I SA/Kr 580/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Waldemar Michaldo Protokolant: sek. sądowy Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). UZASADNIENIE Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej: NMUS, organ egzekucyjny), działając m.in. na podstawie art. 64c § 1 oraz § 6a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314; dalej: u.p.e.a.), postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...] obciążył wierzyciela - J. W. (dalej: Strona, Wierzyciel, Skarżący), kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. Pełnomocnik, działający w imieniu Wierzyciela, złożył zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: DIAS, organ II instancji, organ zażaleniowy) na w/w postanowienie wnosząc o jego uchylenie. DIAS postanowieniem z dnia 18 marca 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; dalej: K.p.a.) w związku z art. 17 i art. 18 oraz art. 23 § 4 u.p.e.a., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Organ zażaleniowy w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że z potwierdzenia obioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi wierzyciela w dniu 28 grudnia 2018 r. w trybie art. 40 § 2 K.p.a. Pełnomocnik wierzyciela złożył zażalenie, nadając je w placówce pocztowej w dniu 7 stycznia 2019 r. Dalej DIAS przywołał przepis art. 141 § 2 K.p.a., zgodnie z którym zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie termin ten nie został zachowany, gdyż upłynął w dniu 4 stycznia 2019 r., a jednocześnie nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia w trybie art. 58 K.p.a. Następnie DIAS podniósł, że konsekwencją stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia środka zaskarżenia jest to, że organ odwoławczy nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając postanowieniu naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem daty doręczenia Skarżącemu postanowienia z dnia 19 grudnia 2018 r., w oparciu o adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. postanowienia zamiast w oparciu o informację z systemu śledzenia przesyłek pocztowych, którą organ winien był sprawdzić z urzędu, a w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że powyższe postanowienie zostało doręczone Skarżącemu 28 grudnia 2018 r., w sytuacji gdy postanowienie to zostało doręczone Skarżącemu 31 grudnia 2018 r., co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia; 2. art. 17 § 1 u.p.e.a., art. 134 w zw. z art. 144 w zw. z art. 141 § 2 K.p.a. w z art. 18 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że Skarżący wniósł zażalenie od postanowienia z dnia 19 grudnia 2018 r. z uchybieniem terminu, podczas gdy zażalenie zostało wniesione w terminie 7 dni od jego doręczenia pełnomocnikowi Skarżącego; 3. art. 30 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 38 K.c, art. 34 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 45 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez podjęcie czynności zajęcia innej wierzytelności pieniężnej A. sp. z o.o. wobec G. sp. z o.o., a także prowadzenie egzekucji oraz doręczanie zawiadomienia o zajęciu na adres: ul. [...] w K., mimo iż A. sp. z o.o. w chwili dokonania przedmiotowego zajęcia nie miała organów uprawnionych do reprezentowani spółki oraz nie prowadziła działalności pod adresem stanowiącym niegdyś siedzibę spółki, czego konsekwencją było obciążenie Skarżącego przez NMUS kosztami egzekucyjnymi nieskutecznej czynności zajęcia; 4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu weryfikację zasadności kierowania zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej A. sp. z o.o. wobec G. sp. z o.o. w dniu 23 października 2013 r., w sytuacji gdy ze zgromadzonych w postępowaniu dowodów wynikało, że w sprawie niemożliwe jest faktyczne zajęcie wskazanej wierzytelności, co doprowadziło do niezasadnego obciążania wierzyciela kosztami egzekucyjnymi z tytułu podjęcia przez organ egzekucyjny prób przedmiotowego zajęcia; 5. art. 64 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64c § 1 oraz § 4 u.p.e.a., poprzez przyjęcie przez organ I instancji, że dokonane przez organ egzekucyjny obciążenie Skarżącego opłatą egzekucyjną w maksymalnej wysokości jest prawidłowe, w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14) stwierdził niezgodność art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. z Konstytucją w zakresie, "w jakim nie określają one maksymalnej wysokości tej opłaty". Na podstawie tych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia NMUS z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie obciążenia Skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ zażaleniowy niesłusznie ograniczył ustalenie daty, w której pełnomocnikowi Skarżącego doręczono postanowienie z dnia 19 grudnia 2018 r., do zapoznania się z adnotacją zamieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Postanowienie NMUS zostało nadane 21 grudnia 2018 r. przesyłką numer [...] i jak jednoznacznie wynika z systemu śledzenia przesyłek, została ona doręczona pełnomocnikowi Skarżącego dopiero 31 grudnia 2018 r. - nie jak błędnie twierdzi organ 28 grudnia 2018 r. Termin do wniesienia zażalenia wypadał zatem na 7 stycznia 2019 r. i w tym też terminie zażalenie zostało w sposób prawidłowy złożone do DIAS co zostało potwierdzone w ustalonym stanie faktycznym i nie budzi