II GSK 849/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Anna Zapała po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł.L. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1754/19 w sprawie ze skargi Ł.L. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 grudnia 2019r., sygn. akt VI SA/Wa 1754/19 oddalił skargę Ł. Sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) z 15 maja 2019 r. nr Sp. 8.2019 w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 29 października 2018 r. do Urzędu wpłynął, złożony w terminie, sprzeciw Ł. Sp. z o.o. w Łodzi (dalej: Wnoszący sprzeciw, Skarżący) wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Wkładka bębenkowa z zabezpieczeniem przeciwrozwierceniowym" nr Ru.70061 na rzecz L. S.A. w Lesznie (dalej: Uprawniony), z pierwszeństwem od 27 marca 2014r. Jako podstawę żądania wskazał art. 25 w zw. z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 z późn. zm.; dalej: p.w.p.). Wnoszący sprzeciw podnosił brak nowości ww. wzoru użytkowego w świetle patentu PL 216337 oraz uważał, że udzielenie prawa ochronnego nastąpiło także z naruszeniem zasad logiki i języka polskiego, zwłaszcza że w opisie ochronnym popełniono szereg błędów językowych. Uprawniony w odpowiedzi z 10 grudnia 2018 r. uznał sprzeciw za bezzasadny i wniósł o jego oddalenie, co wynikać miało z przedstawionego, nieprzetłumaczonego opisu niemieckiego wzoru użytkowego nr G 8808897.9. Wobec powyższego sprawa została przekazana do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego. Wnoszący sprzeciw przedłożył nowy dowód - opinię B. R., a na rozprawie przed Urzędem – nieprzetłumaczone i niekompletne wydruki: opisu EP0896116A1 i opisu niemieckiego wzoru użytkowego nr 29602680. Urząd, zaskarżoną decyzją, na mocy art. 89 ust.1 i art. 25 w związku z art. 100 p.w.p. oraz art 98 k.p.c. w związku z art 256 ust. 2 p.w.p. oddalił sprzeciw. Uznał sporny wzór użytkowy za nowy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przeciwstawionego opisu patentu PL 216337. Patent ten nie ujawniał rozwiązania o wszystkich cechach spornego wzoru zastrzeganych w zastrzeżeniu niezależnym, a jego opis przedstawiał konstrukcję wkładki odmienną od spornego wzoru użytkowego. Urząd podkreślił, że jego stanowiska nie mogła zmienić złożona przez Wnoszącego sprzeciw opinia B. R., w której stwierdzono podobieństwo zabezpieczeń przed przewierceniem bębenków wkładek Wnoszącego sprzeciw i Uprawnionego z uwagi na umieszczenie w ich korpusach dodatkowych płytek. Podkreślił, że podobieństwo nie oznacza tożsamości rozwiązań wymaganej dla udowodnienia braku nowości wzoru, a obecność dodatkowej płytki jest tylko jedną z wielu istotnych cech spornego wzoru. Organ nie podzielił stanowiska Wnoszącego sprzeciw i stwierdził, że sporny wzór użytkowy został przedstawiony na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wzór urzeczywistnić niezależnie od uchybień, w tym językowych, wskazanych przez wnoszącego sprzeciw w jego opisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), po rozpoznaniu skargi Wnoszącego sprzeciw, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zauważył, że postępowanie przed UP toczyło się w trybie spornym, w myśl art. 246 ust. 1 i ust. 2, art. 247 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. Oznaczało to, że Urząd rozstrzygał sprawę w granicach wniosku i był związany podstawą prawną wskazaną przez Skarżącego, w myśl art. 255 ust. 4 p.w.p. Natomiast zasada działania organu z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, wynikająca z art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., podlegała odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty i specyfiki tego postępowania. W postępowaniu spornym bowiem Urząd nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną. Nie można przenosić więc do postępowania spornego, z uwagi na art. 256 ust. 1 p.w.p., wynikających z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., obowiązków UP w zakresie zbierania dowodów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, gdyż art. 255 ust. 4 p.w.p. jest przepisem zawierającym pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Sąd I instancji także zaznaczył, że postępowanie sporne nie stanowi nadzwyczajnego trybu, którego celem jest weryfikacja zgodności z prawem (materialnym i przepisami postępowania, które w sprawie o udzieleniu prawa miały zastosowanie) decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji, lecz jest postępowaniem, w którym organ ocenia na podstawie dowodów przedłożonych przez strony tego postępowania czy zaistniała konkretna, wskazana we wniosku przesłanka unieważnienia tego prawa. Uzasadnione to było także treścią art. 89 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 p.w.p., nakładającego na osobę żądającą unieważnienia prawa ochronnego ciężar wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Kierując się powyższymi wytycznymi, WSA nie znalazł w skardze istotnych i konkretnych