III SAB/Wr 1243/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek strony postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 27 lipca 2022 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek strony i uiściła wpis od skargi w wysokości 100 zł. (k. 25 akt sądowych). Zarządzeniem 22 marca 2023 r. wezwano pełnomocnika strony do uzupełnienia braku skargi poprzez przedłożenie ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z 4 kwietnia 2023 r. pełnomocnik strony cofnął skargę i wniósł o zwrot uiszczonej tytułem wpisu kwoty 100 zł. Pełnomocnik nie przedłożył ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. ,dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15, Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarga strony skarżącej nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej wezwany do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia nie wykonał wezwania Sądu. W tym miejscu podnieść należy, iż Sąd zważył także, iż wprawdzie pełnomocnik strony skarżącej pismem z 4 kwietnia 2023 r. cofnął wniesioną skargę, a więc w myśl art. 60 p.p.s.a. zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania sądowego, niemniej jednak nie zmienia to faktu, iż nie uzupełnił braku skargi w terminie zakreślonym przez Sąd (nie przedłożył ponaglenia). Wobec tego, Sąd orzekając w sprawie w pierwszym rzędzie wziął pod uwagę okoliczności skutkujące odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest bowiem dopuszczalne dopiero wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Sąd nie podejmuje bowiem żadnej czynności na skutek pisma ( skargi ), które nie może otrzymać prawidłowego biegu, w myśl obowiązujących przepisów p.p.s.a. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207). Mając powyższe na względzie, skoro w sprawie strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie złożyła ponaglenia i nie przedłożyła ponaglenia na wezwanie Sądu, skarga podległa odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt I sentencji). W punkcie II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.