II SA/Po 69/23

SENTENCJA Dnia 27 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi "X" sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] (dalej Prezydent) decyzją z dnia 12 października 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1, pkt 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 poz. 1333 dalej pr. bud.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 poz. 2000 dalej k.p.a.), w związku z decyzją Wojewody z 04 stycznia 2022 r. znak [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] , z 02.07.2021 r., znak [...], i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora - "X." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, w P. (dalej jako skarżąca, strona, spółka lub X. , odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (działki nr [...] i [...] - część, arkusz mapy nr [...], obręb Ż.). Motywując decyzję organ wskazał, że wnioskiem otrzymanym 22 maja 2017 r. inwestor - ""X"" sp. z o.o. sp.k. (działający wówczas pod nazwą "M. " M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa) wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (działki nr [...] i [...] - część, arkusz mapy nr [...], obręb Ż.). Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ decyzją nr [...] z 30 sierpnia 2017 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Od ww. decyzji wniesiono odwołanie, po jego rozpatrzeniu Wojewoda decyzją z 08 listopada 2017 r. znak [...] uchylił decyzję nr [...] z 30 sierpnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent decyzją z 16 stycznia 2018 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Od tej decyzji wniesiono odwołania, a po ich rozpatrzeniu Wojewoda decyzją z 14 czerwca 2018 r. znak [...] uchylił decyzję z 16 stycznia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 04 września 2018 r. uchylił decyzję z 14.06.2018 r. Następnie, Wojewoda decyzją z 08 listopada 2018r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania inwestora uchylił decyzję z 16 stycznia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zaś po rozpatrzeniu odwołania strony postępowania umorzył postępowanie odwoławcze w tym zakresie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent decyzją nr [...] z 02 lipca 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Od wskazanej decyzji wniesiono odwołania. Następnie Wojewoda decyzją z 04 stycznia 2022 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania strony postępowania, uchylił decyzję z 02 lipca 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zaś po rozpatrzeniu odwołania członka wspólnoty mieszkaniowej, umorzył postępowanie odwoławcze w tym zakresie. Ponownie rozpatrując sprawę, Prezydent Miasta [...] pismami z 28 stycznia 2022 r. zawiadomił strony o podjęciu czynności w postępowaniu oraz zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym (tj. nieprawidłowości wskazanych w uzasadnieniu ww. decyzji z 04.01.2022 r.) i przedłożenia czterech egzemplarzy poprawionego projektu budowlanego. Działając na wnioski pełnomocnika inwestora z 28 lutego 2022 r. i 29 sierpnia 2022 r. (otrzymane odpowiednio 02 marca 2022 r. i 30 sierpnia 2022 r.), organ postanowieniem z 03 marca 2022 r. zawiesił niniejsze postępowanie zaś postanowieniem z 21 września 2022 r. podjął postępowanie. Pismami z 28 lipca 2022 r. i 01 lipca 2022 r. (oba otrzymane 01.08.2022 r.) pełnomocnicy inwestora wypowiedzieli się w sprawie, odnieśli się do nieprawidłowości wskazanych w ww. postanowieniu z 28 stycznia 2022 r. oraz skorygowali wniosek poprzez zmniejszenie terenu inwestycji i nieobejmowanie nią części działki nr [...] arkusz mapy nr [...] obręb Ż.. Jednakże nie przedłożono czterech egzemplarzy projektu budowlanego zawierających przedstawione wyjaśnienia i korekty. W związku z powyższym, Prezydent pismami z 21 września 2022 r. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania. Równocześnie zawiadomiono inwestora, że nie wywiązał się z obowiązku usunięcia łącznie wszystkich nieprawidłowości wymienionych w postanowieniu z 28 stycznia 2022 r. Dopiero w odpowiedzi na zawiadomienie z 21 września 2022 r., pełnomocnik inwestora pismem z 27 września 2022 r. przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego, w których uwzględnione byłyby wyjaśnienia i korekty wniosku wskazane w pismach z 28 lipca 2022 r. i 01 lipca 2022 r. Rozpatrując zgromadzony materiał dowodowy Prezydent uznał korektę wniosku w zakresie terenu inwestycji. W związku z tym, pismem z 12 października 2022 r., poinformowano Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w P. o dokonanej korekcie wniosku w zakresie terenu inwestycji, tj. że działka nr [...] arkusz mapy nr [...] obręb Ż., której wspólnota jest właścicielem, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wskazanym w projekcie budowlanym, a Wspólnota nie jest wobec tego stroną postępowania. Analizując wyjaśnienia złożone przez pełnomocników inwestora w pismach z 28 lipca 2022r. i 01 lipca 2022r. oraz przedłożony pismem z 27 września 2022 r. poprawiony projekt budowlany, mając na uwadze wskazania Wojewody zawarte w ww. decyzji z 04 stycznia 2022 r., organ uznał, że inwestor nie usunął w pełni nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 28 stycznia 2022 r. tj.: 1. nie