argumentów, które mogłyby wskazywać na naruszenie przez organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odniósł się do wszystkich dowodów, które dopuścił, w tym także do błędów językowych opisu spornego wzoru uznając, że z uwagi na ich charakter nie mają one znaczenia dla wyniku rozpatrywanej sprawy. Sąd zgodził się, że błędy te nie powodowały przyznania prawa ochronnego w szerszym od wnioskowanego zakresie. Z wyrokiem WSA nie zgodził się Wnoszący sprzeciw i zaskarżył orzeczenie w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, ewentualnie o rozpoznanie sprawy przez NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie obowiązku prawidłowego uzasadnienia wyroku, w szczególności przez: - pominięcie w uzasadnieniu wyroku szczegółowej analizy zaskarżonej decyzji z punktu widzenia powołanych w skardze przepisów art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i poprzestanie na ogólnikowych stwierdzeniach dotyczących materiału dowodowego, w szczególności pobieżne odniesienie się do dowodu z opinii B. R. i jednoczesne nieistotne z punktu widzenia analizy sprawy podkreślanie niemożności wyjścia organu poza zakres wniosku o unieważnienie; - całkowite zaniechanie wyjaśnienia, jakie cechy posiada wcześniej ujawniona wkładka Lo. (której wcześniejsze ujawnienie nie było kwestią sporną) i czy cechy te powiela w sposób mający istotne znaczenie dla nowości wzór użytkowy LOB. Nie wolno było zatem poprzestać na stwierdzeniu, iż podobieństwo nie oznacza tożsamości rozwiązań bez dokonania w tym zakresie konkretnej i rzetelnej analizy. Analizy zaś w tym zakresie brak. Gdyby zaś organ taką analizę prawidłowo przeprowadził, doszedłby do wniosku o tożsamości rozwiązań i iluzji różnic. Natomiast sąd pierwszej instancji w tym zakresie kontroli prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego całkowicie zaniechał; - przypisanie Skarżącemu w uzasadnieniu wyroku motywacji, które nie wynikały z treści skargi; co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dokonanie pełnej analizy zaskarżonej decyzji w kontekście zarzutów Skarżącego prowadziłoby do stwierdzenia istotnego naruszenia przepisów postępowania przez organ, a tym samym skutkowałoby uznaniem skargi za zasadną; b) naruszenie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 94-96 p.w.p. w wersji zgodnej z Dz. U. z 2013 r., poz. 141 z późn. zm. poprzez: - błędne przyjęcie, że organ administracji prawidłowo ustalił okoliczności istotne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, a także że prawidłowo i w sposób wyczerpujący ocenił materiał dowodowy, podczas gdy organ, a w konsekwencji również sąd pierwszej instancji, pominął istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i dowody, w szczególności: - uznał za prawidłowe odrzucenie przez organ wniosków dowodowych dotyczących wynalazku EP0896116A1 oraz wzoru użytkowego DE29602680, mimo że jako element opisu ochronnego spornego wzoru dotyczyły go w sposób bezpośredni i miały kluczowe znaczenie przy ocenie jego nowości - co wpłynęło w sposób istotny na błędną ocenę prawną sądu pierwszej instancji; - pominął w swojej analizie treść opinii B. R. oraz powołane w niej dowody podważające nowość wzoru użytkowego, - błędnie przyjął, że dowodem ujawnienia jest wyłącznie opis patentowy PL216337, chociaż z załączonych dowodów, w tym opinii B. R., wynikało jednoznacznie, iż dokument dotyczył ujawnionych wcześniej na rynku konkretnych rozwiązań, tj. wkładki firmy Lo. - stanowiącej konkretną realizację rozwiązania wg patentu PL 216337. Zatem niezbędnym było przeprowadzenie co najmniej analizy w zakresie dwóch wcześniejszych rozwiązań: ujawnionych w opisie patentowym PL 216337, rozwiązaniu - obecnej na rynku wkładce Skarżącego; - uznał, że organ w sposób prawidłowy uzasadnił swoją decyzję, podczas gdy organ - mimo obowiązku odniesienia się do dowodów, które dopuścił, ale nade wszystko do dowodów, które pominął - nie przedstawił żadnej argumentacji odnoszącej się do przyczyn odmowy przeprowadzenia dowodów lub uznania tych dowodów za nieistotne dla oceny sprawy; - pominięcie okoliczności istotnych dla oceny prawnej sprawy, tj. - nieuwzględnienie treści opisu patentowego wynalazku EP0896116A1 oraz opisu ochronnego wzoru użytkowego DE29602680, pomimo że stanowią one część opisu ochronnego spornego wzoru użytkowego, a analiza ich treści wpłynęłaby w sposób istotny na ocenę sprawy, na co zwracał uwagę Skarżący w trakcie postępowania; - pominięcie okoliczności przyznanych przez uprawnionego do spornego wzoru użytkowego, w szczególności, że elementy w postaci płytki i kołków są znane ze stanu techniki; - niedokonanie kontroli i arbitralne przyjęcie (z pominięciem zebranych w sprawie materiałów), że sporny wzór użytkowy spełnia przesłankę nowości, podczas gdy na podstawie akt sprawy takie stwierdzenie nie było możliwe; sąd pierwszej instancji nie przeprowadził badania spornego wzoru użytkowego zgodnie z metodyką badania nowości rozwiązań