II GSK 810/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. P. AG w Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1066/19 w sprawie ze skargi B. P. AG w Sz. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 grudnia 2018 r. nr Sp. 482.2016 w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 stycznia 2020 r., oddalił skargę B. P. A.G. w Sz. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 grudnia 2018 r., w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: pismem z 29 grudnia 2016 r. H. P. G. Sp. z o.o. w W. złożyła do organu wniosek o unieważnienie w całości patentu o tytule "Absorbent i sposób jego wytwarzania" udzielonego na rzecz B. P.. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 89 ust. 1 oraz art. 24, 25, 26, 27 i 33 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 776, dalej: p.w.p.), zarzucając wynalazkowi: brak nowości wobec dokumentu D1 - monografii farmakopealnej produktu leczniczego E. (1997) oraz dokumentu D2 - zgłoszenia patentowego [...] (22 grudnia 2005 r. - data zgłoszenia); brak poziomu wynalazczego wobec dokumentu D1 oraz brak ujawnienia w sposób jasny i wyczerpujący, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić. Uprawniona, w odpowiedzi na wniosek wniosła o jego oddalenie w całości. Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy unieważnił patent europejski o numerze [...] na wynalazek pt.: "Absorbent i sposób jego wytwarzania". Organ uznał, że wnioskodawca wykazał bezpośredni, konkretny, aktualny i realny interes prawny, który znajdował potwierdzenie w okolicznościach faktycznych w domaganiu się unieważnienia patentu na sporny wynalazek. Wynikał on z faktu skierowania do wnioskodawcy listu, w którym zarzucono mu naruszenie praw własności intelektualnej powołując się m.in. na przedmiotowy patent europejski ze skutkiem w Polsce. Zarzucono wnioskodawcy uczestnictwo w dystrybucji fałszywego produktu medycznego oznaczonego jako E., wskazując jednocześnie, że dystrybucja tego produktu narusza prawa właściciela do patentu o numerze [...]. W liście tym zażądano też od wnioskodawcy natychmiastowego zaprzestania dystrybucji fałszywego produktu E. pod rygorem zainicjowania postępowania sądowego przez właściciela patentu i znaku towarowego E.. Organ uznał wobec tego, że wnioskodawca miał prawo domagać się zbadania, czy sporny wynalazek spełniał ustawowe warunki wymagane do uzyskania ochrony. Za zasadny organu uznał zarzut udzielenia patentu na sporny wynalazek z naruszeniem art 138 ust. 1 lit. b) w związku z art. 83 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich z dnia 5 października 1973 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 79, poz. 737 ze zm., dalej: KPE) - nieujawnienia wynalazku w sposób wystarczająco jasny i pełny dla jego wykonania przez specjalistę z danej dziedziny. Organ podał, że przedmiotem spornego wynalazku według niezależnych zastrzeżeń patentowych było: zastrz. 1 - Adsorbent, będący nieliniowym produktem polikondensacji polihydratu 1,1,3,3-tetrahydroksy-1,3-dimetylodisiloksanu oraz zastrz. 2 - sposób wytwarzania adsorbenta według zastrzeżenia 1. Zdaniem organu w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 nie określono jednoznacznie i precyzyjnie adsorbenta, ponieważ adsorbent będący nieliniowym produktem polikondensacji polihydratu 1,1,3,3-tetrahydroksy-1,3-dimetylosiloksanu przedstawiony wzorem zawierał niejasne oznaczenia - znak nieskończoności "∞". Organ wskazał również, że przedstawiony w zastrzeżeniu nr 1 wzór adsorbenta odpowiada strukturze polimeru drabinkowego. Jeżeli uprawniony zastrzega adsorbent o określonej strukturze chemicznej (wzór chemiczny) oraz sposób wytwarzania adsorbenta o określonej strukturze, to w opisie zgłoszenia powinien przedstawić konkretne dane techniczne potwierdzające jego strukturę chemiczną. W ocenie organu z analizy opisu patentowego wynikało, że w żadnym z trzech przytoczonych w nim przykładów nie wskazano jasno, jaki związek otrzymano, o jakiej masie cząsteczkowej, jakiego rzędu wielkości są polihydraty otrzymane przedmiotowym sposobem. Przedstawione w opisie patentowym dane fizykochemiczne i parametry nie były wystarczające do potwierdzenia struktury zastrzeganego adsorbenta. Organ zauważył, co wynikało z wyjaśnień uprawnionej, że struktura adsorbenta wg [...] jest złożona i skomplikowana, wobec czego określenie jej za pomocą wzoru przedstawiającego regularną budowę (polimeru drabinkowego) było niewłaściwe, a ponadto struktura związku, jak zaznaczyła uprawniona, jest potwierdzona przez modelowanie kwantowo-chemiczne i oparta jest ona na metodach obliczeniowych półemipricznych, które jak podkreślił organ nie są dokładne, a ich wyniki mogą być błędne. W ocenie organu zastrzeganie adsorbenta scharakteryzowanego strukturą prawdopodobną czy domniemaną było niezasadne, przy czym sama struktura była