VI SA/Wa 1156/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną przez A. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uwzględnił odwołanie S. w S., dotyczące rozstrzygnięcia postępowania nr [...] prowadzonego w trybie konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego na obszarze rejonu operacyjnego: [...]. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] stycznia 2009 r. ogłosił konkurs ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od [...] marca 2009 r. do [...] grudnia 2010 r. w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego, na obszarze rejonu operacyjnego: [...]. Oferty złożyli: a/ A., b/ S.. W dniu [...] lutego 2009 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert i wybrana została oferta złożona przez firmę A.. Następnie drugi z oferentów – S. wniósł odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. W wyniku jego rozpoznania, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wydał w dniu [...] marca 2009 r. decyzję nr [...], oddalającą odwołanie. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w trybie konkursu ofert przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji oraz zasad równego traktowania świadczeniodawców. Od powyższej decyzji S. w S. złożył odwołanie do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, które uzupełnił pismami z [...] marca 2009 r. i [...] kwietnia 2009 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Funduszu nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. i uwzględnił odwołanie S. w S.. W uzasadnieniu wskazał, że istotnym z punktu widzenia oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania konkursowego było pominięcie przez komisję konkursową faktu, iż A. O. przedstawił w dokumentacji do oferty decyzję o wpisie zmian w rejestrze, z której wynika, iż księga rejestrowa nr prowadzona dla zakładu: O. nie zawiera wpisu komórki organizacyjnej, zgłoszonej w załączniku nr [...] - miejsca wyczekiwania zespołów ratownictwa medycznego, jako miejsce stacjonowania zespołu ratownictwa medycznego zlokalizowanego w S. przy ulicy S. Z tego względu oferent ten nie spełniał wymaganych warunków dla świadczeniodawców określonych w przepisach prawa oraz ustalonych na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach, przez Prezesa Funduszu, na dzień złożenia oferty. Organ uznał, iż w części jawnej postępowania konkursowego komisja konkursowa winna zawezwać oferenta do uzupełnienia braków i przedstawienia aktualnego rejestru, a w przypadku jego braku odrzucić ofertę ze względu na niespełnienie warunków wymaganych. Na powyższą decyzję A. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: - naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a., poprzez brak działania na podstawie obowiązujących przepisów, brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez brak uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wezwanie do przedłożenia stosownego opisu z rejestru, - naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji. Wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji Prezesa Funduszu z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz wstrzymania jej wykonania w związku z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody jak również spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 154 ust. 1, 6 i 8 ustawy o świadczeniach jako niedopuszczalnej. Organ podkreślił, iż skoro skarżący nie złożył odwołania od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotne, nie ma zatem prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wszczęcie postępowania sądowo-administracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie to może być zatem wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Po stronie skarżącej brak jest takiej legitymacji. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." jest podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Stosownie do przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest prowadzone w dwóch odrębnych reżimach prawnych tj. cywilnoprawnym i administracyjnoprawnym. W świetle art. 154 powołanej ustawy nie ma, zdaniem Sądu wątpliwości co do tego, iż z chwilą złożenia odwołania, o którym w tym przepisie mowa dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie kontroli, której zakres określa art. 152 tej ustawy (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2007 r., sygn. II GSK 37/07, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. II GSK 330/06). Bezspornym w sprawie jest również okoliczność, iż to S. w S. (a nie skarżący) złożył odwołanie od przedmiotowego rozstrzygnięcia i w jego wyniku zapadła decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oraz zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. została podjęta w oparciu o art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach. Adresatem obydwu decyzji był S. w S., a nie podmiot skarżący. S. w S. składając odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia rozpoczął odrębne postępowanie administracyjne, którego stroną był tylko podmiot składający to odwołanie, bowiem stroną tego postępowania, jest w myśl art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu. Przepis art. 154 ust. 8 powołanej ustawy jednoznacznie określa stronę, której przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przepis ten stanowi, że skarga od decyzji, o której mowa w art. 154 ust. 6 przysługuje świadczeniodawcy, zaś w świetle regulacji zawartych w art. 154 ust. 1-6 w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że chodzi o tego świadczeniodawcę, który złożył odwołanie od ogłoszenia o rozstrzygnięcie postępowania w sprawie zawarcia umów o świadczenie usług zdrowotnych, a nie innych świadczeniodawców, którzy brali udział w postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie. W świetle powyższego legitymowanym do złożenia skargi był jedynie S. w S., a nie skarżący. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że skarżącemu nie doręczono zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji. Nie brał on również udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu, istotne jest rozważenie, czy w świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych, skarżący jest legitymowany do złożenia skargi do Sądu. Zgodnie z art. 50 ust. 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości fakt, iż interes prawny, o którym mowa w tym przepisie ma charakter materialnoprawny. Jest on oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca, w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu, możliwość wydania określonego aktu lub też podjęcia określonej czynności (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Łd 645/08). Innymi słowy, mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. I SA 1748/83, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 213-214, teza 7). Reasumując, w odniesieniu do zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, nie został wskazany żaden przepis prawa materialnego, z którego można byłoby wywodzić uprawienie lub obowiązek skarżącego, pozostający w związku z treścią kontestowanej decyzji. Takim przepisem, w ocenie Sądu, nie jest z całą pewnością art. 154 ust. 8 ustawy o świadczeniach, który jednoznacznie wskazuje, że od decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia tylko świadczeniodawcy, który zainicjował postępowanie odwoławcze, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tym samym, inni świadczeniodawcy nie biorący udziału w postępowaniu odwoławczym nie mają uprawnień do inicjowania postępowania skargowego przez sądem administracyjnym. W świetle powołanego przepisu, brak legitymacji skarżącego jest ewidentny, co uzasadnia odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd stosownie do powołanego przepisu orzekł zatem, jak w sentencji.