żadnych wątpliwości organu. Na potwierdzenie swoich twierdzeń Skarżący dołączył do skargi dowody w postaci kserokopii koperty zawierającej postanowienie NMUS z dnia 19 grudnia 2018 r. oraz wydruk z systemu śledzenia przesyłek P. S.A. Dalej Skarżący wskazał, że organ nie zbadał dostatecznie stanu faktycznego (daty doręczenia) ww. pisma, czego konsekwencją było nieuprawnione stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji odmowa merytorycznego rozpoznania zażalenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż terminem doręczenia przesyłki jest dzień, w którym faktycznie dotarła ona do adresata, bez względu na to jaka data została wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Ustalenie daty doręczenia pisma możliwe jest na podstawie rozmaitych środków dowodowych, a oświadczenie składane zgodnie z art. 46 § 1 K.p.a. przez osobę odbierającą przesyłkę za potwierdzeniem odbioru, jest jedynie jednym z nich. Jednocześnie oczywistym jest, że oświadczenie takie może zawierać oczywistą omyłkę co do oznaczenia dnia odbioru przesyłki, a błąd ten w żadnym zakresie nie może wpływać na faktyczny dzień doręczenia, od którego liczone są ustawowe terminy, choćby do wniesienia środków zaskarżenia. Ustalając datę doręczenia stronie decyzji, nie można przyjąć daty doręczenia wskazanej przez odbierającego tę decyzję, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że mogła zostać wskazana omyłkowo. O dacie doręczenia nie przesądza wyłącznie data umieszczona na dowodzie doręczenia. Data ta ma znaczenie wówczas, gdy w sprawie nie istnieją dowody wskazujące na inną datę doręczenia decyzji, a zatem możliwe jest ustalenie innej daty doręczenia decyzji niż wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że data ta została podana przez odbierającego omyłkowo. Skoro organ powziął wątpliwość czy zażalenie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu winien tę okoliczność wyjaśnić przy użyciu dostępnych mu środków, czego jednak w niniejszej sytuacji zaniechał. Powyższe budzi tym większe zastrzeżenia Skarżącego, iż już po wniesieniu zażalenia organ pismem z 18 lutego 2019 r. zawiadomił pełnomocnika Skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie z uwagi na skomplikowany charakter sprawy wymagający pogłębionej analizy. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Z kolei w piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2019 r. DIAS wskazał, że: "W celu rozwiania wątpliwości co do zarzutów skargi dot. daty doręczenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zwrócił się do P. o wyjaśnienie dot. zapisu dat umieszczonych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (przesyłki poleconej nr [...]). P. S.A pismem z dnia 27.05.2019 r. nr [...] wyjaśniła, że ww. przesyłka została doręczona w dniu 31.12.2018 r., jednocześnie potwierdzając nienależyte wykonanie usługi w zakresie rozbieżności wpisanej daty odbioru. Powyższe wyjaśnienia P. S.A. wskazują zatem, ze zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 19.12.2018 r. nr [...] [...] o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego wniesione zostało przez skarżącego w ustawowym terminie". Do pisma DIAS dołączył pismo P. S.A. z dnia 25 maja 2019 r. wraz z załącznikami. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: P.p.s.a.); dopuścił jako dowody w sprawie dołączone do skargi i pisma DIAS z dnia 4 czerwca 2019 r. wymienione powyżej dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznając sprawę zgodnie z powyżej zakreślonymi regułami, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy była ocena, czy DIAS zasadnie postanowieniem z dnia 17 marca 2019 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie NMUS z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem tym organ zażaleniowy uznał, że postanowienie w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi zostało skutecznie doręczone Skarżącemu w dniu 28 grudnia 2018 r. Skarżący wniósł zaś zażalenie od tego postanowienia w dniu 7 stycznia 2019 r., czyli zdaniem organu zażaleniowego z uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności. Kontroli Sądu poddane zostało zatem postanowienie kończące wstępne stadium postępowania odwoławczego (zażaleniowego), wydane na podstawie art. 134 K.p.a. Z treści art. 134 K.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia m.in. uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie to jest ostateczne. Z mocy art. 144 K.p.a przepis art. 134 K.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń, a z kolei na podstawie art. 18 u.p.e.a. ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Treść tego pierwszego przepisu, a w szczególności użyty tam zwrot "stwierdza", nakazuje przyjąć, że organ administracji obowiązany jest wydać postanowienie na podstawie art. 134 K.p.a. w każdym przypadku uznania, że zażalenie zostało wniesione z przekroczeniem terminu z art. 141 § 2 K.p.a. Poza jakąkolwiek oceną organu pozostają okoliczności, z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, a jedynym uprawnieniem, a zarazem obowiązkiem organu zażaleniowego we wstępnej fazie kontroli zażalenia jest ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia organu I instancji. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane przez DIAS z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Przede wszystkim należy wskazać, że stan faktyczny jest sporny co do kwestii doręczenia postanowienia z dnia 19 grudnia 2018 r. Organ odwoławczy w postanowieniu twierdzi, że postanowienie zostało doręczone w dniu 28 grudnia 2018 r., a Skarżący w skardze wskazuje datę 31 grudnia 2018 r. Zgromadzone w aktach sprawy oraz dopuszczone przez Sąd na podstawie 106 § 3 P.p.s.a. dowody, jednoznacznie wskazują, że postanowienie w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego zostało doręczone w dniu 31 stycznia 2018 r. Mianowicie z pisma P. S.A. z dnia 27 maja 2019 r. nr [...] jednoznacznie wynika, że ww. przesyłka nr [...] zawierająca postanowienie została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 31 grudnia 2018 r. (karta nr [...] akt sądowych). Jednocześnie P. SA w piśmie tym potwierdziła nienależyte wykonanie usługi "w zakresie rozbieżności wpisanej daty odbioru". Skoro postanowienie NMUS weszło do obrotu prawnego w dniu 31 grudnia 2018 r., to siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upływał w dniu 7 stycznia 2019 r. Przesyłka zawierającą zażalenie na postanowienie z dnia 19 grudnia 2018 r. została nadana w placówce P. S.A. w dniu 7 stycznia 2019 r. (koperta zawierająca zażalenie - karta nr [...] akt administracyjnych II instancji), zatem zażalenie zostało wniesione w terminie, gdyż zgodnie z przepisem art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. W tym stanie rzeczy zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 134 w zw. art. 7 i w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem nieprawidłowej daty doręczenia Skarżącemu postanowienia z dnia 19 grudnia 2018 r. Sąd oceniając działanie organu zażaleniowego zauważa, że organ ten na etapie rozpoznawania sprawy całkowicie bezrefleksyjnie podszedł do adnotacji zawartych na potwierdzeniu odbioru postanowienia z dnia 19 grudnia 2018 r. (karta nr [...] akt administracyjnych I instancji). Już samo proste zestawienie uwidocznionych na drugiej stronie potwierdzenia odbioru dat (pieczątka o treści "28 gru.2018" w miejscu, gdzie odbiór pisma potwierdza odbiorca pisma i wpisana data "31.12.2018" w miejscu przeznaczonym na wskazanie kiedy i kto dokonał czynności doręczenia), powinno prowadzić do refleksji i wykonania prostej czynności wyjaśniającej, jakim jest sprawdzenie daty doręczenia przesyłki na stronie internetowej P. S.A., a w konsekwencji do uruchomienia postępowania reklamacyjnego, przed wydaniem postanowienia w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Sąd zauważa, że od DIAS należy oczekiwać, że podejmie niezbędne działania w celu wydania prawidłowych rozstrzygnięć, poprzedzonych oczywistym postępowaniem wyjaśniającym. Stwierdzenie to jest tym bardziej zasadne, że organ odwoławczy nie załatwił zażalenia w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a., a niezałatwienie sprawy w terminie uzasadnił skomplikowanym charakterem sprawy wymagającym pogłębionej analizy (pismo z dnia 18 lutego 2018 r., karta nr [...] akt administracyjnych II instancji). Stąd na gruncie niniejszej sprawy warto przypomnieć, że podstawowym zadaniem organów administracji jest przestrzeganie zasad określonych w art. 6, art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 12 § 1 K.p.a., które z mocy art. 18 u.p.e.a. mają również zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 715/16 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd odnosząc się do zarzutów skargi zawartych w pkt 3-5 oraz wniosku o uchylenie postanowienia NMUS dnia 19 grudnia 2019 r., wskazuje, że granice rozpoznawanej sprawy wyznaczają okoliczności faktyczne i prawne dotyczące stosowania przepisów regulujących związanych z doręczeniem postanowienia z dnia 19 grudnia 2018 r. oraz z terminem do wniesienia zażalenia na to postanowienie, a więc kwestie nie odnoszące się do postanowienia w jego warstwie materialnej (merytorycznej). Tym samym poza "granicami sprawy" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia pozostaje ocena legalności postanowienia, od którego wniesiono zażalenie. Postanowienie takie, a w zasadzie jego istota, dotycząca w rozpatrywanej sprawie, obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, nie może stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, gdyż jest sprawą odrębną, której ewentualne rozstrzygniecie, w trybie zażaleniowym, uzależnione jest od wyniku postępowania wpadkowego jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. W związku z powyższym nie mogły podlegać ocenie Sądu zarzuty skargi nakierowane na zakwestionowanie obciążenia Skarżącego kosztami egzekucyjnymi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do rozpoznania przez DIAS zażalenia od postanowienia NMUS z dnia 19 grudnia 2018 r. jako wniesionego w terminie. O kosztach postępowania orzeczono, na podstawie: - art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 206 P.p.s.a., - § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.), - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Na kwotę kosztów składają się: wpis sądowy w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w wysokości [...] zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł. Łącznie Sąd zasądził od organu kwotę [...]zł. Przepis art. 200 P.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego podatkowego zalicza ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.