błędnie i niejasno określona, biorąc pod uwagę niejasny symbol "∞". Na uzyskanie drabinkowej struktury polimeru kluczowy i istotny wpływ ma funkcjonalność wyjściowych monomerów - aby uzyskać organosiloksany o strukturze drabinkowej w procesie polikondensacji należy zastosować trójfunkcjonalne związki krzemoorganiczne. W sposobie według przedmiotowego patentu zastosowano substrat określony jako alkaliczny roztwór dioksymetylokrzemianu sodowego, stanowiący mieszaninę substancji oligomerycznych o różnej funkcjonalności, tak więc zastosowanie w reakcji polikondensacji hydrolitycznej, mieszanki zawierającej komponenty dwu - i trójfunkcjonalne będzie prowadziło do powstania polimerów rozgałęzionych, a nie drabinkowych czy schodkowych. Ponadto sam sposób wytwarzania adsorbenta nie jest szczegółowo przedstawiony w przykładach realizacji wynalazku, zgodnie z cechami sposobu przedstawionymi w zastrz. 2 spornego patentu. Z analizy treści zastrz. 2 wynika, że etap przemycia końcowego produktu roztworem kwasu siarkowego do uzyskania przez wodę z przemywania wartości pH 4,0 został pominięty w przykładach wykonania wynalazku. Podsumowując organ uznał, że rozwiązanie objęte spornym patentem nie było należycie ujawnione, struktura adsorbenta określona wzorem w zastrz. 1 była błędna, nieprecyzyjnie zdefiniowana, nieadekwatna do złożonej i skomplikowanej budowy adsorbenta. W konsekwencji brak należytego ujawnienia stanowił samoistną przesłankę wystarczającą do unieważnienia patentu na sporny wynalazek. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego do żądania unieważnienia spornego patentu, podzielił stanowisko organu, że w okolicznościach sprawy wnioskodawca legitymował się istnieniem tego interesu. Uczestnik wykazał realny zamiar wprowadzania do obrotu na terytorium Polski produktu o nazwie "L. E.’" (zmieniony na "L. I.") zawierający hydrożel metylowy kwasu krzemowego i laktulozę, który to preparat, w ocenie Sądu, był co najmniej podobny lub wręcz tożsamy względem produktu leczniczego uprawnionej. Wnioskodawcę uznać zatem należało za podmiot konkurencyjny do strony skarżącej. Sąd wskazał następnie, że spornymi kwestiami wiążącymi się z przesłankami do unieważnienia patentu były umieszczenie niejasnego, zdaniem organu i uczestnika, oznaczenia - znaku nieskończoności "∞" w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 oraz brak ujawnienia etapu przemycia końcowego produktu roztworem kwasu siarkowego do uzyskania przez wodę z przemywania wartości pH 4,0, który został pominięty w przykładach wykonania wynalazku. Sąd I instancji podzielił pogląd organu, że w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 nie określono jednoznacznie i precyzyjnie adsorbenta, ponieważ adsorbent będący nieliniowym produktem polikondensacji polihydratu 1,1,3,3-tetrahydroksy-1,3-dimetylosiloksanu przedstawiony wzorem zawiera niejasne oznaczenia, tj. znak nieskończoności "∞". Sąd za zasadne uznał twierdzenia organu, iż w chemii związków wielkocząsteczkowych liczbę merów określa się za pomocą konkretnych wartości liczbowych, bądź zakresów liczbowych, natomiast nie stosuje się znaku "∞". Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko wnioskodawcy, że nie było przeszkód, aby skarżąca w zastrzeżeniu niezależnym nr 1 określił literą np. "m" liczbę merów, przy jednoczesnym zastrzeżeniu, że "m" wynosi np. od 20 do 100, tak jak uczynił to w przypadku określenia litery "n" we wzorze. W ocenie Sądu organ również słusznie uznał, że przedstawiony w zastrzeżeniu nr 1 wzór adsorbenta odpowiadał strukturze polimeru drabinkowego, czyli polimeru, w którym występują dwa równoległe łańcuchy główne połączone okresowo krótkimi bocznymi łańcuchami. Jeżeli uprawniony zastrzega adsorbent o określonej strukturze chemicznej (wzór chemiczny) oraz sposób wytwarzania adsorbenta o określonej strukturze, to w opisie zgłoszenia powinien przedstawić konkretne dane techniczne potwierdzające jego strukturę chemiczną. Analiza opisu patentowego wskazywała natomiast, że w żadnym z trzech przytoczonych przykładów nie wskazano jasno, jaki związek otrzymano, o jakiej masie cząsteczkowej, jakiego rzędu wielkości są polihydraty otrzymane przedmiotowym sposobem. Znak nieskończoności, zdaniem Sądu, był w tym zakresie użyty nieprawidłowo, w konsekwencji przedstawione w opisie patentowym dane fizykochemiczne i parametry były niewystarczające do potwierdzenia struktury zastrzeganego adsorbenta. Sąd podzielił również pogląd organu, że zastrzeganie adsorbenta scharakteryzowanego strukturą prawdopodobną czy domniemaną było niezasadne, przy czym sama struktura była błędnie i niejasno określona, biorąc pod uwagę niejasny symbol "∞". Odnosząc się do przesłankami brak ujawnienia etapu przemycia końcowego produktu, Sąd I instancji podzielił opinię organu. Stwierdził, że wskazanie tego warunku w innym miejscu niż zastrzeżenia patentowe niezależne było bezskuteczne. Konkludując, Sąd stwierdził, że rozwiązanie objęte spornym patentem nie było należycie ujawnione, struktura adsorbenta określona wzorem w zastrz. 