doprowadził projektu budowlanego i nie wykazał zgodności projektowanych rozwiązań z wszystkimi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "R. - Ł." część [...] w P. uchwalonego przez Radę Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia 7 lipca 2009 r. (dalej w skrócie m.p.z.p.) w zakresie: a) parametrów, wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w ramach, których dopuszczono budowę szóstej kondygnacji pod warunkiem jej wycofania w stosunku do linii elewacji frontowej o 2,0 m, przy czym w takim przypadku wysokość zabudowy nie może przekroczyć 20,0 m do najwyższego punktu dachu - § 3 ust. 6 pkt 5 lit, a ww. planu, b) zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej w ramach których ustalono wymóg zapewnienia stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym dla osób niepełnosprawnych, w łącznej ilości nie mniejszej niż 1,5 stanowiska postojowego na każde mieszkanie w budynku wielorodzinnym, w tym dla pojazdów osób niepełnosprawnych 1 stanowisko na każde 30 mieszkań - § 3 ust. 10 pkt 2 lit a ww. planu wraz z wykazaniem, że każde projektowane stanowisko postojowe będzie mieć: charakter niezależny, zapewniony bezpośredni dostęp z możliwością swobodnego manewrowania, 2. nie doprowadził projektu budowlanego i nie wykazał zgodności projektowanych rozwiązań z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie: a) wymiarów stanowisk postojowych - § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia. Prezydent podkreślił, że decyzja jest wydawana w związku z decyzją Wojewody z 04 stycznia 2022 r. znak [...], w której Wojewoda nakazał: 1. zastosowanie przepisów ww. ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r. 2. uznanie północno-zachodniej elewacji budynku z wejściami i wjazdem do garażu za elewację frontową, 3. wykazanie, iż każde miejsce (stanowisko) postojowe ma charakter niezależny, czyli ma zapewniony bezpośredni dostęp z możliwością swobodnego manewrowania, 4 wykazanie, że wymiary projektowanych stanowisk postojowych wynoszą co najmniej: - szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych; - szerokość 3,6 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne. Prezydent stwierdził, że wskazania organu odwoławczego wiążą organ pierwszej instancji. Ponadto inwestor nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień i nie wniósł np. sprzeciwu od decyzji Wojewody z 04 stycznia 2022 r. tym samym zgodził się z jej treścią. Powyższa decyzja Wojewody jest ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym, nie została zaskarżona ani uchylona bądź też zmieniona. Wobec powyższego organ nie może przychylić się do wyjaśnień pełnomocnika inwestora zawartych w piśmie z 28 lipca 2022 r. i zastosować interpretacji przepisów będącej w sprzeczności ze wskazaniami Wojewody. W ocenie organu I instancji przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z § 3 ust. 6 pkt 5 lit a m.p.z.p. który ustala wysokość zabudowy od 4 do 5 kondygnacji nadziemnych, tj. od 12,5 do 17,0 m oraz dopuszcza budowę szóstej kondygnacji pod warunkiem jej wycofania w stosunku do linii elewacji frontowej o 2,0 m., przy czym w takim przypadku wysokość zabudowy nie może przekroczyć 20,0 m do najwyższego punktu dachu. Projektowany budynek ma 2 kondygnacje podziemne i 6 kondygnacji nadziemnych. Jego wysokość do dachu wynosi 18,55 m, a mierząc od istniejącego poziomu terenu to około 19,35 m. Ostatnia, 6 kondygnacja budynku została wycofana o 2 m względem elewacji południowo-wschodniej i o 3,5 m względem elewacji południowej tj. szczytowej. Obu wymienionych elewacji nie można uznać za elewacje frontowe. Zgodnie ze wskazaniami Wojewody w decyzji z 04.01.2022 r. elewacją frontową jest elewacja północno-zachodnia z wejściami do budynku i wjazdem do garażu. Ostatnia, 6 kondygnacja budynku nie została w całości wycofana o 2 m względem tej elewacji. W związku z powyższym należy ocenić, że przedłożony projekt budowlany w tym zakresie jest niezgodny z ustaleniami m.p.z.p. Dalej organ wskazał, że przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z § 3 ust. 10 pkt 2 lit a m.p.z.p., który ustala nakaz zapewnienia 1,5 stanowiska postojowego dla samochodów osobowych na każde mieszkanie w budynku wielorodzinnym, w tym dla pojazdów osób niepełnosprawnych 1 stanowisko na każde 30 mieszkań. Wg przedłożonego projektu budowlanego, w projektowanym budynku przewidziano 101 mieszkań oraz 152 miejsca postojowe dla samochodów osobowych, z tymże 31 ww. miejsc określono jako rodzinne (zależne). Wbrew wytycznym Wojewody zawartym w ww. decyzji z 04 stycznia 2022 r. zaprojektowane miejsca postojowe tzw. rodzinne nie mają zapewnionego bezpośredniego dostępu z możliwością swobodnego manewrowania. Dojazd do nich musi odbywać się poprzez inne miejsca. Nadto w przedłożonym projekcie budowlanym nie wskazano jednoznacznie liczby oraz lokalizacji stanowisk postojowych dla samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne. Rozwiązań w tym zakresie nie wskazano w opisie projektu. Również w części rysunkowej projektu (tj. na rysunku projektu zagospodarowania terenu i rysunkach rzutów garaży) nie wyróżniono jednoznacznie takich stanowisk. Tylko na rzucie garażu - poziom -2 wskazano 1 stanowisko z piktogramem