III SA/Gl 741/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2023 r. nr BP.501.1574.2022.1284.DL1.423962 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 22 czerwca 2023 r. Nr BP.501.1574.2022.1284.DL1.423962, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej również: GITD, organ odwoławczy Organ II instancji,), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 1, 3, 4, 22 lit. h, art. 5 ust. 1, art. 7a ust. 2, ust. 7, art. 14 pkt 1, art. 87, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm. dalej: "utd"), Ip. 1.1 oraz Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 3, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm., dalej rozporządzenie 165/2014), art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy I. O. [...] (dalej: skarżąca, strona, przedsiębiorca), od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD, organ I instancji), z dnia 4 lipca 2022 r. o nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (słownie; dwanaście tysięcy złotych), utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 18 lutego 2022 r. na drodze krajowej nr 3 w miejscowości R. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z pojazdu samochodowego marki OPEL o nr rej. [...] oraz przyczepy o nr rej. [...]. W toku kontroli ustalono, że ww. zespołem pojazdów kierował K.D. (dalej: kierowca), wykonujący przewóz drogowy rzeczy (sauny oraz balii) z miejscowości Imielin do miejscowości S. na rzecz przedsiębiorcy I. O. [...]. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentów uprawniających do wykonywania przewozu, a wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne został dosłany za pomocą e-mail w trakcie kontroli. Ponadto organ, stwierdził, że ww. pojazd o nr rej. [...]nie był wyposażony w tachograf posiadający świadectwo homologacji, a który ze względu na charakter przewozu powinien być. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] podpisanym przez kierowcę. DWITD pismem z 18 lutego 2022 r. zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w oparciu o wyniki kontroli stwierdzonej w protokole nr [...]. Ww. zawiadomienie zostało doręczone stronie 24 lutego 2022 r. W odpowiedzi strona złożyła wyjaśnienia pismem z 17 marca 2022 r. Pismem z 20 kwietnia 2022 r. DWITD na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień strony zawiadomił stronę o rozszerzeniu prowadzonego postępowania również o naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji tj. Ip. 1.1 załącznika nr 3 do utd. Ww. zawiadomienie zostało doręczone stronie 28 kwietnia 2022 r. W odpowiedzi strona pismem z 4 kwietnia 2022 r. wskazała, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy odpowiedzi udzieli niezwłocznie po zasięgnięciu opinii kancelarii prawnej nie później niż 14 dni od 4 maja 2022 r. Jednakże nie przesłała żadnych dodatkowych wyjaśnień. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji decyzji administracyjnej z dnia 4 lipca 2022 r. o nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych). Ww. decyzja została doręczona stronie13 lipca 2022 r. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji, z 4 lipca 2022 r. datowane na 25 lipca 2022 roku, złożył pełnomocnik skarżącej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, a także art. 76 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych niezgodnie z regułami procedury administracyjnej i nałożenie na stronę kary za naruszenie niewykazane podczas kontroli. Wskazując na rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności, podnosił, że nie prowadzi ona działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, a jedynie użyczyła pojazd kierowcy w celu wykonania przez niego przewozu. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że ów kierowca nie jest pracownikiem skarżącej, lecz znajomym kupującego, i to na jego prośbę, grzecznościowo, wykonał przewóz pojazdem użyczonym przez skarżącą (kierowcę nie łączy ze skarżącą żadna umowa). Zatem zdaniem pełnomocnika skarżąca nie powinna być uważana za stronę postępowania, a tym samym zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wynikająca z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji zaskarżoną decyzją z 22 czerwca 2023 r., utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy wskazując w uzasadnieniu m.in., że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów odpowiedniego działu k.p.a. (chodzi o dział IVA kodeksu) nie stosuje się w zakresie objętym regulacją szczególną. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał na treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy który określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto organ wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), a także rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006). Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W związku z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9. Odnośnie naruszenia 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wypowiedział się w ten sposób, iż wskazał na przepis art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014. Zgodnie z nim tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim, używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy, oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Według art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 27 rozporządzenia nr 561/2006 w rozporządzeniu (WE) nr 2135/98 wprowadzono następujące zmiany: 1. Artykuł 2 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie: "l.a) Od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr382L/85. 2. Artykuł 2 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie: "2. Państwa Członkowskie zastosują środki niezbędne dla umożliwienia im wydania kart kierowców najpóźniej w dwudziestym dniu od dnia publikacji rozporządzenia (WE) 111-561/2006." Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, która przewiduje karę pieniężną w wysokości 10000 zł. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji. Zdaniem organu odwoławczego z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli, okazanych dokumentów i dokumentacji fotograficznej wynika, że podczas kontroli drogowej omawianego zespołu pojazdów stwierdzono, że samochód o numerze rejestracyjnym [...] nie został, mimo takiego obowiązku, wyposażony w tachograf. Samochód ten został wyprodukowany w 2020 r. i po raz pierwszy zarejestrowany dnia 2 lipca 2020 r. Zgodnie zatem z obowiązującymi przepisami montaż tachografu cyfrowego w tym pojeździe był obowiązkowy Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji pierwszej instancji w tym zakresie. Co do naruszenia przez stronę lp.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, iż stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli wypełnia przesłanki definicji ustawowej krajowego transportu drogowego. W myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Według Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł. Zdaniem organu I instancji z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli, ma wynikać jednoznacznie, że skarżąca ma w sprawie status przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy, pomimo niespełnienia wymogu uzyskania zezwolenia. W ocenie organu odwoławczego łączna kara pieniężna w wysokości 12.000 zł z tytułu naruszenia lp. 6.1.1 oraz Ip. 1.1, ograniczona stosownie do art. 92a ust. 3 utd, została nałożona prawidłowo. Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie organ wskazał, że w toku kontroli drogowej, jak i podczas postępowania ustalono, że wykonawcą przewozu drogowego rzeczy wykonywanego poddanym kontroli zespołem pojazdów była skarżąca, zatem zdaniem organu ww. zarzut jest nieuzasadniony, a strona przedmiotowego postępowania została prawidłowo ustalona. Na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż zasadne jest utrzymanie w mocy decyzji wymierzającej skarżącej karę pieniężną w wysokości określonej w decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca wniosła na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Decyzję zaskarżył w całości, domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w całości, - ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w całości, - ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Ponadto domagał się od organu zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1.1. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania, która jedynie użyczyła pojazd osobie trzeciej, nie była zatem podmiotem wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a przedmiotowy przewóz nie mieścił się w zakresie prowadzonej przez stronę działalności, 1.2. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasady prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie organ nie udowodnił, że skarżąca jest właściwym podmiotem, na który powinna zostać nałożona kara pieniężna, a zatem - że doszło do spełnienia wszystkich przesłanek koniecznych do stwierdzenia, że podmiot podlega odpowiedzialności administracyjnoprawnej za zarzucane mu naruszenie; ponadto organ błędnie ustalił, że skarżąca jest podmiotem deliktu administracyjnego, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikał ten fakt oraz w sposób nieusprawiedliwiony przeniósł na skarżącą ciężar dowodu oczekując, że to ona udowodni fakt niebycia stroną postępowania, podczas gdy ciężar dowodu spoczywał na organie administracji, 1.3. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych niezgodnie z regułami procedury administracyjnej i nałożenie na stronę kary za naruszenie niewykazane podczas kontroli i nieudokumentowane w protokole kontroli, 1.4. art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. (por. m. in. wyrok VI SA/Wa 2196/22, VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22), 1.5. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nierozważenie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga zarzucanego stronie naruszenia, o ile w ogóle do niego doszło, była znikoma, strona zaprzestała (hipotetycznego) naruszania prawa a kara w wysokości 12.000,00 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 2.1. art. 92a ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym (dalej u.t.d.), w zw. z Ip. 1.1 oraz 5.1.1 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymaganym tachograf posiadający świadectwo homologacji oraz bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa w sytuacji, w której skarżąca nie była wykonywała przewozu drogowego, a jedynie użyczyła osobie trzeciej pojazd, wobec czego nie powinna być stroną postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, 2.2. art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 oraz 6.1.1 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę jednej kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za dwa różne naruszenia, a nie dwóch odrębnych kar za te naruszenia, czyli wymierzenie kary nieprzewidzianej przez ustawę o transporcie drogowym, która wymaga dokonania odrębnych w sensie materialnoprawnym rozstrzygnięć odnoszących się do każdego ze stwierdzonych naruszeń z osobna, a dopiero następnie zredukowania sumy tych kar do wysokości 12.000 zł. W uzasadnieniu skargi m.in. strona wskazała, że organy administracji rozpatrujące przedmiotową sprawę nie zastosowały instytucji odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu. Co więcej - organy te nie tylko nie zastosowały art. 189f k.p.a., lecz nawet nie rozważyły szczegółowo konieczności zastosowania tego przepisu, uznając że nie znajduje on zastosowania do niniejszej sprawy. Stało się tak pomimo, że - na mocy art. 189a § 2 k.p.a. - miały one obowiązek rozważyć zastosowanie tych przepisów. Już sama ta okoliczność przemawia za koniecznością uchylenia przedmiotowych decyzji. Ponadto, gdyby organy zdecydowały się na rozważenie przesłanek płynących z art. 189f § 1 k.p.a. doszłyby do konkluzji, że przepis ten wymaga jego zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten nie zostawia bowiem organom swobody administracyjnej, a decyzja w tym zakresie ma charakter decyzji związanej. Skarżąca podniosła, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy działu IVa k.p.a. bowiem ustawa o transporcie drogowym nie zawiera kompleksowej regulacji dotyczącej zasad nakładania kar, odstępowania od nich i ich miarkowania. Nadto skarżąca wskazała, iż użyczyła pojazdu kierowcy, na jego prośbę, w celu wykonania przez niego przewozu zamówionych przedmiotów do kupującego. To kierowca umówił się z kupującym na dostarczenie zakupionych przedmiotów. Kierowca nie był pracownikiem firmy L., a jedynie znajomym kupującego i to na prośbę kupującego, grzecznościowo, wykonał przewóz pojazdem użyczonym przez kierowcę, którego nie łączyła ze skarżącą ani umowa o pracę, ani kontrakt innego rodzaju. Sam przewóz nie mieścił się nawet w zakresie prowadzonej przez skarżącą działalności. Był on wykonany z inicjatywy kierującego pojazdem. Przewóz ten nie miał charakteru handlowego, a skarżąca nie odniosła w związku z nim żadnej korzyści. To nie skarżąca wykonywała ten przewóz, ani nawet nie był on wykonywany na jej polecenie - jedynym udziałem skarżącej w całym przedsięwzięciu było załadowanie towaru na pojazd oraz użyczenie pojazdu. W protokole kontroli bezpodstawnie więc przyjęto, aby to firma L. była podmiotem wykonującym przewóz drogowy, po czym nieprawidłowo wszczęto i przeprowadzono postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem decyzji ostatecznej wobec nie tego podmiotu, który powinien być stroną. To nie podmiot oznaczony przez organ powinien być stroną postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Zaskarżona decyzja określa bowiem prawa i obowiązki podmiotu innego niż ten, który ma w sprawie interes prawny i kształtuje ona sytuację prawną osoby, której w świetle prawa materialnego nie powinna dotyczyć. W związku z tym w sprawie zachodzi, zdaniem skarżącej, podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącej stanowisko organu, który powołuje się na akta postępowania dowody twierdząc, że to skarżąca powinna być stroną postępowania, jest błędne, ponieważ organ dokonał ustaleń wyłącznie na podstawie zeznań świadka, którym był kierowca pojazdu. Tenże kierowca stwierdził, że jest pracownikiem skarżącej, co nie odpowiadało stanowi faktycznemu. W rezultacie zmieniono kwalifikację prawną stwierdzonego naruszenia na niekorzyść skarżącej. Jak podniosła skarżąca w rozumowaniu organów