1 była błędna, nieprecyzyjnie zdefiniowana, nieadekwatna do złożonej i skomplikowanej budowy adsorbenta. Brak należytego ujawnienia stanowił zaś samoistną przesłankę wystarczającą do unieważnienia patentu na sporny wynalazek. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 p.p.s.a. B. P. A.G. w Sz., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: I. Na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a.naruszenia przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia wyroku w zakresie: i. braku wyjaśnienia przez WSA podstaw do unieważnienia patentu na wynalazek zdefiniowany zastrzeżeniem nr 2 (sposób wytwarzania adsorbenta), a tym samym utrzymanie zaskarżonej decyzji UPRP o unieważnieniu patentu [...] w całości; ii. braku wyjaśnienia przez WSA, na jakiej podstawie doszedł do wniosku, iż skład produktu Uczestnika jest tożsamy z przedmiotem patentu, jak również na jakiej podstawie uznał za pozbawiony znaczenia fakt, czy zakończyła się obowiązkowa procedury zgłoszenia produktu do obrotu do Głównego Inspektoratu Sanitarnego, podczas gdy z akt postępowania należy wnosić, iż okoliczności te były sporne, przedstawiany materiał dowodowy i argumentacja Wnioskodawcy niespójna, a zatem istniały podstawy do uznania braku istnienia po stronie Uczestnika interesu prawnego w żądaniu unieważnienia patentu; iii. pomięcia przedstawienia stanowiska WSA wyjaśniającego na jakiej podstawie Sąd uznał za uprawdopodobnione, że respektowanie prawa wyłącznego Uprawnionego rzekomo uniemożliwia Uczestnikowi postępowania prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Polski; b. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia decyzji UPRP z dnia 13 grudnia 2018 r., mimo wydania jej przez Organ z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy, a mianowicie: i. art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie i nierozpatrzenie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, nie odniesienie się do całokształtu materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, jak też braku dostatecznego uzasadnienia stanowiska, polegające na: nie wyjaśnieniu całości okoliczności sprawy, poprzez pominięcie ustalenia tożsamości produktu Wnioskodawcy z istotą patentu, jak też sprzeczności pomiędzy uznaniem pisma czeskiej spółki B. P. s.r.o. z dnia 14 października 2015 r. za źródło możliwych roszczeń o naruszenie patentu i stosunku konkurencji między Wnioskodawcą a Uprawnionym, w sytuacji gdy Uczestnik postępowania nie może wprowadzać swojego produktu do obrotu z uwagi na nie zakończoną procedurę zainicjowaną zawiadomieniem Głównego Inspektoratu Sanitarnego (dalej: "GIS") o wprowadzeniu produktu Uczestnika do obrotu; przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów przez uznaniowe przyjęcie ustalenia Organu, że Uczestnik postępowania wykazał aktualny, bezpośredni, konkretny i realny interes prawny w oparciu o rzekomy zamiar wprowadzania do obrotu na terytorium Polski produktu jakoby odzwierciedlającego istotę patentu, a także, że Uprawniony i Uczestnik postępowania są realnymi konkurentami z uwagi na istnienie pisma czeskiej spółki B. P. s.r.o. z dnia 14 października 2015 r.; braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dowodów świadczących o należytym ujawnieniu wynalazku zdefiniowanego zastrzeżeniem nr 2 (sposób wytwarzania adsorbenta); przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów przez pominięcie kluczowej zasady budowania opisu patentowego, tj. tego, że opis patentowy powinien być zrozumiały dla znawcy z danej dziedziny, wskutek czego błędnie przyjęto, że rozwiązanie stanowiące przedmiot patentu nie zostało należycie ujawnione i znawca nie mógłby na podstawie opisu odtworzyć zastrzeżonego wynalazku; braku rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez pominięcie treści opisu patentowego w zakresie akapitu [0015], co w konsekwencji doprowadziło Organ do błędnego wniosku, że zastrzeżenie sposobu nie zostało dostatecznie ujawnione; przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów przez uznaniowe przyjęcie, że dane zawarte w treści opisu patentowego nie pozwalają znawcy w dziedzinie na odtworzenie wynalazku, gdyż ten zwraca uwagę jedynie na procedury ujawnione w przykładach wykonania. II. na podstawie art. 174 pkt ) p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia decyzji UPRP z dnia 13 grudnia 2018 r., mimo wydania jej przez Organ z naruszeniem naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) błędną wykładnię art. 28 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p., polegającą na przyjęciu, że dla istnienia stosunku realnej konkurencji pomiędzy Uprawnionym z