sugerującym przeznaczenie dla osób niepełnosprawnych. Jednakże, zgodnie z § 105 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, należy sytuować na poziomie terenu lub na kondygnacjach dostępnych dla tych osób z pochylni, z uwzględnieniem warunków, o których mowa w § 70. W przedłożonym projekcie budowlanym nie przewidziano pochylni spełniającej wymogi dla osób niepełnosprawnych z poziomu terenu do drugiej kondygnacji podziemnej. W związku z powyższym organ ocenił, że przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymaganej liczby stanowisk postojowych. Po trzecie, przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który to przepis ustala wymiary stanowisk postojowych. Zgodnie z wskazaniami Wojewody zawartymi w ww. decyzji 04 stycznia 2022 r., stanowiska postojowe dla samochodów osobowych winny mieć wymiary 2,5 m na 5 m, zaś w przypadku stanowisk użytkowanych przez osoby niepełnosprawne ich wymiary winny wynosić 3,6 m na 5 m. Wg rysunku projektu zagospodarowania terenu, dla wnioskowanej inwestycji, zaprojektowano 8 stanowisk postojowych o wymiarach 2,3 m na 6 m usytuowanych wzdłuż pieszo-jezdni. Prezydent ponownie zaznaczył, że nie jest kompetencją tut. organu podważanie ocen organu wyższego stopnia zawartych w decyzji z 04 stycznia 2022 r. Mając na uwadze powyższe projekt zagospodarowania działki lub terenu jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Podsumowując organ wskazał, że wnioskowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 28 stycznia 2022 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła "X" sp. z o.o. sp.k. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżając decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie art. art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. w zw. z § 3 ust. 6 pkt 5 lit. a), § 3 ust. 10 pkt 2 lit. a) m.p.z.p. poprzez bezpodstawne uznanie, iż przedłożony projekt zawiera rozwiązania niezgodne z planem miejscowym; przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2285) poprzez jego niezastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, że inwestor nie doprowadził do zgodności wymiarów miejsc postojowych z przepisami rozporządzenia; art. 4 pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 4 pr. bud. w zw. z 140 KC poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego mimo spełnienia ku temu przesłanek oraz naruszenie przepisów postępowania art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79a k.p.a. Wojewoda decyzją z dnia 13 grudnia 2022 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania "X." Sp. z o.o. Sp. k., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 12 października 2022 r. nr [...] (znak: [...]). Po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (tj. Prawem budowlanym), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Rozpatrywana sprawa dotyczy wniosku o pozwolenie na budowę złożonego 22 maja 2017 r. i nie została zakończona ostatecznie przed 19 września 2020 r., tj. datą wejścia w życie ww. ustawy. Wojewoda zwrócił uwagę, że ponownie rozpatrując sprawę po decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, organ I instancji wydał 28 stycznia 2022 r., w trybie art. 35 ust. 3 pr. bud., postanowienie, którym nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Inwestor został zobowiązany (w pkt 1 lit. b postanowienia) m.in. do doprowadzenia projektu budowlanego do stanu zgodności z ustaleniami planu miejscowego w zakresie: - parametrów, wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w ramach których dopuszczono budowę szóstej kondygnacji pod warunkiem jej wycofania w stosunku do linii elewacji frontowej o 2,0 m, przy czym w takim przypadku wysokość zabudowy nie może przekroczyć 20,0 m do najwyższego punktu dachu (§ 3 ust. 6 pkt 5 lit. a planu miejscowego); - zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w ramach których ustalono wymóg zapewnienia stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym dla osób niepełnosprawnych, w łącznej ilości nie mniejszej niż 1,5 stanowiska postojowego na każde mieszkanie w budynku wielorodzinnym, w tym dla pojazdów osób niepełnosprawnych 1 stanowisko na każde 30 mieszkań (§ 3 ust. 10 pkt 2 lit. a planu miejscowego) wraz ze wykazaniem, że każde projektowane stanowisko postojowe będzie mieć: charakter niezależny, zapewniony bezpośredni dostęp z możliwością swobodnego manewrowania. W kontekście oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w § 3 ust. 6 pkt 5 lit. a m.p.z.p., organ odniósł się do decyzji własnej z 4 stycznia 2022 r., w której wskazał, że na żadnym z rysunków w projekcie budowlanym nie użyto określenia "elewacja frontowa". Podano nazwy: ELEWACJA WEJŚCIOWA PN-ZACH, ELEWACJA TYLNA PD-WSCH, ELEWACJE SZCZYTOWE. O elewacji frontowej mowa była jedynie w części opisowej (Charakterystyka obiektu- "Projektowany budynek posiada sześć kondygnacji nadziemnych i dwie podziemne, w której zlokalizowane zostały dwa poziomy hali garażowej oraz pomieszczenia techniczne i gospodarcze, zgodnie z zapisami m.p.z.p. szósta kondygnacja została wycofana w stosunku do elewacji frontowej o 2,0 m, a wysokość budynków nie przekracza 20,0 m"). Po analizie dokumentacji projektowej oraz mając na uwadze orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące definicji elewacji frontowej, organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnione jest przyjęcie, iż w przypadku rozpatrywanej inwestycji elewacja frontowa to elewacja z wejściami do budynku i wjazdem do garażu, od strony "istniejącej pieszojezdni". Została ona określona w projekcie jako "ELEWACJA WEJŚCIOWA PN-ZACH". Organ zwrócił uwagę, że Inwestor dokonał korekt w zakresie nazw rysunków dotyczących elewacji. Jako elewację frontową wskazał elewację południowo-wschodnią (ELEWACJA FRONTOWA-PD-WSCH - str. [...] projektu). Oznacza to, że nie uwzględniono stanowiska organu odwoławczego (zawartego w decyzji z 4 stycznia 2022 r.), że elewacja północno-zachodnia (str. [...] projektu) winna zostać uznania za elewację frontową. W odniesieniu do tej elewacji należało zbadać kwestię zachowania parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w ramach których dopuszczono budowę szóstej kondygnacji pod warunkiem jej wycofania w stosunku do linii elewacji frontowej o 2,0 m. Wojewoda wskazał, że przedłożony projekt budowlany przewiduje realizację budynku z sześcioma kondygnacjami nadziemnymi. Z rysunków - PRZEKRÓJ 2-2, 3-3, 4-4 (str. [...]-[...] projektu) wynika, że szósta kondygnacja w stosunku do linii elewacji frontowej, czyli elewacji północno-zachodniej, nie została wycofana o 2,0 m. Powyższe oznacza, że przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami § 3 ust. 6 pkt 5 lit. a m.p.z.p. Organ podkreślił przy tym, że nie może zaakceptować stanowiska inwestora, że elewacja frontowa to elewacja południowo-wschodnia, usytuowana wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej na rysunku planu miejscowego, i że budynek został zaprojektowany zgodnie z ustalonym wymogiem wycofania ostatniej, szóstej kondygnacji o 2,0 m względem właśnie elewacji południowo-wschodniej oraz o 3,65 m względem elewacji południowej - szczytowej do strony ul. [...] (na co wskazano w uzasadnieniu odwołania). Organ podkreślił, że szósta kondygnacja budynku mogła zostać zaprojektowana jedynie z uwzględnieniem jej wycofania o 2,0 m od linii elewacji północno-zachodniej (co w rozpatrywanym przypadku nie nastąpiło). W decyzji z 4 stycznia 2022 r. organ odwoławczy podkreślił, że każde miejsce (stanowisko) postojowe musi mieć charakter niezależny. Do każdego miejsca powinien być zapewniony bezpośredni dostęp, z możliwością swobodnego manewrowania. Na obecnym etapie procesu inwestycyjnego nieuprawnione i przedwczesne jest założenie, iż niektórzy lokatorzy będą dysponować kilkoma miejscami postojowymi dla potrzeb własnych rodzin. Ponadto trudno sobie wyobrazić, aby właściciele lokali mieszkalnych uzgadniali ze sobą sposób wjazdu swoich samochodów na zależne od siebie miejsca. Z przedłożonej - po korektach - dokumentacji projektowej wynika, że inwestor nie odstąpił od realizacji miejsc rodzinnych (zależnych). Zachowano zapisy, że liczba mieszkań będzie wynosić 101 (str. [...]-[...] projektu). W hali garażowej przewidziano 144 miejsca postojowe, w tym 113 to miejsca niezależne, a 31 miejsc to miejsca rodzinne (zależne). Na terenie przed budynkiem zaprojektowano 8 miejsc postojowych. Łącznie zaprojektowano 152 miejsca postojowe. Zaprojektowanie miejsc zależnych, na które wjazd odbywa się poprzez inne miejsca, potwierdzają również rysunki zawarte w projekcie (RZUT GARAŻU - POZIOM - 2, RZUT GARAŻU - POZIOM -1, str. [...]-[...]). W ocenie Wojewody nie można uznać, że inwestor doprowadził projekt budowlany do stanu zgodności z ustaleniami planu miejscowego w zakresie zapewnienie niezależnych, samodzielnych miejsc (stanowisk) w liczbie wymaganej ustaleniami tego planu tj. 152 (151,5) na 101 mieszkań. Prezydent Miasta [...] zastosował się w tej sprawie do wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji kasacyjnej z 4 stycznia 2022 r.; której inwestor nie zakwestionował poprzez jej zaskarżenie do sądu administracyjnego. Organ I instancji prawidłowo ocenił, że we wskazanym wyżej zakresie projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w swojej decyzji z 4 stycznia 2022 r. Wojewoda podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane dokonać oceny materiału dowodowego, zgromadzonego w indywidualnej sprawie zainicjowanej wnioskiem inwestora, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Nie jest rolą organów ocena i porównywanie innych inwestycji realizowanych na danym terenie w celu ustalenia, jaka jest "utrwalona praktyka" np. w zakresie przyjęcia elewacji frontowej, czy też dopuszczalności lokalizacji miejsc postojowych zależnych (o czym mowa w uzasadnieniu odwołania). Biorąc pod uwagę specyfikę procesu inwestycyjnego nie można uznać, że każda sprawa w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego realizowanego na danym terenie (np. objętym jednym planem miejscowym) ma taki sam stan faktyczny i prawny. W ocenie organu odwoławczego, nie doszło zatem do naruszenia przepisu art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki załatwiania spraw. Jako zasadny Wojewoda uznał zarzut błędnego zastosowania, w ramach procedury usuwania nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 pr.bud., nowych przepisów rozporządzenia w zakresie wymiarów stanowisk postojowych. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku (22 maja 2017 r.), w rozpatrywanej sprawie należało zastosować przepis § 21 ust. 1 r.w.t. w brzmieniu sprzed nowelizacji (dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w którym zawarto stosowne przepisy przejściowe). Zgodnie z jego treścią, stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Szerokość zaprojektowanych stanowisk postojowych - 2,3 m - jest zgodna z przepisami. Ponadto Wojewoda potwierdził, że inwestor zaprojektował miejsca postojowe dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne (ze stosownym oznaczeniem - jedno w hali garażowej, 6 - na poziomie terenu, co wynika z rysunku RZUT PARTERU, str. 64 projektu). Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że na wcześniejszym etapie postępowania organ I instancji nie podnosił kwestii braku pochylni spełniającej wymogi dla osób niepełnosprawnych z poziomu terenu do drugiej kondygnacji podziemnej, co miało doprowadzić do naruszenia § 105 ust. 4 rozporządzenia. Z tego powodu organ nie mógł zatem odmówić wydania decyzji o pozwolenia na budowę. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że przyczyną, dla której uzasadnione było wydanie w trybie art. 35 ust. 3 pr. bud. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, było nieusunięcie przez inwestora nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 28 stycznia 2022 r., a dotyczących braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "X," sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżyła w całości decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt: IR- [...], wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W skardze podniesiono następujące zarzuty: 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. w zw. z postanowieniem § 3 ust. 6 pkt 5 lit. a) m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nie można uznać elewacji wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy za elewację frontową i stwierdzenie, że projektowana inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p. w zakresie parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w ramach których dopuszczono budowę szóstej kondygnacji pod warunkiem jej wycofania w stosunku do linii elewacji frontowej o 2,0 m, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów i utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w P., podczas gdy budynek zaprojektowano zgodnie ze wszystkimi ustaleniami planu, w tym z wymogiem wycofania szóstej kondygnacji w stosunku do elewacji frontowej, natomiast żadne z postanowień m.p.z.p. nie narzuca, która część elewacji winna zostać uznana za elewację frontową; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. w zw. z postanowieniem § 3 ust. 10 pkt 2 lit. a) m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że postanowienia m.p.z.p. wymagają wykazania, że każde projektowane stanowisko postojowe będzie miało charakter niezależny, tj. będzie miało zapewniony bezpośredni dostęp z możliwością swobodnego manewrowania, a w konsekwencji ich błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji oraz nieprawidłowe stwierdzenie, że projektowana inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p. w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w ramach których ustalono wymóg zapewnienia stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym dla osób niepełnosprawnych, w łącznej liczbie nie mniejszej niż 1,5 stanowiska postojowego na każde mieszkanie w budynku wielorodzinnym, w tym dla pojazdów osób niepełnosprawnych 1 stanowisko na każde 30 mieszkań, podczas gdy z przepisów prawa, w tym również z postanowień m.p.z.p. nie wynika, by konieczne było zapewnienie niezależnego charakteru każdego miejsca postojowego, które wliczane jest do bilansu miejsc postojowych; 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Organy są uprawnione do oceny, a w konsekwencji - do kwestionowania przyjętych przez projektanta w projekcie architektoniczno- budowlanym rozwiązań w zakresie sposobu zapewnienia wymaganej przez m.p.z.p. liczby miejsc postojowych, w sytuacji, gdy m.p.z.p. tego sposobu nie określa, a nadto analiza rozmieszczenia miejsc postojowych stanowiłaby sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem przepisów techniczno-budowlanych, podczas gdy z przepisami tymi Organy mogą weryfikować jedynie projekt zagospodarowania działki lub terenu; II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 4. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, pominięcie w całości wyjaśnień złożonych przez stronę pismem z dnia 28 lipca 2022 r. oraz argumentacji przedstawionej w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, a także brak samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania oceny materiału dowodowego, nieuwzględnienie przedstawionej przez Stronę utrwalonej praktyki organów w sprawach, w których występował> analogiczne problemy prawne oraz oparcie uzasadnienia Zaskarżonej decyzji jedynie na uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia 4 stycznia 2022 r., czego konsekwencją było błędne stwierdzenie, że projektowana zabudowa jest niezgodna z postanowieniami m.p.z.p., co skutkowało nieprawidłowym utrzymaniem w mocy decyzji Organu I instancji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; 5. art. 15 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez brak rozpoznania sprawy przez Organ II instancji w jej całokształcie i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na twierdzeniach przedstawionych przez Wojewodę w decyzji z dnia 4 stycznia 2022 r., co doprowadziło do braku samodzielnego rozpatrzenia sprawy przez Organ II instancji i ograniczenia roli Wojewody jedynie do funkcji kontrolnej, podczas gdy postępowanie odwoławcze polega na ponownym merytorycznym zbadaniu sprawy przez organ II stopnia, a nie jedynie na kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji (i to w aspekcie zgodności tego rozstrzygnięcia z wcześniejszą decyzją organu II instancji), czego następstwem było pozbawienie Spółki prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy przez dwa niezależne organy; 6. art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania polegające na: - niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, jakimi kierował się Organ utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 października 2022 r.; - nieprzedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji toku rozumowania Organu, który doprowadził do podjętego rozstrzygnięcia i oparcie stanowiska odnośnie do rzekomej niezgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. jedynie na poglądach wyrażonych w decyzji Wojewody z dnia 4 stycznia 2022 r.; - niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów i dowodów, na których Organ oparł swoje rozstrzygnięcie, lakonicznym stwierdzeniu, że prawidłowość stanowiska Organu I instancji w sprawie potwierdza zgromadzony materiał dowody, bez przedstawienia, którym dowodom Organ II instancji dał wiarę oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także skoncentrowaniu się niemalże wyłącznie na stanowisku przedstawionym przez Wojewodę w decyzji z dnia 4 stycznia 2022 r.; - nieodniesieniu się do większości zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, lakonicznym jedynie odniesieniu się do zarzutu naruszenia przez Organ I instancji art. 8 § 2 k.p.a., a także nieuzasadnionym pominięciu i nieodniesieniu się do argumentacji przedstawionej przez Spółkę w toku postępowania przed Organem I instancji, jak i w odwołaniu; 7. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79a k.p.a. poprzez: - bezzasadne odstąpienie od obowiązku zapewnienia Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, brak umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem Zaskarżonej decyzji; - niewskazanie Skarżącej przesłanek od niej zależnych, które w ocenie Organu nie zostały spełnione lub wykazane, co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony oraz zaskoczeniem Spółki niekorzystnym rozstrzygnięciem, podczas gdy w świetle wyjaśnień przedstawianych w toku postępowania przed Organem I instancji oraz argumentacji zawartej w odwołaniu, Skarżąca mogła racjonalnie spodziewać się, że Wojewoda wyda decyzję zgodnie z wnioskami odwołania; - brak zapewnienia Stronie czynnego udziału w postępowaniu i zaskoczenie Skarżącej negatywnym rozstrzygnięciem, podczas gdy pełnomocnik Skarżącej podejmował próby umówienia spotkania z pracownikiem Organu II instancji w celu omówienia problemów prawnych występujących w niniejszej sprawie, w tym w odniesieniu do utrwalonej praktyki organów co do inwestycji zrealizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją i wielokrotnie przed wydaniem decyzji podejmował próby kontaktu telefonicznego z Organem, a także skontaktował się z osobą prowadzącą sprawę za pośrednictwem poczty elektronicznej, jednak do spotkania nie doszło, a decyzja została wydana z naruszeniem powołanych przepisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Skarżąca została pozbawiona możliwości uzupełnienia swoich wyjaśnień; 8. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 października 2022 r. pomimo tego, że była ona obarczona istotnymi dla rozstrzygnięcia wadami proceduralnymi, w szczególności została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W rozpoznawanej sprawie inwestorka "X." sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. ubiegała się o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w P. (działki nr [...] i [...] - część, arkusz mapy nr [...], obręb Ż.). Organy obu instancji uznały, że skarżąca nie usunęła wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 28 stycznia 2022 r. wobec czego wnioskowana inwestycja pozostaje niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei skarżąca w toku postępowania przyjęła odmienne stanowisko wskazując, że zaproponowane przez nią rozwiązania realizują postanowienia m.p.z.p. w zakresie uznania elewacji wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy za elewację frontową oraz spełnienia limitu miejsc parkingowych, przy uwzględnieniu, że część z nich stanowi tzw. miejsca rodzinne. Przed poczynieniem rozważań, mających na celu rozwiązanie ww. sporu pomiędzy inwestorką a organami, Sąd wskazuje, że z uwagi na datę wniosku o pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (Dz.U. z 2019 poz. 1186). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) (uchylony) W myśl art. 35 ust. 3 pr. bud. