch wyrokach sądów powszechnych złożonych w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu przez sądami administracyjnymi obu instancji przez skarżącego kasacyjnie. W uzasadnieniu przedłożonego w postępowaniu kasacyjnym przez skarżącego prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z [...] października 2022 r., sygn. akt [...], wyraźnie stwierdzono, że inwestorem robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] polegających na utwardzeniu gruntu i wymianie kostki brukowej byli użytkownicy wieczyści tej działki i jednocześnie właściciele znajdującego się na niej budynku, ale z wyjątkiem skarżącego oraz jego żony. Wskazano, że przy okazji wykonywania parkingu na działkach nr [...], [...] i [...] "sześciu z siedmiu właścicieli garaży usytuowanych na" działce nr [...] (z wyjątkiem skarżącego kasacyjnie i jego żony) zwrócili się do Skarżącej Wspólnoty o objęcie robotami budowlanymi także działki nr [...]. Swoje oświadczenia potwierdzili, jak ustalił Sąd Okręgowy, na piśmie i zadeklarowali gotowość pokrycia kosztów związanych z tymi robotami budowlanymi. Także Sąd Rejonowy w P., wydając wyrok z [...] kwietnia 2019 r., sygn. akt [...], który został przez skarżącego kasacyjnie przedłożony w postępowaniu administracyjnym, ustalił, iż zgodę na wykonanie robót budowlanych na działce nr [...] wyrazili jej współużytkownicy wieczyści z wyjątkiem skarżącego oraz jego żony. Ustalenia wskazanych prawomocnych wyroków sądów powszechnych, co istotne przedłożonych przez skarżącego kasacyjnie i wydanych z jego udziałem, są zbieżne z ustaleniami poczynionymi w postępowaniu administracyjnym oraz przyjętymi przez Sąd pierwszej instancji w zakresie okoliczności wykonania robót budowlanych na działce nr [...]. Nie jest przy tym istotne, że jeden z tych wyroków został wydany już po wydaniu zaskarżonego wyroku. Nie jest on bowiem samoistnym dowodem, lecz jedynie potwierdza, że ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym i przyjęte przez Sąd pierwszej instancji są trafne. Dodać należy, odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej, że nie ma istotnego znaczenia to, iż skarżący kasacyjnie oraz jego żona ani nie wyrazili zgody na roboty budowlane na działce nr [...], ani za nie nie zapłacili. W ocenie NSA nawet, gdyby tylko jeden ze współużytkowników wieczystych tej działki zlecił skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej roboty budowlane i za nie zapłacił, to skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie mogłaby być uznana za inwestora. Inwestorem byłby ten jeden współużytkownik wieczysty, zaś kwestia dotycząca tego, czy był uprawniony do działania za wszystkich współużytkowników wieczystych miałaby znaczenie jedynie dla oceny czy te roboty budowlane mogłyby być zalegalizowane. Nie jest więc też istotne to, że – jak twierdzi się w skardze kasacyjnej – niektórzy użytkownicy wieczyści wyrażali zgodę jedynie na wykonanie miejsca postojowego przy ścianie garażu, a inni tylko na wymianę kostki brukowej na podjeździe do ich boksu garażowego. W związku z zarzutami skargi kasacyjnej dodać też należy, że wobec przyjętej definicji inwestora bez istotnego znaczenia dla ustalenia, kto był inwestorem robót budowlanych na działce nr [...], są takie okoliczności, jak to, że to skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa zapłaciła wykonawcy robót budowlanych za wykonane prace. Równie nieistotne jest także to, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie otrzymała pełnego zwrotu kosztów wykonanych robót budowlanych. Jeżeli chodzi o zarzuty skargi kasacyjnej, według których oświadczenia współużytkowników wieczystych działki nr [...] dotyczących wykonanych na niej robót budowlanych zostały złożone po wykonaniu robót budowlanych, zauważyć należy, że oświadczenia te mają takie znaczenie, iż poświadczają fakty z przeszłości. Także inne okoliczności, jak to, że osoba reprezentująca skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową w jednym z pism określiła ją słowem "inwestor" oraz że także organy administracji we wcześniejszym etapie wieloletniego postępowania tak określały w odniesieniu do robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową. Odnosząc się szerzej do tej ostatniej kwestii zauważyć należy, że zmiana oceny prawnej udziału skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej przez organy administracji miała związek z przedłożonym w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego wyroku Sądu Rejonowego w P. z [...] kwietnia 2019 r., sygn. akt [...], z którego wynikało, że to nie od skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej zależało wykonanie robót budowlanych na działce nr [...], lecz od jej użytkowników wieczystych. Odnosząc się do powołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroku NSA z 14 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2943/17, zauważyć należy, że nie przeczy on przyjętej w rozpoznawanej sprawie ocenie prawnej nietypowych (co należy przyznać) okoliczności faktycznych. W wyroku tym wskazano, że podmiot, który nie jest właścicielem nieruchomości może być uznany za inwestora samowolnych robót budowlanych, gdy wykonano je bez zgody właściciela lub współwłaścicieli nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie roboty budowlane zostały wykonane za zgodę współużytkowników wieczystych nieruchomości, przy czym nie wszystkich. W końcu, odnosząc się do twierdzeń skarżącego kasacyjnie, według których nie może on korzystać, mimo że jest współużytkownikiem wieczystym działki nr [...], z miejsca postojowego wykonanego obok garażu znajdującego się na tej działce, gdyż miejsce to jest "zamknięte" słupkiem zaporowym, zauważyć należy, że w tym zakresie skarżący kasacyjnie może dochodzić swych praw współużytkownika wieczystego nieruchomości przed sądem powszechnym, m.in. na podstawie art. 206 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.), który, jak się przyjmuje (np. uchwała SN z 16 czerwca 1967 r., sygn. akt III CZP 45/67), może mieć zastosowanie także do innych przypadków wspólności praw niż współwłasność. Podobnie należy ocenić twierdzenia skarżącego kasacyjnie dotyczące uniemożliwienia mu wjazdu na część działki nr [...] z uwagi na wykonanie wysokiego krawężnika. Uwzględniając powyższe NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych. Wobec tego NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Nadto, NSA na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 209 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie jest zobowiązany zwrócić skarżącemu koszty postępowania kasacyjnego jedynie wówczas, gdy skargą kasacyjną zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, gdyż skarżący kasacyjnie zaskarżył skargą kasacyjną wyrok, którym oddalono skargę zarówno jego, jak i skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy (dosłownie wniósł o "rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym"), a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, NSA - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.