technicznych, mimo zwrócenia uwagi na konieczność badania całego stanu techniki, co doprowadziło do przejęcia argumentacji wypracowanej przez organ administracji, który dopuścił się tego samego uchybienia i podjął decyzję w sprawie, pomijając najistotniejszą dla rozwiązania sprawy analizę nowości spornego wzoru użytkowego; - odrzucenie wniosków o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych Z. S. i M. D., które to dowody w sposób oczywisty przyczyniłyby się do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a konieczność ich powołania wynikła dopiero na etapie postępowania skargowego, ze względu na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe zebranie materiału dowodowego, w tym uwzględnienie faktów przyznanych w sprawie przez uprawnionego do wzoru użytkowego oraz treści opisu ochronnego spornego wzoru użytkowego, a następnie szczegółowa ocena zebranych materiałów zgodna z ustaloną metodyką badania nowości wzorów użytkowych skutkowałyby uznaniem, że prawo ochronne na wzór użytkowy nie powinno było zostać udzielone, bowiem rozwiązanie chronione tym wzorem nie spełnia ustawowej przestanki nowości, bowiem obejmuje rozwiązanie techniczne objęte patentem PL 216337 i nie wykazuje żadnych dodatkowych cech, które uzasadniałyby przyznanie ochrony. 2. na podstawie art, 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. a) art. 94 oraz art. 95 w związku z art. 96 oraz w związku z art. 100 p.w.p. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, iż sporny wzór użytkowy Ru.70061 jest nowy w świetle przeciwstawionego patentu PL 216337, podczas gdy poprawna analiza dowodów doprowadzić powinna do wniosku, iż sporny wzór użytkowy rozwiązuje ten sam problem techniczny w ten sam sposób, tj. sporny wzór użytkowy nie jest nowy, b) art. 94 w związku z art. 95 p.w.p. oraz w związku z art. 100 p.w.p. poprzez błędną wykładnię przepisów i przyjęcie, iż sporny wzór użytkowy jest nowy w świetle przeciwstawionego PL 216337, podczas gdy poprawna analiza dowodów doprowadzić powinna do wniosku, iż sporny wzór użytkowy rozwiązuje ten sam problem techniczny w ten sam sposób, że sporny wzór użytkowy nie jest nowy, c) art. 94 w związku z art. 95 p.w.p. oraz art. 97 p.w.p. oraz w związku z art. 100 p.w.p. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, iż sporny wzór użytkowy jest nowy, podczas gdy UP oraz Sąd I instancji błędnie ustalił zakres ochrony spornego wzoru użytkowego, bowiem z pominięciem rysunków oraz opisu wzoru, a także akt zgłoszeniowych wzoru użytkowego, pomimo iż prawidłowa wykładnia określa taki sposób ustalania zakresu wzoru, tj. z pominięciem rysunków jako błędny, d) art. 94 w związku z art. 95 p.w.p. oraz art. 97 p.w.p. w związku z art. 100 p.w.p. poprzez błędną wykładnię pojęcia "nowości" wzoru użytkowego i bezzasadne uznanie, iż pomimo zawierania się cech wzoru użytkowego we wcześniejszym stanie techniki zawartym w jednym dokumencie patentowym PL 216337 jest on rozwiązaniem nowym, pomimo że zasady analizy nowości, jak i zasady logiki potwierdzają, iż oceny należy dokonywać oczami specjalisty z danej branży, a pozorne różnice nie mogą stanowić o nowości rozwiązania. Gdyby zatem Sąd prawidłowo dokonał wykładni pojęcia nowości, doszedłby do wniosku, że analiza organu nie jest prawidłowa, bowiem organ zasady te całkowicie pominął, e) art. 94 w związku z art. 95 p.w.p. oraz art. 97 p.w.p. w związku z art. 100 p.w.p. poprzez błędne zastosowanie i zaniechanie odrębnej analizy "nowości" wzoru użytkowego w odniesieniu do ujawnionych rozwiązań, tj. konkretnego wyodrębnionego rozwiązania Lo. nie tylko w opisie patentowym PL 216337, lecz także ujawnionej konkretnej wkładki i przedstawionej w materiale dowodowym; f) art. 94 w związku z art. 95 p.w.p. w związku z art. 97 p.w.p. oraz w związku z art. 100 p.w.p. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, iż sporny wzór użytkowy jest nowy, podczas gdy UP oraz Sąd I instancji błędnie określił cechy spornego wzoru użytkowego i tym samym błędnie określił zakres ochrony spornego wzoru użytkowego, przez co doszedł do błędnego przekonania, iż sporny wzór użytkowy jest nowy. Zaskarżony wyrok powiela błędy organu zawarte w decyzji z 15 maja 2019 r. (Sp.8/2019). Wbrew bowiem zasadom dokonywania analizy porównawczej błędnie oceniono znaczenie rysunków zawartych w opisie ochronnym wzoru użytkowego Ru.70061 (spornym wzorze), a także nie przyjęto prawidłowo perspektywy eksperta, która jest właściwa dla oceny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wnoszący sprzeciw przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Obecni na rozprawie przed NSA: pełnomocnicy Wnoszącego sprzeciw i Uprawnionego podtrzymali dotychczasowe stanowiska swoich mocodawców. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 p.p.s.a. wskazuje, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlegała uwzględnieniu. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgłoszony w pkt 1.lit. a (w powiązaniu z art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.) i pkt 1.lit. b (w powiązaniu z art. 145 § 1 lit c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 94-96 p.w.p.) petitum skargi kasacyjnej. Powołany przepis określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, ma też zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39; wyroki NSA z: 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08; 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 915/23; opubl., podobnie, jak niżej cytowane wyroki: orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to musi być na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W uzasadnieniu powołanej uchwały NSA w sprawie II FPS 8/09 wyjaśniono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Mankamenty uzasadnienia wyroku polegające na niedostatecznym rozwinięciu poszczególnych jego elementów, w sytuacji, gdy mimo tego zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, nie stanowią naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2019r. sygn. akt I OSK 2253/17 i powołane w nim orzecznictwo). W ocenie Sądu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu WSA przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed Urzędem oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wyjaśniając także, z jakich przyczyn skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, w tym podstawę prawną, co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia w kwestionowanym zakresie. Natomiast Skarżący kasacyjnie za pomocą tego zarzutu podważał w istocie stanowisko WSA potwierdzające legalność zaskarżonej decyzji, czego skutecznie uczynić nie mógł. Powoływanie się na art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1156/07, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1652/11), a także stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji do zarzucania błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 18 września 2014 r., II GSK 1096/13 wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z 18 marca 2015r., sygn. akt I GSK 1779/13). Zarzutu tego nie można łączyć z ocenami i stanowiskiem, prezentowanymi przez Sąd I instancji uzasadniający swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierzał zarzut sformułowany w pkt 1.lit.a) petitum skargi kasacyjnej, co także potwierdzało odwoływanie się do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz reguł k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z treścią tego przepisu sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na gruncie tak wyrażonej zasady oficjalności, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być uznany za usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienie na tyle istotne i oczywiste, że bez względu na treść zarzutów stawianych w skardze, powinny być one dostrzeżone i uwzględnione przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2395/10). Wyjaśnić jednocześnie trzeba, że dla skuteczności zarzutu naruszenia wspomnianej regulacji, należy wykazać, że sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy bądź nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 2728/19; 5 października 2023 r., sygn. akt II GSK 1990/22). Dokonując oceny zasadności wskazanego wyżej zarzutu skargi kasacyjnej NSA nie stwierdził podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała którakolwiek z wymienionych powyżej sytuacji, która mogłaby zostać zakwalifikowana jako naruszenie powołanego przepisu. Skarżący kasacyjnie w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. także starał się podważyć ocenę Sądu I instancji co do prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy, co nie mogło okazać się skuteczne. W ramach zarzutu naruszenia tego przepisu nie można bowiem kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyroki NSA z: 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 735/19; 9 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 109/22). Dlatego stwierdzić należy, że WSA nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Co do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przepisy te regulują zasady dokonywania ustaleń, w tym gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organ (tutaj - Urząd) oraz odzwierciedlenia tych czynności w decyzji organu, a w przypadku kontroli przez WSA rozstrzygnięcia organu – potrzeby i prawidłowości ich zastosowania. Zatem ocena WSA w sytuacji zarzutu naruszenia ww. przepisów nie mogła nastąpić w ramach zarzutu podważającego "zawartość techniczną uzasadnienia". Dla oceny zarzutu zgłoszonego w pkt 1.lit.b) petitum skargi kasacyjnej, przypisującego WSA szereg naruszeń przy ocenie ustaleń Urzędu, należy najpierw określić granice działań UP, które wyznaczał tryb załatwienia sprawy. Była ona bowiem rozstrzygana w trybie spornym, zainicjowanym złożeniem sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji Urzędu o udzieleniu spornego prawa ochronnego, a nie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy (jak zamiennie posługiwał się tymi instytucjami Skarżący, np. w pkt 1 lit. a) tiret pierwsze skargi kasacyjnej, czy w jej uzasadnieniu, s. -15, 16), w którym wnoszący sprzeciw wyznaczył podstawy materialnoprawne postępowania – art. 25 p.w.p. w zw. z art. 100 ust. 1 p.w.p., tj. brak nowości (s. 4 sprzeciwu i protokół rozprawy przed UP, k.