III SAB/Gl 277/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi R.T. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie wydania zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie dla celów emerytalnych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 września 2023 r. R. T. (dalej skarżący) skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ) w przedmiocie nie wydania w terminie określonym w art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a. zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych z kolejnych 10 lat kalendarzowych. Wskazał, że w oparciu o art. 5 ust. 1a ustawy z dnia 18 lutego 1994r o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego służby Granicznej , Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej I Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2022 r. poz. 1626) dla celów rozpoznania wniosku o wystawienie zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych jako wybrany okres podał lata 2006-2015. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zakres informacji zawartych w zaświadczeniu wydanym w dniu 15 lipca 2022 r. nie był tożsamy z treścią jego wniosku z dnia 10 sierpnia 2022 r. Przedmiotowe zaświadczenie nie zawierało danych dotyczących wysokości wynagrodzenia. Zaznaczył, iż wobec jego wezwania z dnia 24 maja 2023 r. do wydania zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej za lata 2006-2015 organ ograniczył się do przekazania informacji o konieczności zwrócenia się do byłych pracodawców. Nadto rozpoznając kolejne wnioski o wydanie zaświadczenia organ nie wydał postanowienia w trybie art. 219 k.p.a. uniemożliwiając skarżącemu złożenie stosownego zażalenia. Wniósł przy tym o stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązanie organu do wydania wnioskowanego zaświadczenia w terminie 30 dni, wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie skarżącemu kwoty 2.910,00 zł tytułem zwrotu kosztów porad prawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wniosek strony został załatwiony albowiem 15 lipca 2022 r. zostało wystawione zaświadczenie nr [...], które zawierało kwoty uposażenia uzyskane za czas służby R. T. a, jako funkcjonariusza służby celno- skarbowej w latach 2006 i 2007 w Izbie Administracji Skarbowej w Katowicach i w dniu 1 września 2023r. zaświadczenie o wynagrodzeniu nr [...] za okres od 18 lutego 2008r. do 14 kwietnia 2016r. w Ministerstwie Finansów w Warszawie oraz za okres od 15 kwietnia 2016r do 31 grudnia 2016r. w Izbie Administracji Skarbowej w Katowicach (UKS Katowice). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 i 803; dalej: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119 zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2 p.p.s.a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego - sąd odrzuca skargę. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Istotą sporu jest ustalenie, czy wydanie zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie dla celów emerytalnych w oparciu o art. 5 ust. 1a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - dalej ustawa zaopatrzeniowa - (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 1626) jest sprawą podlegająca właściwości sądu administracyjnego. Zaznaczyć należy, iż wymieniony przepis stanowi, że podstawę wymiaru emerytury funkcjonariusza Straży Marszałkowskiej, Służby Celnej lub Służby Celno-Skarbowej stanowi średnie uposażenie lub wynagrodzenie należne przez okres kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych przez funkcjonariusza, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 i art. 33b. Przepisy art. 18f ust. 2-3 i 5 stosuje się odpowiednio. Z treści art. 180 § 1 k.p.a. wynika, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy tego kodeksu, ale tylko wówczas, gdy przepisy szczególne dotyczące ubezpieczeń nie ustalają odmiennych zasad postępowania w tych sprawach, przy czym przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy wynikające z przepisów o ubezpieczeniach społecznych, o zaopatrzeniach emerytalnych i rentowych, o funduszu alimentacyjnym, a także sprawy wynikające z przepisów o innych świadczeniach wypłacanych z funduszów przeznaczonych na ubezpieczenia społeczne (art. 180 § 2 k.p.a.). Takimi odmiennymi, szczególnymi przepisami są regulacje zawarte w ustawie zaopatrzeniowej, która w art. 32 ust. 4 ustanawia regułę zaskarżania podejmowanych przez organ emerytalny określony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych decyzji dotyczących prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, a więc do sądu powszechnego. Decyzje w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości z tego tytułu świadczeń pieniężnych podejmuje organ emerytalny m.in. w oparciu o środki dowodowe określone w § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i służby Celno -Skarbowej i ich rodzin – dalej rozporządzenie - (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1280). W § 14 pkt 6 tego rozporządzenia wskazano, iż środkiem dowodowym potwierdzającym wysokość uposażenia dla celów emerytalnych o których mowa w art. 5 ust.1a lub art. 18f ustawy jest zaświadczenie o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych z kolejnych 10 kalendarzowych wystawionych przez organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej lub Krajowej Administracji Skarbowej właściwe ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby funkcjonariusza. Niewątpliwie zaświadczenie o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych z kolejnych 10 kalendarzowych, o jakie się ubiegał skarżący jest zaświadczeniem wydawanym na podstawie wymienionych wyżej przepisów szczególnych i jest dokumentem mającym istotny wpływ na wysokość uposażenia dla celów emerytalnych. Niespornie bowiem zawiera dane mające w tym zakresie znaczenie. Zaświadczenie to dotyczy uprawnienia funkcjonariusza wynikającego ze stosunku służbowego, od którego zależą uprawnienia emerytalne będące ich pochodną. Skoro zatem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne są właściwe w sprawach skarg na bezczynność wyłącznie w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu, który wymienia decyzje, postanowienia i inne akty władcze wydane, w sprawach administracyjnych czyli takich, których przedmiotem jest sprawa administracyjna w znaczeniu co najmniej procesowym, a więc taka, w której - niezależnie od jej materialnoprawnego charakteru - przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego przedmiotowa skarga jako dotycząca stanu bezczynności w sprawie nie mającej charakteru administracyjnego tejże właściwości nie podlega. W tym stanie rzeczy skargę strony należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.