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Z dyspozycji powołanych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, albowiem organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić wydania pozytywnej dla inwestora decyzji w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy, przy jednoczesnym braku przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej w art. 35 ust. 3 ustawy. W niniejszej sprawie projekt budowlany przedłożony przez skarżącą był weryfikowany pod względem zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działki inwestycyjne nr [...] i [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 12 MW, który przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinna (§ 3 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p.). Dla tego terenu plan zawiera szczegółowe rozwiązania m.in. w zakresie wysokości zabudowy (§ 3 ust. 6 pkt 5 lit a mp.pz.p.), oraz zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych (§ 3 ust. 10 pkt 2 m.p.z.p.). Wokół tych zagadnień koncentruje się oś sporu. W kontekście oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w § 3 ust. 6 pkt 5 lit. a m.p.z.p., należy wskazać, że przepis ten przewiduje wysokość zabudowy od 4 do 5 kondygnacji nadziemnych, tj. od 12,5 do 17,0 m oraz dopuszcza budowę szóstej kondygnacji pod warunkiem jej wycofania w stosunku do linii elewacji frontowej o 2,0 m, przy czym w takim przypadku wysokość zabudowy nie może przekroczyć 20,0 m do najwyższego punktu dachu. Z powyższego wynika, iż budowa szóstej kondygnacji uzależniona jest od jej wycofania w stosunku do linii elewacji frontowej. W sprawie zaś organy odmiennie niż skarżąca oceniły, która z elewacji projektowanego budynku ma charakter elewacji frontowej. Jak wynika z części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia Wojewoda w decyzji z dnia 4 stycznia 2022 r. stwierdził, że na żadnym z rysunków projektu budowlanego nie wskazano, która z elewacji jest frontową. Wojewoda słusznie zwrócił uwagę na brak legalnej definicji elewacji frontowej. Powołując się następnie na orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i rozumienie tego pojęcia na tle przepisów (§ 2.5, § 6.1,§ 7.1) rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 poz. 1588) doszedł do przekonania, że w sprawie za elewację frontową należy uznać elewację z wejściami do budynku i wjazdem do garażu od strony pieszojezdni (elewacja północno- zachodnia). Takie stanowisko Wojewody wybrzmiało w zaskarżonych w sprawie decyzjach, w których stwierdzono, że elewacja frontowa została określona na str. 74 projektu budowlanego. Podkreślenia wymaga, że o ile można w przepisach prawa ustalić definicję frontu działki, o tyle nie ma definicji elewacji frontowej. W sprawie istotne jest jednak to, że plan miejscowy w § 2 pkt 3 stwierdza, że ilekroć w uchwale mowa jest o nieprzekraczalnej linii zabudowy należy przez to rozumieć linię wyznaczająca minimalną odległość elewacji budynku od linii rozgraniczającej terenu, a z kolei zgodnie z § 2 pkt 4 ilekroć w uchwale mowa jest o obowiązującej linii zabudowy- należy przez to rozumieć linię, na której nakazuje się usytuowanie frontowej elewacji budynku. Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że lokalny prawodawca odnosi elewację frontową niekoniecznie do tej elewacji, w której znajdować się będzie wejście do budynku, lecz od jej usytuowania względem linii zabudowy. Analiza rysunku na str. [...] projektu wskazuje, iż inwestor dokonał korekty w projekcie budowlanym (do czego był uprawniony) i określił, że elewacja południowo- wschodnia stanowi elewację frontową. Sąd zwrócił uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu (str. [...]) wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy oznaczona według m.p.z.p. znajduje się jednej strony od ul. [...] (w projekcie od strony elewacji szczytowej) oraz – w lekkim oddaleniu- od strony ul. [...] (w projekcie od strony elewacji południowo- wschodniej). Wobec tego za uprawnione należało uznać wyznaczenie elewacji frontowej od strony elewacji południowo- wschodniej i to niezależnie od rozważań Wojewody zawartych w decyzji z 4 stycznia 2022 r. Skoro brak jest legalnej definicji elewacji frontowej. to przede wszystkim lokalny prawodawca jest uprawniony, by w aktach prawa miejscowego definiować to pojęcie, co w praktyce często czyni. W rozpoznawanej sprawie, mimo braku jednoznacznej definicji, należy pojęcie elewacji frontowej odczytywać w związku z określeniem linii zabudowy, bowiem taki zamiar wynika z § 2 pkt 4 m.p.z.p. Rację przyznać należało wobec tego stronie skarżącej co do argumentacji zaprezentowanej w skardze w tym zakresie. Rację ma także skarżąca przede wszystkim, że budynek został zaprojektowany zgodnie z ustalonym wymogiem wycofania ostatniej, szóstej kondygnacji o 2,0 m względem właśnie elewacji południowo-wschodniej. Sąd nie podziela jednak stanowiska skarżącej co do spełnienia limitu miejsc postojowych. Należy wskazać, że zgodnie z § 3 ust. 10 pkt 2 m.p.z.p. dla terenu 12 MW przewiduje się przy budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego: 1,5 stanowiska postojowego na każde mieszkanie w budynku wielorodzinnym, w tym dla pojazdów osób niepełnosprawnych 