patentu, a podmiotem wnoszącym o unieważnienie patentu nie jest konieczne, by podmiot ten rzeczywiście pozostawał w relacji konkurencji rynkowej, co poświadcza fakt prowadzenia działalności bezpośrednio na polskim rynku; 2) wadliwe zastosowanie art. 28 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, iż Uczestnik postępowania posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa, w sytuacji w której z okoliczności faktycznych sprawy wynika brak bezpośredniego, realnego i aktualnego interesu prawnego Wnioskodawcy; 3) niewłaściwe zastosowanie art. 921 w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. poprzez unieważnienie patentu [...] pt. "Absorbent i sposób jego wytwarzania" w całości w sytuacji, gdy w istocie zastrzega on dwa wynalazki różnych kategorii (tj. adsorbent i sposób jego wytwarzania), a zatem należyte ujawnienie każdego z tych wynalazków powinno być rozpatrywane osobno; 4) błędnej wykładni art. 138 ust. 1 lit. b w związku z art. 83 Konwencji o patencie europejskim (Dz. U. z 2004 r. Nr 79, poz. 737 z późn. zm.; dalej KPE) poprzez uznaniowe przyjęcie, że sporny patent w opisie nie ujawnia wynalazku w sposób wystarczająco jasny i pełny, aby znawca w dziedzinie mógł go odtworzyć; 5) brak zastosowania art. 69 ust. 1 KPE w całości w niniejszej sprawie w zakresie uznania, że jedynie treść przykładów wykonania stanowi poparcie dla treści zastrzeżeń patentowych, w tym przypadku dla poparcia etapów sposobu według zastrz. 2 spornego patentu, przez to nie uwzględnienie, że cała treść opisu patentowego służy do wykładni zastrzeżeń patentowych. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. H. P. G. Sp. z o.o. w W., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie. W dniu 24 lipca 2023 r. skarżąca kasacyjnie wniosła pismo procesowe z dnia 19 lipca 2023 r. stanowiące "Replikę na odpowiedź Uczestnika postępowania na skargę kasacyjną". W dniu 7 listopada 2023 r. na rozprawie uczestnik postępowania złożył do akt pismo procesowe "Odpowiedź Uczestnika postępowania na pismo Skarżącego z dnia 19 lipca 2023 r." W obu wyżej wskazanych pismach procesowych strony postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Jak akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Jednakże sposób sformułowania zarzutów (naruszenia prawa materialnego i procesowego) i ich uargumentowania w analizowanej skardze kasacyjnej, rodzi konieczność ich kumulatywnego rozpatrzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest wskazany w pkt I podpunkcie a) i-iii petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. "poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia wyroku." Brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga B. P. A.G. w Sz. nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku "wyjaśnienia przez WSA podstaw do unieważnienia patentu na wynalazek zdefiniowany zastrzeżeniem nr 2 (sposób wytwarzania adsorbenta), a tym samym utrzymanie zaskarżonej decyzji UPRP o unieważnieniu patentu [...] w całości". Wskazać trzeba, że organ patentowy (UP RP) związany jest co do zasady treścią wniosku, czyli wskazaną podstawą prawną i granicami żądania (unieważnienia w części lub w całości) – art. 255 ust. 4 p.w.p. Nie może wychodzić poza żądane strony. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się jednak, iż nie narusza jednak tej zasady to, że UP RP może orzec o unieważnieniu w części, mimo wniosku strony o unieważnienie w całości, gdy jest to uzasadnione wynikiem postępowania. W analizowanej sprawie wynik postępowania dał podstawę do unieważnienia wynalazku w całości (stosownie do treści wniosku). Sąd I instancji stwierdził, za organem, że: "Z samych wyjaśnień uprawnionego z postępowania administracyjnego wynika, że struktura adorbenta wg [...] jest złożona i skomplikowana, wobec czego określenie jej za pomocą wzoru przedstawiającego regularną budowę (polimeru drabinkowego) jest niewłaściwe, a ponadto struktura związku, jak zaznacza uprawniony, jest potwierdzona przez modelowanie kwantowo-chemiczne i oparta jest ona na metodach obliczeniowych półemipricznych, które jak powszechnie wiadomo nie są dokładne, a ich wyniki mogą być błędne. Sąd podziela pogląd organu, że zastrzeganie adsorbenta scharakteryzowanego strukturą prawdopodobną czy domniemaną jest niezasadne, przy czym sama struktura jest błędnie i niejasno określona, biorąc pod uwagę niejasny symbol "∞". W ocenie Sądu, sama wskazana wyżej wadliwość zastrzeżenia nr 1 stanowi podstawę do unieważnienia patentu, bez kolejnej przesłanki braku przemycia końcowego. Organ jednak ponadto wskazał, iż z analizy treści zastrz. 2 wynika, że etap przemycia końcowego produktu roztworem kwasu siarkowego do uzyskania przez wodę z przemywania wartości pH 4,0 został pominięty w przykładach wykonania wynalazku. Sąd podziela tę opinię organu. Wskazanie tego warunku w innym miejscu niż zastrzeżenia patentowe niezależne jest w ocenie Sądu bezskuteczne. Konkludując, Sąd stwierdza, że rozwiązanie objęte spornym patentem nie jest należycie ujawnione, struktura adsorbenta określona wzorem w zastrz. 