II GZ 679/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2186/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 września 2013 r., odmówił spółce [...] z siedzibą w K. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Sąd stwierdził, że pismem z dnia [...] lipca 2013 skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2013 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka uzasadniając wniosek podała, że nie posiada jakichkolwiek środków umożliwiających dokonanie zapłaty wymierzonej kary a podjęcie egzekucji w stosunku do spółki z dużym prawdopodobieństwem wpłynie na jej płynność finansową. Do skargi strona dołączyła bilans oraz rachunek zysków i strat, sporządzone na dzień 31 grudnia 2012 r. W dokumentach podano, że spółka osiągnęła przychody netto w wysokości 7 686 469,11 złotych oraz odnotowała stratę w wysokości 114 704,08 złotych. Sąd powołując treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a, na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji przytaczając informacje wynikające z dokumentów finansowych przedstawionych przez skarżąca stwierdził, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, nie oznacza utraty płynności finansowej spółki, skutkującej niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka [...] z siedziba w K. złożyła zażalenie, w którym zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, polegający na nieuzasadnionym uznaniu, iż strona skarżąca nie wskazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2012 r. Spółka podniosła, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazane zostało, iż sytuacja finansowa spółki jest niekorzystna na dowód czego przedłożony został bilans rachunek zysków i strat strony. Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji jakoby fakt poniesienia straty wykazany w przedłożonych dokumentach nie stanowił uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej Spółki. Spółka podniosła również, że strata w działalności gospodarczej w połączeniu z brakiem jakichkolwiek środków umożliwiających dokonanie zapłaty żądanych kwot wpływa w sposób znaczący na obraz sytuacji finansowej podmiotu. Ponadto skarżąca spółka podniosła, iż w świetle orzecznictwa skutek w postaci utraty płynności finansowej stanowi dostatecznie skonkretyzowaną przesłanką udzielania ochrony tymczasowej. Spółka wskazała również, że jej przedmiotem działalności jest prowadzenie apteki ogólnodostępnej, która zgodnie z przepisami ustawy prawo farmaceutyczne, jest placówką ochrony zdrowia publicznego i w związku z tym w interesie ogółu leży nieprzerwana działalność polegająca na świadczeniu usług farmaceutycznych oraz podejmowaniu działań związanych z szeroko pojętą ochroną zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej zasady i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w ustawie procesowej przesłanek. Istotne jest zatem, aby strona należycie uzasadniła swój wniosek, poprzez wykazanie istnienia przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem należy do sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Zatem sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił wniosek skarżącej uznając, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego informacje, którymi dysponował Sąd pierwszej instancji, wynikające z pisma procesowego zawierającego w swej treści zarówno skargę jak również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie uprawniały do udzielenia skarżącej spółce ochrony tymczasowej. Oceniając zaskarżone postanowienie, należy podzielić wyrażony w nim pogląd, iż z okoliczności sprawy nie wynika, że wykonanie decyzji (uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł) spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Przede wszystkim wnioski takie nie wynikają z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą, wskazującej na stratę 114 704,08 zł w stosunku do wartości przychodów netto w wysokości 7 686 469,11 zł. Wykazana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadnia, jak chciałaby tego skarżąca, wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Należy również uznać, że nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji okoliczność, iż utrata przez skarżącą płynności finansowej może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje również dla 19 pracowników zatrudnionych w spółce. W rozpoznawanej sprawie z dokumentów przedstawionych przez skarżącą w żaden sposób nie wynika, żeby sytuacja finansowa spółki była na tyle trudna, żeby konieczne było zwolnienie pracowników, a jak zostało już powiedziane to na skarżącej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również okoliczność, iż zaskarżona decyzja obarczona jest wysokim prawdopodobieństwem wadliwości. Oceniając sprawę wpadkową, tj. udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Wobec powyższego, WSA w Warszawie nie mógł wziąć tej okoliczności pod uwagę. Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.