IV SAB/Wr 118/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 10 lutego 2023 r. T. T. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 marca 2023 r. wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie kopii ponagleń na niezałatwienie sprawy w terminie wraz z dowodem ich wniesienia wskazując, że nieusunięcie braków skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 marca 2023 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwanie doręczono w dniu 3 kwietnia 2023 r. na adres do doręczeń strony podany w skardze. W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanych braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.). Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl natomiast art. 220 § 3 u.p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie do skargi nie dołączono kopii ponagleń skierowanych do organu (o których mowa w skardze) wraz z dowodem ich wniesienia ani nie uiszczono wymaganego wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym, wezwano skarżącą do usunięcia powyższych braków wyznaczając siedmiodniowy termin na ich usunięcie (liczony od dnia doręczenia wezwań) i pouczając o rygorze niezastosowania się do ww. wezwań, tj. odrzuceniu skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą powyższe wezwania doręczono skutecznie na adres do doręczeń strony w dniu 3 kwietnia 2023 r. (poniedziałek). W konsekwencji siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanych braków upływał w dniu 11 kwietnia 2023 r. (wtorek). Pomimo upływu terminu, strona nie uzupełniła braków skargi. Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 u.p.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.