1 jest błędna, nieprecyzyjnie zdefiniowana, nieadekwatna do złożonej i skomplikowanej budowy adsorbenta. Brak należytego ujawnienia stanowi zaś samoistną przesłankę wystarczającą do unieważnienia patentu na sporny wynalazek. Odnosząc się z kolei do zarzutu, iż kwestia pominięcia etapu przemycia końcowego produktu roztworem kwasu siarkowego do uzyskania przez wodę z przemywania wartości pH 4,0 nie była podnoszona przez uczestnika w toku postępowania, Sąd wskazuje, iż po pierwsze sama wskazana wyżej wadliwość zastrzeżenia nr 1 stanowi w jego ocenie podstawę do unieważnienia patentu, bez kolejnej przesłanki braku przemycia końcowego. Po drugie zaś UP RP dokonał oceny patentu pod kątem wystarczającego ujawnienia wynalazku, a ten zarzut był podnoszony przez uczestnika. Zarzut skarżącego w tym zakresie jest bezzasadny." (s. 33-34 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Nadto należy przypomnieć, iż stosownie do treści art. 82 Konwencji o patencie europejskim i art. 34 p.w.p., w prawie patentowym ustanowiono wymóg jednolitości wynalazku. Art. 34 ust. 1 stanowi, że: "Zgłoszenie wynalazku może obejmować jeden lub więcej wynalazków połączonych ze sobą w tak sposób, że stanowią wyraźnie jeden pomysł wynalazczy (jednolitość wynalazku)". Ust. 2 tegoż przepisu zawiera wyjaśnienie, iż: "Kilka wynalazków ujętych w jednym zgłoszeniu spełnia wymóg jednolitości, jeżeli połączenie ich ze sobą opiera się na jednej lub wielu wspólnych bądź wzajemnie sobie odpowiadających cechach technicznych spośród tych, które określają zastrzegane wynalazki i decydują o wkładzie wnoszonym przez nie do stanu techniki." Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze w tymże artykule (34 p.w.p.) ustawodawca polski dał wyraz przyjętej zasadzie jednolitości wynalazku, a w zasadzie jednolitości zgłoszenia, zgodnie z którą jedno zgłoszenie zasadniczo powinno obejmować jeden wynalazek, natomiast zgłoszenie za jednym razem kilku wynalazków możliwe jest tylko wówczas, gdy stanowią one jeden pomysł wynalazczy, a więc są ze sobą merytorycznie powiązane w sposób na tyle ścisły, że mogą zostać ujęte jako jedna myśl techniczna. Tak zgłaszane wynalazki powinny być wzajemnie połączone w taki sposób, że stanowią wyraźnie jeden pomysł wynalazczy (por. dec. KO UP z 11.01.1968 r., Odw. 2581/67, WUP 1069, nr 3). Kryterium połączenia jest tu więc istnienie wspólnych albo wzajemnie sobie odpowiadających cech technicznych, które decydują o zdolności patentowej wynalazku. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, iż uzasadnienie wyroku WSA nie zawiera "wyjaśnienia przez WSA, na jakiej podstawie doszedł do wniosku, iż skład produktu Uczestnika jest tożsamy z przedmiotem patentu, jak również na jakiej podstawie uznał za pozbawiony znaczenia fakt, czy zakończyła się obowiązkowa procedury zgłoszenia produktu do obrotu do Głównego Inspektoratu Sanitarnego, podczas gdy z akt postępowania należy wnosić, iż okoliczności te były sporne, przedstawiany materiał dowodowy i argumentacja Wnioskodawcy niespójna, a zatem istniały podstawy do uznania braku istnienia po stronie Uczestnika interesu prawnego w żądaniu unieważnienia patentu", wszystkie te kwestie zostały przedstawione w sposób niewadliwy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 25-30, gdzie obszernie i wnikliwie Sąd I instancji, w oparciu o przytoczone szeroko stanowisko doktryny i judykatury, wyjaśnił kwestię uznania, za organem patentowym, iż w okolicznościach tej sprawy wnioskodawca (w postępowaniu przed NSA – uczestnik postępowania) legitymował się interesem prawnym w żądaniu unieważnienia spornego patentu. Jak wskazał Sąd I instancji: "Uczestnik wykazał bowiem realny zamiar wprowadzania do obrotu na terytorium Polski produktu o nazwie "L. E." (później zmieniona nazwa na "L. I.") zawierający hydrożel metylowy kwasu krzemowego i laktulozę (załącznik 9 do pisma z 12 grudnia 2017 r. - kopia powiadomienia złożonego do GIS o zamiarze wprowadzenia do obrotu ww. produktu). Powyższy preparat uznać należy co najmniej za podobny lub wręcz tożsamy względem produktu leczniczego uprawnionego, którego stosowania dotyczy sporny patent, a zatem uczestnika należy uznać za podmiot konkurencyjny do skarżącego. Powyższe twierdzenia znajdują oparcie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, którego ocena dokonana przez organ została uznana przez Sąd za niewykraczającą poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone art. 80 K.p.a." (s. 29 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także pogląd WSA, który stwierdził, że nie jest w tej sprawie istotne, iż: "nie zakończyła się procedura