I GSK 2310/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2018 r.; sygn. akt V SA/Wa 1194/17 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. S. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. kwotę 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1194/17 oddalił skargę W. S. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W. S. w dniu 15 czerwca 2016 r. złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ż. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. przyznał skarżącemu: - jednolitą płatność obszarową (JPO) do zadeklarowanej powierzchni (6,21 ha), - płatność za zazielenienie do zadeklarowanej powierzchni (6,21 ha), - płatność redystrybucyjną do zadeklarowanej powierzchni (6,21 ha), - płatność do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych do zadeklarowanej powierzchni (0,29 ha), - płatność do krów do zadeklarowanych 7 sztuk krów, - płatność do bydła do zadeklarowanych 3 sztuk bydła. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją z [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Po przytoczeniu podstaw prawnych wydanej decyzji stwierdził, że przyznano płatności zgodnie ze zgłoszonym wnioskiem i zadeklarowaną powierzchnią gruntów. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. S. Powołując treść art. 6 oraz 21 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2017 r. poz. 278; dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich) wskazał, że płatności te są przyznawane na wniosek rolnika składany w terminie od dnia 15 marca do 15 maja. Oznacza to, że dla przyznania płatności konieczne jest złożenie wniosku. Organ związany jest zakresem żądania strony, określonym we wniosku. Dla otrzymania płatności w danym roku nie jest wystarczający sam fakt użytkowania rolniczego gruntów przez wnioskodawcę w roku, w którym składany jest wniosek lub w latach poprzednich, albo też - jak ma to miejsce w przypadku płatności do buraków cukrowych, spełnianie przesłanek do jej przyznania. Niezbędne jest wyrażenie i sprecyzowanie zakresu żądania zawarte w złożonym wniosku. Skarżący we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do jednolitej płatności obszarowej zadeklarował powierzchnie działek rolnych - 6,21 ha. W toku postępowania przed organami, wniosek w tym zakresie został zweryfikowany. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku przeprowadzonego postępowania wynosiła 6,20 ha. Została ona ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że skarżący spełnił wszystkie warunki otrzymania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do powierzchni, którą sam wskazał we wniosku. W związku z tym nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i art. 15 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: kpa). To na skarżącym zgodnie z ww. przepisem ustawy o płatnościach ciążył obowiązek wskazania prawidłowej powierzchni działek, a organ nie mógł przyznać płatności do powierzchni większej niż zadeklarowana, skoro skarżący nie wykazał, że ta powierzchna jest większa. Skargą kasacyjną skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: ppsa) oświadczył, iż zrzeka się rozpoznania skargi na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 145 § 1 lit. a/ ppsa w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich poprzez błędne jego zastosowanie; 2) art. 145 § 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 7 kpa poprzez błędną ocenę stanu faktycznego; 3) art. 145 § 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 15 kpa poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przesłanek dla wydania przedmiotowej decyzji. Zdaniem skarżącego wątpliwości budzi poczynienie ustaleń dot. powierzchni działek na podstawie fotomap. Powyższy dowód nie jest w stanie precyzyjnie określić, jaki jest rzeczywisty obszar działek użytkowanych rolniczo. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniósł o oddalenie środka prawnego i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określono w art. 183 § 2 ppsa, a która nie zachodzi w sprawie. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w środku prawnym w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd I instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz sprecyzowanie, jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na kasatorze ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 ppsa). Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia. Skarga kasacyjna oparta została w sprawie na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, przy czym zarzuty stanowią dosłowne powtórzenie zarzutów podniesionych w skardze. Omawiając zarzuty sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ppsa stwierdzić należy, że są one chybione. Postawiony w ramach tej podstawy kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 7 i 15 kpa sprowadza się do wytknięcia nieprecyzyjnego ustalenia powierzchni działek wnioskodawcy, to jest na podstawie fotomap. Zdaniem kasatora, nieprzeprowadzenie z urzędu w tym zakresie innych dowodów może świadczyć o braku należytej staranności organów. Wskazany zarzut nie został bliżej uzasadniony, nie jest powiązany z żadnym przepisem procesowym, naruszenia którego miał się dopuścić sąd I instancji, a przede wszystkim kasator nie wykazał, w jaki sposób naruszenie wymienionych przepisów w istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy. Należy zauważyć, że postępowanie dowodowe na gruncie ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego podlega modyfikacjom w stosunku do zasad zawartych w kpa. Zakres tych modyfikacji, w świetle przepisu art. 3 ust. 3 powołanej ustawy odnosi się przede wszystkim do roli strony w postępowaniu wyjaśniającym, domagając się od niej aktywności dowodowej. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała wiarygodnych dowodów, które potwierdziłyby wadliwość pomiarów jej działek, co więcej nie podała, na czym miałby polegać błąd w pomiarach i jakie miał on odbicie w przyznanych płatnościach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 6 ust. 1 ustawy o płatnościach, należy stwierdzić, iż jest on nieuzasadniony, a co więcej wręcz niezrozumiały. Jak wskazano wyżej, związanie NSA zarzutami środka prawnego powoduje, że nie jest on uprawniony do uzupełniania, czy korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych, jak też domyślania się co kasator miał na myśli podnosząc określony zarzut. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. We wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do jednolitej płatności obszarowej skarżący kasacyjnie zadeklarował powierzchnie działek rolnych - 6,21 ha. W toku postępowania wniosek w tym zakresie został zweryfikowany. Powierzchnię działek rolnych stwierdzoną w toku przeprowadzonego postępowania określono na 6,20 ha, w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Ponieważ różnica między całkowitą powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną a całkowitą powierzchnią stwierdzoną nie przekraczała 0,1 ha i nie była większa niż 20% całkowitej powierzchni zadeklarowanej, zatwierdzono do jednolitej płatności obszarowej powierzchnię 6,21 ha. W tym zakresie skarżący kasacyjnie nie wykazał wadliwości w działaniach organu, w szczególności nie przedstawił dowodów na okoliczność, że sam wadliwie wskazał we wniosku powierzchnię objętą płatnościami. Tak więc Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że W. S. spełnił wszystkie warunki otrzymania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do powierzchni, którą sam wskazał, oraz że płatności te otrzymał zgodnie z żądaniem sprecyzowanym we wniosku. Wobec powyższego, na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 1 ppsa.