-86 t. II akt adm.) oraz udzielenie prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy z naruszeniem p.w.p. oraz zasad logiki i języka polskiego, z uwagi na szereg błędów językowych i formalnych w opisie ochronnym spornego znaku czym naruszono art. 89 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 p.w.p. (s. -1 i 3 sprzeciwu). Wymaga zauważenia, że inne są podstawy, według których na mocy art. 255 ust. 1 p.w.p. Urząd rozstrzyga w trybie postępowania spornego sprawy o unieważnienie patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji (pkt 1) od tych o unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny (pkt 9). Co do granic i zasad prowadzenia przez Urząd postępowania wskutek złożenia sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji UP o udzieleniu spornego prawa ochronnego, należy wyjaśnić, że na mocy art. 246 ust. 1 p.w.p. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410), obowiązującego w przyjętej dacie zgłoszenia spornego znaku – 27 marca 2014 r. (na podstawie art. 315 ust. 3 p.w.p.), każdy mógł wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu, w myśl art. 246 ust. 2 p.w.p., stanowiły okoliczności, które uzasadniały unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. O wniesieniu sprzeciwu Urząd, na mocy art. 247 ust. 1 p.w.p., niezwłocznie zawiadamiał uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu podniósł zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawę przekazywano do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym (art. 247 ust. 2 zd. pierwsze p.w.p.), co nastąpiło w kontrolowanej sprawie. Powyższe uregulowania p.w.p. (art. 246, art. 247 p.w.p.) wykłada się w ten sposób, że za niedopuszczalne uznaje się wskazanie nowych podstaw unieważnienia, niezawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego przed Urzędem, po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa (art. 246 ust. 1 p.w.p.). Chodzi zarówno o podstawy prawne, jak i faktyczne. Oznacza to, że wnoszący sprzeciw ma obowiązek wskazania wszystkich okoliczności uzasadniających unieważnienie prawa ochronnego w treści sprzeciwu, w okresie 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu tego prawa (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2023r., sygn. akt II GSK 1539/19 i powołane w nim orzecznictwo). Wskazanie nowych podstaw unieważnienia, niezawartych w sprzeciwie i później na etapie postępowania spornego przed Urzędem, ale po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa ochronnego jest niedopuszczalne. Nowe podstawy sprzeciwu, zgłoszone po upływie ww. terminu, nie podlegają rozpoznaniu przez UP, ponieważ pozostają poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 p.w.p. (por. wyroki NSA w sprawie II GSK 1539/19 oraz z: 25 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 920/18; 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 582/13;). Termin określony w art. 246 ust. 1 p.w.p. traktować należy jako termin prawa materialnego, tak że po jego upływie nie jest możliwe przytaczanie nowych podstaw sprzeciwu. Przy tym ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, przepisy dotyczące sprzeciwu należy wykładać i stosować ściśle (por. wyrok NSA z 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3679/15; 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2037/13). Chociażby z tego powodu dowody: opinia B. R. oraz częściowe wydruki: opisu EP0896116A1 i opisu niemieckiego wzoru użytkowego DE29602680, jako złożone po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu, zostały prawidłowo uznane przez organ za spóźnione (s. 6-7 decyzji), a Sąd I instancji słusznie podzielił to stanowisko (s. 9 uzasadnienia). Z tych samych powodów, także uznając za spóźnione, WSA prawidłowo oddalił wnioski Skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych: Z. S. i M. D., zgłoszone w skardze (s. 9 uzasadnienia wyroku). Co do dowodów: wydruku części opisu patentowego EP0896116A1 oraz wydruku części opisu wzoru użytkowego DE29602680 (obejmującego wyłącznie rysunki) nie zmieniła ich oceny jako niedopuszczalnych w okolicznościach niniejszej sprawy kwestia, że Uprawniony odwoływał się do rozwiązań objętych ww. opisami w opisie spornego wzoru użytkowego, czyli na etapie ubiegania się o udzielenie prawa ochronnego na tenże wzór. Dodać jeszcze należy, że Urząd w trakcie postępowania, najpierw o udzielenie patentu na wynalazek obejmujący sporne rozwiązanie, zakończone decyzją odmowną (z 8 lipca 2016 r.), a następnie - o udzielenie prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy, przy ustalaniu stanu techniki