zgłoszeniowa produktu wnioskodawcy do GIS. Interes prawny w przedmiotowym postępowaniu nie wymaga bowiem, by uczestnik wprowadził własny konkurencyjny produkt do obrotu. Wystarczy realne zainteresowanie konkurenta rynkowego w takim działaniu i podjęcie jakichkolwiek czynności w osiągnięciu tego celu." Zaakcentować trzeba, że z treści art. 29 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j.: Dz. U. z 2015 r., po. 594 ze zm.) wynika obowiązek notyfikacji gdy produkt jest po raz pierwszy wprowadzany do obrotu, a nie uzyskania zezwolenia na takie wprowadzenie lub rejestracji produktu. Przepis ten stanowi, że: "W celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu: 1) preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3, 2) suplementy diety, 3) środki spożywcze, do których dodawane są witaminy, składniki mineralne lub substancje, o których mowa w załączniku III część Bi C rozporządzenia nr 1925/2006, jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego". Zgodnie z procedurą unormowaną w rozdziale 8 tejże ustawy (art. 29-32) już w chwili notyfikacji do GIS-u podmiot ma prawo wprowadzić produkt do obrotu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji przy ocenie interesu prawnego wnioskującego o unieważnienie spornego patentu: "zasadnie uwzględnił przy tym także działalność uprawnionego w odniesieniu do podmiotów konkurencyjnych, które wprowadzają bądź chcą wprowadzić do obrotu produkt - hydrożel kwasu metylokrzemowego o nazwie E.. Jak bowiem wynika z załącznika 10 do pisma z dnia 12 grudnia 2017 r., pełnomocnik spółki czeskiej B. P. s.r.o. z siedzibą w P., R. Cz., powołującej się na "prawa wyłączne jego klienta" (jak należy rozumieć - licencję wyłączną spornego patentu) oraz powiązania kapitałowe z uprawnionym ("dystrybucja (...) narusza wyłączne prawa (...) jego udziałowca, którym jest spółka B. P. AG"), wysłał pisma ostrzegawcze do swoich konkurentów, wzywając ich do zaprzestania naruszenia patentu na wynalazek [...] poprzez wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski i UE produktu leczniczego o nazwie E.. Skarżący nie zaprzeczył w toku postępowania przed UP RP, jak i też sądem administracyjnym, ani temu, iż spółka czeska jest licencjobiorcą spornego patentu, ani powiązaniom własnym z tą spółką (tzn. że jest jej udziałowcem). Uprawniony jedynie twierdził, iż to nie on jest autorem wezwania. W związku z powyższym, Sąd uznał, iż zasadnie uczestnik mógł uznać, iż źródłem roszczeń spółki czeskiej są prawa do spornego, unieważnionego patentu oraz że spółka B. P. s.r.o. z siedzibą w P., R. Cz., działa nie tylko w imieniu własnym, ale także w imieniu skarżącej, która była jej udziałowcem. W kontekście dwóch powyższych faktów tylko dodatkowo Sąd zwraca uwagę na umowę licencyjną zawartą przez wnioskodawcę, który jako licencjobiorca zawarł z ukraińską spółką, która również wystąpiła z wnioskiem o unieważnienie patentu na sporny wynalazek. Podsumowując, Sąd uznaje, iż wnioskodawca legitymował się w postępowaniu interesem prawnym. Zarzuty w tej mierze są zatem niezasadne." (s. 29-30 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Przypomnieć trzeba, iż jak niewadliwie stwierdził Sąd I instancji i jak przyjmuje się w doktrynie i judykaturze interes prawny to oparte na prawie uprawnienie do zgłoszenia określonego żądania, Interes prawny nie został zdefiniowany w Prawie własności przemysłowej, stąd posiłkowo można sięgnąć do rozumienia tego pojęcia wypracowanego na gruncie art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą interesu prawnego, o którym mowa jest w treści art. 28 k.p.a., jest jego związek z konkretna normą prawa materialnego. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa, a więc nie tylko do prawa administracyjnego. Norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe. Wystarczy, że norma taka daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego. Stąd też należy podzielić pogląd, ze interes prawny wnioskodawców (wnioskujących o unieważnienie patentu) może wynikać także z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, gdy swoboda ta doznaje ograniczeń na skutek pozostawania w obrocie prawnym patentu, który nie powinien zostać udzielony (tak NSA w wyroku z 23 września 2004 r., sygn. akt. II GSK 683/04, Legalis). Interesem prawnym można nazwać związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania normy prawnej może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny w żądaniu unieważnienia patentu mają konkurenci uprawnionego z patentu, którzy zamierzają wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologii, jak opisana w dokumencie patentowym. "Realny konkurent to taki, którego zamiar wytwarzania przedmiotów lub stosowania technologii opisanej w dokumencie patentowym wiąże się ściśle z zakresem prowadzonej przez niego działalności zarobkowej, zawodowej, konkurent, którego zamiar stosowania rozwiązania objętego patentem jest wiarygodny, albowiem wynika z okoliczności faktycznych danej sprawy." (tak w wyroku NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II GSK 92/07, Legalis, por. także: A. Kostański/ G.Jyż [w]: Prawo własności przemysłowej, komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, Wydawn. C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 417 i nast. i wskazana tam literatura przedmiotu i orzeczenia sądowe). Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu, iż Sąd I instancji, nie zauważył, że organ patentowy pominął ustalenie tożsamości produktu wnioskodawcy z istotą spornego patentu. Zasadnie podkreślił zarówno organ patentowy, jak i WSA, iż biorąc pod uwagę zastrzeżenia 1 i 2 spornego patentu oraz skład produktu wnioskodawcy (uczestnika postępowania przez WSA), nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że uczestnik postępowania nie wskazał na cechy produktu "L. E." (późniejsza nazwa "L. I.") i ich tożsamość z cechami produktu będącego przedmiotem spornego patentu. Uczestnik postępowania bowiem wskazał na substancję hydrożel metylowy kwasu krzemowego, z którego składa się jego produkt notyfikowany do GIS. Zastrzeżenie nr 1 spornego patentu wskazuje na podobna substancję, a zastrzeżenie nr 2 na sposób wytwarzania tejże substancji. Jak podkreślił uczestnik (H. P. G. sp. z o.o.): "Wskazanie na produkt notyfikowany do GIS było odpowiedzią Uczestnika postępowania na zarzut Wnoszącego skargę kasacyjną w toku postępowania przed Urzędem Patentowym, że nie został wskazany przez Uczestnika postępowania jego konkretny produkt, któremu przeszkadzałby sporny patent. W odpowiedzi na ten zarzut Uczestnik przedstawił m.in. dowody dotyczące własnego produktu zawierającego hydrożel metylowy kwasu krzemowego i laktulozę, gdzie o zamiarze wprowadzenia go do obrotu notyfikował właściwy organ. Co istotne, sam Wnoszący skargę kasacyjną w swoim piśmie ostrzegawczym skierowanym do Uczestnika nazwał i scharakteryzował jego produkt mający naruszać prawo do spornego patentu." (s. 3 odpowiedzi na skargę kasacyjną; por. także: s. 29 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA; s. 7 decyzji UP PR). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej pomieszczonych w punktach I podpunkcie a) i b) petitum skargi kasacyjnej, a także punkcie II podpunktach 1) i 2). Wbrew zarzutom tam zawartym Sąd I instancji niewadliwie podzielił zdanie Urzędu Patentowego RP, iż uczestnik postępowania (wnioskodawca przed UP RP) wykazał aktualny, realny, konkretny i bezpośredni interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie spornego patentu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego (punkt II podpunkty 3-5 petitum skargi kasacyjnej), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 138 ust. 1 lit. b) Konwencji w związku z art. 83 Konwencji o patencie europejskim (Dz. U. z 2004 r. Nr 79, poz. 737 z późn. zm.; dalej KPE) "poprzez uznaniowe przyjęcie, że sporny patent w opisie nie ujawnia wynalazku w sposób wystarczająco jasny i pełny, aby znawca w dziedzinie mógł go odtworzyć"; "brak zastosowania art. 69 ust. 1 KPE w całości w niniejszej sprawie w zakresie uznania, że jedynie treść przykładów wykonania stanowi poparcie dla treści zastrzeżeń patentowych, w tym przypadku dla poparcia etapów sposobu według zastrz. 2 spornego patentu, przez to nie uwzględnienie, że cała treść opisu patentowego służy do wykładni zastrzeżeń patentowych.", a w konsekwencji brak uchylenia decyzji UP RP, Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z ich zasadnością. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów. Art. 138 ust. 1 lit. b) Konwencji stanowi, iż patent europejski może być unieważniony ze skutkiem dla umawiającego się państwa z tego powodu, iż: "patent europejski nie ujawnia wynalazku w sposób wystarczająco jasny i pełny dla jego wykonania przez znawcę z danej dziedziny." Art. 83 Konwencji reguluje ujawnienie wynalazku, stanowiąc, że: "Europejskie zgłoszenie patentowe musi ujawniać wynalazek w sposób dostatecznie jasny i wyczerpujący, aby specjalista z danej dziedziny mógł go wykonać." Zakres przedmiotowy wynalazku wyznaczony jest w KPE, której art. 69 stanowi, że: "zakres ochrony przyznany patentem europejskim lub europejskim zgłoszeniem patentowym określają zastrzeżenia patentowe." Art. 84 KPE wskazuje z kolei, że zastrzeżenia w zgłoszeniu patentowym powinny definiować przedmiot wynalazku, dla którego poszukiwana jest ochrona. Powinny one być jasne i zwięzłe oraz poparte opisem. Zasada 29 ust. 1 regulaminu wykonawczego do KPE wymaga ponadto, aby zastrzeżenia patentowe definiowały przedmiot wynalazku poprzez określenie jego cech technicznych. Zakres przedmiotowy ochrony patentowej określonego wynalazku zależy zatem przede wszystkim od określonego sformułowania