1 stanowisko na 30 mieszkań. Z akt sprawy wynika, że w projektowanym budynku liczba mieszkań wyniesie 101, inwestor przewiduje wykonanie 113 miejsc postojowych niezależnych, 31 tzw. rodzinnych (zależnych) i 8 przed budynkiem. Sporna pozostaje pomiędzy stronami kwestia czy zaprojektowanie miejsc postojowych zależnych powinno być wliczanie do limitu, jaki wynika z § 3 ust. 10 pkt 2 m.p.z.p. tj. czy inwestor faktycznie przewidział 152 miejsca postojowe. W tym zakresie wyjaśnić trzeba, że miejsca postojowe zależne to takie, do których dostęp odbywa się poprzez inne miejsca parkingowe np. poprzez tzw. miejsca rodzinne czy platformę parkingową. Kwestia możliwości ich projektowania nie jest aktualnie uregulowana prawnie. W orzecznictwie nie wypracowano jeszcze jednolitego stanowiska co do dopuszczalności uwzględnienia w bilansie miejsc postojowych zależnych. Przykładowo WSA w Krakowie w wyroku z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 1544/15 przyjął, iż charakter "zależny" miejsc postojowych wynika jedynie z faktu możliwości korzystania z nich za pośrednictwem innego miejsca postojowego. Nie zmienia to natomiast charakteru tego miejsca, jako miejsca na stałe przewidzianego do parkowania pojazdów. Wobec tego Sąd uznał, że spełniony został wymóg planu miejscowego dotyczący konieczności zagwarantowania co najmniej 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, przy uwzględnieniu w bilansie miejsc postojowych zależnych. Z kolei odmienne stanowisko wyraził tutejszy Sąd w wyroku z dnia 15 września 2019 r. sygn. II SA/Po [...] wypowiadając się na temat zapewnienia wymaganej ilości miejsc postojowych w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że wszystkie zaplanowane miejsca parkingowe i postojowe powinny spełniać warunek ich dostępności. Sąd zwrócił uwagę, że mimo, iż istotnie w przepisach prawa nie ma zakazu realizacji miejsc postojowych rodzinnych - podwójnych, czyli miejsc na dwa pojazdy, to jednak miejsce podwójne nie oznacza tego samego co dwa miejsca. To zaś powoduje, że istotna jest jedynie liczba niezależnych odrębnych miejsc postojowych. Sąd zwrócił uwagę, że celem nałożonego na organ przez art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zapewnienie, aby obiekt, który ma być wzniesiony, posiadał takie rozwiązania, by w momencie zakończenia budowy spełnione były warunki określone decyzją o warunkach zabudowy. Obowiązek spełnienia tych warunków ma zatem spoczywać na inwestorze, a nie na przyszłych użytkownikach budynku i ma być zrealizowany już w momencie zakończenia budowy zgodnej z projektem, a nie w jakiejś nieokreślonej przyszłości po zakończeniu budowy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2016 r. sygn. II SA/Bd 718/16, CBOSA). Sąd przychyla się do drugiego z prezentowanych stanowisk, co oznacza, że podziela pogląd organu, iż skarżąca spółka nie spełniła limitu miejsc parkingowych wyznaczonych w m.p.z.p. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że w sprawie chodzi aż o 31 miejsc postojowych czyli ok. 1/5 wszystkich projektowanych miejsc. W ocenie Sądu narzucenie w planie miejscowym wskaźnika miejsc postojowych na mieszkanie ma na celu realne zapewnienie miejsca postojowego, czego miejsce zależne nie spełnia, skoro korzystanie z niego (wjazd, wyjazd) uzależnione jest od innego użytkownika. Tym samym dopuszczenie w rozpoznawanej sprawie aby w bilansie uwzględnić 31 miejsc postojowych zależnych może w realiach życia codziennego oznaczać, że dostęp do tych miejsc będzie miał charakter iluzoryczny. Z tego względu Sąd podziela stanowisko organów o niezgodności projektu budowlanego z § 3 ust. 10 pkt 2 m.p.z.p. Z powyższych względów nawet mimo częściowej zasadności argumentów skargi podlegała ona oddaleniu, gdyż projekt budowlany nadal nie jest zgodny z postanowieniami planu miejscowego. Co się tyczy wymiarów miejsc postojowych to Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Wojewody, a uwagi na brak zarzutu strony w tym zakresie nie widzi potrzeby szerszego omówienia tej kwestii. Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przepisów postępowania, bowiem decyzja Wojewody została szeroko umotywowana, a odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wynika z powodu niespełnienia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. Wbrew zarzutom skargi stronie umożliwiono czynny udział w postępowaniu. Skarżąca już na etapie postanowienia z dnia 28 stycznia 2022 r. miała wiedzę, że projekt budowlany zawiera nieprawidłowości m.in. w zakresie zgodności z planem miejscowym. Konsekwencją niedostosowania w pełni projektu do wymagań stawianych przez organ ww. postanowieniu było wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto w toku sprawy skarżąca ustosunkowała się do ww. postanowienia (zob. k. 65-93 tom III akt I instancji), także jej stanowisko było organowi znane i brane pod uwagę przy wydaniu decyzji. W ocenie Sądu nie naruszono w sprawie przepisów postępowania, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym szerokie uzasadnienie faktyczne i prawne. Spór w sprawie koncentrował się zaś na wykładni prawa materialnego, co zostało przez Sąd szeroko omówione powyżej. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 poz. 259).