objął badaniem wspomniane opisy jako dokumenty posiadające szczególne znaczenie (por. sprawozdania o stanie techniki zgłoszenia, w aktach adm.). W tej sytuacji zadaniem Wnoszącego sprzeciw było nie tylko zgłoszenie wspomnianych dowodów w terminie 6 miesięcy zakreślonym przez art. 246 ust. 1 p.w.p., ale także wykazanie – z uwagi na ww. opisy - niezasadności uprzedniego stanowiska UP o braku podstaw do zakwalifikowania spornego wzoru użytkowego jako części stanu techniki (tym samym nie spełniającego przesłanki nowości w rozumieniu art. 94 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 25 w zw. z art. 100 ust. 1 p.w.p.). Postępowanie sporne wszczęte sprzeciwem ma bowiem charakter postępowania kontradyktoryjnego. Oznacza to, że to na stronach postępowania, tj. na wnoszącym sprzeciw i na uprawnionym spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, z których wywodzą korzystne dla siebie skutki prawne. Na mocy art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę, a w myśl art. 2551 ust. 3 p.w.p. wniosek (tutaj; sprzeciw) powinien zawierać m.in.: wyraźnie określone żądanie (pkt 3); wskazanie podstawy prawnej (pkt 4); wskazanie środków dowodowych (pkt 5). Rolą organu zaś jest ustalenie stanu faktycznego na podstawie dowodów przedłożonych przez strony, w szczególności zaś dowodów przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw, gdy podważa cechę nowości spornego rozwiązania (por. wyroki NSA z: 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2077/11; 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 76/11). Z uwagi na powołane uregulowania p.w.p. w powiązaniu z zasadą wynikającą z art. 256 ust. 1 p.w.p. (w odniesieniu do postępowania spornego przyjęto zasadę odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a.), w postępowaniu spornym przed UP doznają ograniczenia zasady określone w k.p.a., a zwłaszcza zasada prawdy obiektywnej, zasada oficjalności, czy też zasada czuwania przez organ administracji nad interesem strony postępowania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Urząd prawidłowo wyłączył spod oceny dowody złożone przez Skarżącego po upływie terminu na złożenie sprzeciwu. Jedynym dowodem, który spełnił ten warunek, gdyż został złożony w ww. terminie, był załączony do sprzeciwu opis patentowy PL 216337. Ten dowód więc wyznaczał zakres stanu techniki i przy porównaniu z tym dowodem Urząd badał nowość spornego wzoru użytkowego. Sąd I instancji zasadnie podzielił to stanowisko. Zresztą Skarżący kwestionując orzeczenie WSA i decyzję Urzędu, nie zgłaszał naruszenia uregulowań dotyczących trybu rozpatrywania sprzeciwu i granic tego postępowania. Dodatkowo należy zauważyć, co również zasadnie podnosił organ, przedstawione dowody: wydruk części opisu patentowego EP0896116A1 oraz wydruk części opisu wzoru użytkowego DE29602680 (obejmujący wyłącznie rysunki) były fragmentaryczne, nie oddające istoty tych rozwiązań, nie były przetłumaczone na język polski i dodatkowo z tych powodów także nie były dowodami, które w takim kształcie pozwalałyby na ocenę nowości spornego wzoru użytkowego. Sąd I instancji zasadnie podzielił opinię organu, choć ta kwestia miała drugorzędne znaczenie w okolicznościach sprawy. W tym miejscu należy też wyjaśnić, że według art. 96 p.w.p. zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie ochronnym wzoru użytkowego. Owszem, zgłoszenie wzoru użytkowego, na mocy art. 97 ust. 2 p.w.p. zawiera rysunki, które w myśl § 16 ust. 1 w zw. z § 10 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. Nr 102, poz. 1119 z późn. zm.), powinny przedstawiać przedmiot wzoru w tylu ujęciach, ile stosownie do jego złożoności jest potrzebne do zrozumienia wzoru w połączeniu z opisem i zastrzeżeniami. W świetle powyższych uregulowań oceny wzorów użytkowych nie dokonuje się przez pryzmat rysunków zamieszczonych w dokumentacji, a przez pryzmat zastrzeżeń ochronnych (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1291/14). Rysunki natomiast mają towarzyszący niejako charakter, a elementy w nich zawarte muszą znajdować odbicie w opisie i zastrzeżeniach (por. wyrok NSA z 10 września 2021 r., sygn. akt II GSK 381/21). Z kolei co do opinii B. R., dodać trzeba, że jej przedmiotem było porównanie przeciwstawionego wynalazku w postaci funkcjonującej w obrocie ze spornym wzorem użytkowym. Natomiast, jak wynika z art. 246 ust. 2 p.w.p., podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji. W odniesieniu do prawa ochronnego na wzór użytkowy, na mocy art. 89 ust. 1 w. z art. 100 ust. 1 p.w.p. są to ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego. Spełnienie ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego na wzór użytkowy stwierdza decyzja Urzędu wydana na podstawie art. 52 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 p.w.p., podobnie jak w przypadku patentu, przy czym jego zakres przedmiotowy określają zastrzeżenia patentowe, zawarte w opisie patentowym, a opis wynalazku i rysunki mogą służyć do wykładni zastrzeżeń patentowych, na mocy art. 63 ust. 2 p.w.p. Dlatego w postępowaniu o unieważnienie prawa badaniu podlegają wynalazki, wzory użytkowe w postaci objętej decyzją o udzieleniu prawa, a nie obecnej na rynku. Podsumowując, Urząd w decyzji wyczerpująco i jednoznacznie wyjaśnił, dlaczego pominął większość dowodów przedłożonych przez Wnoszącego sprzeciw, jak: wydruk części opisu patentowego EP0896116A1 oraz wydruk części opisu wzoru użytkowego DE29602680, opinię B. R., a uwzględnił przy ocenie nowości spornego wzoru jedynie opis patentowy PL 216337 jako stan techniki. Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organu, jak i nie uwzględnił wniosków dowodowych Skarżącego, wskazując na obowiązujące regulacje i orzeczenia sądów administracyjnych. Jak już podnoszono, Skarżący uregulowań regulujących tryb i warunki rozpatrywania sprzeciwu, mających zasadnicze znaczenie w tej kwestii nie podważał. Co do zarzutów zgłaszających nieuwzględnienie okoliczności przyznanych przez Uprawnionego, że elementy spornego rozwiązania: płytka i kołki były znane ze stanu techniki i przeprowadzenie badania przez Urząd nowości spornego wzoru niezgodnie z przyjętą metodyką, należy przypomnieć, że Wnoszący sprzeciw podnosił, że sporny wzór nie posiada cechy nowości. Należy podać, że w myśl art. 94 ust. 1 p.w.p. wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Nowość wzoru użytkowego w związku z treścią 100 ust. 1 p.w.p. ocenia się na podstawie tych samych zasad co nowość wynalazku, czyli w oparciu o art. 25 p.w.p. (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1264/18). Stosownie do treści art. 25 ust. 1 p.w.p. rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki. Przez stan techniki według art. 25 ust. 2 i 3 p.w.p. rozumie się: wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, jak również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że weryfikacja cechy nowości wzoru użytkowego stanowi efekt analizy przeprowadzonej poprzez porównanie zgłoszonego wzoru z konkretnym rozwiązaniem należącym do stanu techniki o cechach identycznych z cechami wzoru zgłoszonego. Należy więc przeciwstawić rozwiązanie, w którym cechy techniczne występują w tym samym powiązaniu lub w tej samej funkcji co w rozwiązaniu chronionym. Nie wystarczy dowieść, że poszczególne istotne elementy danego rozwiązania są znane z kilku odrębnych rozwiązań zaliczonych do stanu techniki. Danemu rozwiązaniu trzeba przeciwstawić konkretne wcześniejsze rozwiązanie tego samego problemu. W oparciu o więcej niż jedno rozwiązanie (kilka wcześniejszych) rozwiązań) można dowodzić braku nieoczywistości rozwiązania, a nie braku nowości. Nie pozbawia wzoru użytkowego nowości nawet przypadek wykorzystania w nim elementów znanych z innych wzorów, w których pełniły podobną lub taką samą funkcję, jeżeli nowy jest przedmiot, w którym elementy te pełnią rolę środków technicznych lub odmienny układ przestrzenny, w którym znajdują one zastosowanie. O istocie wzoru użytkowego nie decydują ujawnione w nim środki techniczne, lecz takie ich wykorzystanie, które prowadzi do nowego ukształtowania określonego przedmiotu (por. wyrok NSA z 18 października 2022 r., sygn. akt II GSK 887/19 i powołane w nim orzecznictwo). Zatem badanie nowości musi zidentyfikować tę nowość w odniesieniu do kształtu, budowy bądź zestawienia. Nie chodzi zatem o stwierdzenie, że rozwiązanie takie różni się od rozwiązań ujawnionych w stanie techniki, ale że różnice te dotyczą kształtu, budowy lub zestawienia. Jak już podano, te cechy są ujawniane w zastrzeżeniach jako mające wpływ na ocenę rozwiązania jako wzoru. Zastrzeżenia zatem, a nie ogólna postać (wygląd) danego przedmiotu determinują zakres ochrony (por E. Traple (red.). Prawo patentowe. Część II, WKP 2017). Bierze się pod uwagę zestawienie wszystkich cech określonych w części znamiennej i części nieznamiennej zastrzeżeń ochronnych. Brak nowości spornego wzoru użytkowego występuje, jeżeli dane rozwiązanie w dacie jego pierwszeństwa nie było nowe ze względu na jego wcześniejsze udostępnienie do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy wszystkie zastrzeżone cechy znamienne (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1693/18). Przedstawione powyżej zasady, według których ocenia się nowość wzoru użytkowego, zostały przyjęte i zastosowane przy ocenie spornego wzoru użytkowego przez Urząd, a następnie przez Sąd I instancji. Do tego i z podanych wyżej przyczyn można było uwzględnić jako stan techniki jedynie opis patentowy PL 216337, tym bardziej, że był to jedyny dokument prawidłowo przeciwstawiony. Dlatego nie można podzielić argumentacji Skarżącego, że nie zastosowano prawidłowej metodyki badania nowości spornego wzoru użytkowego. W oparciu o prawidłowe przeprowadzenie porównania rozwiązań przeciwstawionego patentu PL 216337 i spornego wzoru użytkowego, i według prawidłowych zasad, Urząd doszedł do słusznego wniosku, że patent ten nie