zastrzeżenia patentowego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym: "Z art. 69 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji należy wywieść, iż wynalazek jest lub będzie chroniony wyłącznie w zakreślonym przez zgłaszającego w zastrzeżeniach ochronnych obszarze, zatem decydujące o spełnieniu poziomu wynalazczego, określone w art. 52 ust. 1 Konwencji, przesłanki, jakimi są nowość i poziom wynalazczy, muszą znajdować oparcie w tych zastrzeżeniach. Zasady tej nie modyfikuje w żaden sposób art. 69 ust. 1 zdanie drugie Konwencji, przewidujący odwołanie się do opisu i rysunków, bowiem przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy zachodzi potrzeba interpretacji zawartych w zastrzeżeniach treści. Oznacza to, że opisowi i rysunkom nie można przydawać funkcji określającej zakres ochrony patentowej, a jedynie funkcję pomocniczą w odniesieniu do nie dość jasnego zapisu zastrzeżeń patentowych. I mimo iż nie nasuwa większych wątpliwości twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że zastrzeżenia patentowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od opisu i rysunków, to przecież jest ono prawdziwe jedynie wówczas, gdy występuje konieczność odwoływania się do tej części dokumentacji zgłoszeniowej." (wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 86/20). Przenosząc te kwestie na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, że: "przedstawiony w zastrzeżeniu nr 1 wzór adsorbenta odpowiada strukturze polimeru drabinkowego, czyli polimeru, w którym występują dwa równoległe łańcuchy główne połączone okresowo krótkimi bocznymi łańcuchami. Jeżeli uprawniony zastrzega adsorbent o określonej strukturze chemicznej (wzór chemiczny) oraz sposób wytwarzania adsorbenta o określonej strukturze, to w opisie zgłoszenia powinien przedstawić konkretne dane techniczne potwierdzające jego strukturę chemiczną. Tymczasem z analizy opisu patentowego wynika, że w żadnym z trzech przytoczonych przykładów nie wskazano jasno, jaki związek otrzymano, o jakiej masie cząsteczkowej, jakiego rzędu wielkości są polihydraty otrzymane przedmiotowym sposobem. Znak nieskończoności, w ocenie Sądu, jest w tym zakresie użyty nieprawidłowo. Wskazywane przez skarżącego inne patenty, zawierające analogiczne użycie tego znaku, nie są dla Sądu przekonującym argumentem. Może to tylko bowiem oznaczać, iż patenty te obarczone są tym samym błędem co przedmiotowy. W ocenie Sądu uczestnik w toku postępowania jednoznacznie wykazał, iż prace naukowe na wysokim poziomie naukowym z chemii (tj. o wysokim tzw. wskaźniku cytowań, ang. impact factor) takich niejednoznaczności w określeniu liczby polimerów nie zawierają. Tym samym uznać należy, iż przedstawione w opisie patentowym dane fizykochemiczne i parametry nie są wystarczające do potwierdzenia struktury zastrzeganego adsorbenta." (s. 32-33 zaskarżonego wyroku WSA). Dodać trzeba, iż etap przemycia produktu roztworem kwasu siarkowego do uzyskania przez wodę z przemywania wartości ph 4,0 został przez skarżącego kasacyjnie ujawniony jedynie w paragrafie [0015] opisu, który należy do części opisu patentowego nazywanej przez samego skarżącego kasacyjnie "cel wynalazku" W sekcji tej określono jaki cel i w jaki sposób chciałby uprawniony osiągnąć, a nie jak twierdzi skarżący kasacyjnie dane eksperymentalne. Jak podnosi uczestnik postępowania: "W przypadku wynalazków chemicznych, szczegółowe dane eksperymentalne powinny być umieszczone w treści przykładów wykonania lub innej części opisu, jednak nie może budzić wątpliwości czy fragment ten jest danymi eksperymentalnymi czy założeniami projektu. W przypadku spornego opisu zaistniała taka sytuacja, kiedy znawca poszukując informacji na temat prowadzenia procesu otrzymywania zastrzeganego związku, w paragrafie [0015] odnajduje informacje dotyczące spornego etapu przemywania produktu roztworem kwasu siarkowego, natomiast przechodząc do części przykładów wykonania, gdzie spodziewa się odnaleźć potwierdzenie tych informacji – tam ich nie odnajduje. Ta sytuacja wprowadza niepewność i wątpliwości co do tego, czy etap ten jest konieczny do przeprowadzenia czy nie. Okazuje się, że etap ten jest jak najbardziej konieczny i bez niego otrzymalibyśmy związek zanieczyszczony substratem, o nieokreślonej zawartości związku końcowego, czyli o nieokreślonej czystości i o nieokreślonych właściwościach fizyko-chemicznych oraz adsorbcyjnych". Należy podkreślić, że przedmiotowy etap został wskazany w zastrzeżeniu patentowym, które wyznacza zakres ochrony patentu a niepotwierdzony w opisie wprowadza niepewność prawną co do zakresy ochrony spornego patentu."(s. 9-10 odpowiedzi uczestnika na skargę kasacyjną; także s. 33-34 zaskarżonego wyroku WSA ). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o treść art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji wyroku.