ujawniał rozwiązania o wszystkich cechach spornego wzoru zastrzeganych w zastrzeżeniu niezależnym (czyli przedstawiającego ogół cech zgłaszanego wzoru). Z przeciwstawionego opisu patentowego znane są bowiem cechy nieznamienne spornego wzoru: "Wkładka bębenkowa z zabezpieczeniem przeciwrozwierceniowym składająca się z korpusu i umieszczonego w nim bębenka z kanałem kluczowym oraz z zespołu zabezpieczającego przed rozwierceniem". Natomiast z cech znamiennych opis PL 216337 ujawnia jedynie, że w bębenku osadzona jest płytka zabezpieczająca, a w pobliżu czoła umieszczony jest znany kołek zabezpieczający (bez wskazania w opisie i/lub na rysunku miejsca usytuowania ani położenia kołka). Nie ujawnia opis patentu PL 216337 więc cech znamiennych spornego wzoru – zespół zabezpieczający, zastrzeganych jako: "usytuowane w części czołowej wkładki bębenkowej w płaszczyźnie prostopadłej do osi podłużnej wkładki bębenkowej dwa kołki zabezpieczające [4, 5] osadzone w korpusie [1], dwa kołki zabezpieczające [6, 7] osadzone w bębenku [2] oraz oddalone od części czołowej wkładki dwa kołki zabezpieczające (9, 10] osadzone w korpusie (1] i dwa kołki zabezpieczające (11, 12) osadzone w bębenku (2),przy czym kołki zabezpieczające (9, 10, 11, 12) leżą w dwóch oddalonych od siebie płaszczyznach prostopadłych do osi symetrii wkładki bębenkowej". Przedmiotem ochrony ze spornego wzoru użytkowego została objęta konstrukcja mająca charakter systemowy, tj. zbiór poszczególnych elementów, których wzajemne usytuowanie (współdziałanie) prowadzi do osiągniecia określonego skutku, w tym przypadku zwiększenia odporności na włamania, w szczególności poprzez przeciwdziałanie możliwości rozwiercenia wkładki bębenkowej zamka. W rezultacie, mimo że przeciwstawiony patent, który w istocie rozwiązywał ten sam problem techniczny, jak w spornym wzorze użytkowym, jakim jest przeciwdziałanie możliwości rozwiercenia wkładki bębenkowej zamka, to opis patentu PL 216337 przedstawiał konstrukcję wkładki odmienną od spornego wzoru użytkowego i nie mógł świadczyć o braku jego nowości. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił argumentacji, która w uzasadniony sposób podważałaby stanowisko organu i jego ocenę przez Sąd I instancji. Zresztą co do spornej kwestii nowości omawianego wzoru, wymaga podkreślenia, że na rozprawie przez Urzędem pełnomocnik Skarżącego oświadczył: "w zakresie braku nowości nie ma przeciwstawienia całkowitego, dotyczącego pełnego rozwiązania spornego (...) strona nie posiada całkowitego przeciwstawienia, obejmującego cała konstrukcję objętą spornym prawem" (por. protokół rozprawy przed UP, k. -86 akt adm. t. II), czyli sam przyznał, że nie ma w stanie techniki rozwiązania obejmującego wszystkie istotne cechy rozwiązania spornego. Opinia Skarżącego, że argumenty Urzędu, czy Sądu I instancji są niepełne albo niewystarczające była więc jedynie polemiką z kwestionowanymi rozstrzygnięciami; decyzja spełniła wymagania z art. 107 § 3 k.p.a., a organ, przy ocenie dowodów, nie naruszył art. 7, art. 77 , art. 80 k.p.a. stosowanych odpowiednio na mocy art. 256 ust. 1 p.w.p, co WSA niewadliwie skontrolował. Organ dokonując ustaleń miał na uwadze ich ramy wyznaczone przez art. 94 i art. 96 p.w.p., jak i art. 97 p.w.p., co w rezultacie przyznał Skarżący na rozprawie przed Urzędem. Sąd i instancji orzekał na podstawie akt sprawy, czyli jak tego wymagał art. 133 § 1 p.p.s.a. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", jak wymaga art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał zgromadzony przez organy w toku całego postępowania przed tymi organami oraz przed sądem, co w niniejszej sprawie wystąpiło. Prawidłowo, na mocy art. 106 § 3 p.p.sa. WSA nie uzwględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze. Wobec powyższego za niezasadny należało uznać zarzut zgłoszony w pkt 1.lit.b) petitum skargi kasacyjnej. Nieusprawiedliwione okazały się także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, zgłoszone w pkt 2. lit. a)- f) petitum skargi kasacyjnej, podnoszące generalnie niewłaściwe zastosowanie przepisów: art. 94, art. 95, art. 96, art. 97 w zw. z art. 100 p.w.p. Niezależnie od tego, że każdy z powoływanych przepisów, za wyjątkiem art. 96 p.w.p., składa się z kilku jednostek redakcyjnych, co oznaczało, że na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a. Skarżący powinien był jednoznacznie określić jednostki redakcyjne tychże przepisów, które miały zostać naruszone (por. wyroki NSA z: 30 czerwca 2023r . sygn. akt I FSK 1313/21; 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1485/20), to ocenę zastosowania przepisów prawa materialnego przez organ i jej kontroli przeprowadzonej przez WSA, z uwagi na to że przepisy te wyznaczały także granice rozpoznania sprzeciwu, należało przeprowadzić przy ocenie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, co też dokonano. Mając powyższe na uwadze skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.