administracji pojawiają się sprzeczności: organy wybiórczo dały wiarę jedynie części zeznań kierowcy (obciążających skarżącą odpowiedzialnością), odrzucając zarazem inne jego twierdzenia, które byłyby podstawą do nałożenia na nią niższej kary pieniężnej. Skarżąca podniosła, że kierowca był zainteresowany odsunięciem od siebie widma dolegliwych kar pieniężnych, i stąd właśnie mogło wynikać złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia, jakoby wykonywał przewóz na rzecz skarżącej. Żaden inny dowód nie potwierdza, aby to skarżąca miała być stroną postępowania. Takim dowodem nie jest również sam protokół kontroli. Wpisanie skarżącej jako przewoźnika w protokole kontroli zostało bowiem oparte jedynie na zeznaniach kierującego pojazdem. Zdaniem skarżącej organ przeprowadził, nieprawidłowe i niepełne postępowanie dowodowe, naruszając w ten sposób art. 7, 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., a także przepisy art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przeprowadzenie prawidłowego i pełnego postępowania dowodowego doprowadziłoby organ do stwierdzenia, że to nie skarżąca jest podmiotem, na który powinna zostać nałożona kara pieniężna. Stanowisko swoje skarżąca opiera na przedstawionym w odwołaniu orzecznictwie sądów administracyjnych. Z ostrożności procesowej skarżąca powołuje w uzasadnieniu skargi okoliczność, iż wykonuje transport na potrzeby własne. Posiada stosowne zaświadczenie, oznaczone numerem [...]. Nawet jeśli uznać, że mogłaby ponosić odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie, to nawet wówczas zaskarżona decyzja zasługiwałaby na uchylenie, gdyż zapadła z naruszeniem przepisów prawa polegającym na zupełnym nierozważeniu konieczności zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, uregulowanej w art. 189f § 1 k.p.a. Okoliczności sprawy uzasadniają bowiem odstąpienie od nałożenia na skarżącą wysoce dolegliwej kary pieniężnej. Skoro skarżąca nie wykonuje na co dzień przewozów drogowych, to jeden przewóz, zrealizowany w drodze wyjątku i w szczególnych okolicznościach powinien być potraktowany ze szczególną łagodnością. Czym innym jest realizacja bez żadnego zezwolenia przejazdu, co do którego zaklasyfikowania jako zarobkowego przewozu drogowego wątpliwości być nie może, a czym innym pozostawanie w uzasadnionym przekonaniu, że realizowany przejazd nie ma charakteru zarobkowego. W tym to kontekście skarżąca uważa wymierzoną karę za uciążliwą w stopniu nieproporcjonalnym do wagi naruszenia prawa. Skarżąca uważa, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy działu IVa k.p.a. bowiem ustawa o transporcie drogowym nie zawiera kompleksowej regulacji dotyczącej zasad nakładania kar, odstępowania od nich i ich miarkowania. Podobnie na gruncie odpowiedzialności administracyjnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym, organ powinien - zdaniem strony - nałożyć odrębne kary za każde ze stwierdzonych naruszeń. Następnie, skoro suma kar (22.000 zł) przekracza wartość wyrażoną w art. 92a ust. 3 u.t.d., to organ powinien zredukować łączny wymiar administracyjnej kary pieniężnej do wysokości 12.000 zł. Takie rozstrzygnięcie poprzedzać powinny jednak osobne decyzje (w sensie materialnoprawnym, zawarte w ramach jednej decyzji w ujęciu formalnym) w zakresie nałożenia kar za każde ze stwierdzonych naruszeń z osobna. Tymczasem organ w niniejszej sprawie niejako nałożył na stronę "karę łączną", jednakże bez uprzedniego wyodrębnienia osobnych czynów i nałożenia za nie osobnych kar. Stanowi to, zdaniem skarżącej, naruszenie prawa, gdyż ustawa o transporcie drogowym ani żaden inny akt normatywny nie daje organom kompetencji do takiego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko, zajęte w treści decyzji, i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), stanowi, że sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Z kolei z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a" , wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności, w granicach określonych wskazanymi przepisami, w myśl art. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że przy ocenie legalności zaskarżonego aktu sąd bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych akt i - co do zasady - nie wykracza poza znajdujący się w nich materiał dowodowy. Wprawdzie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, niemniej jednak celem postępowania dowodowego, o którym mowa w powołanym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy spoczywa wyłącznie na organie administracji publicznej, przy czym to treść normy prawa materialnego wyznacza kierunek i zakres postępowania dowodowego prowadzonego w tym zakresie. Ustalony przez organy administracji stan faktyczny może odpowiadać normie prawa materialnego, która w takim przypadku ma zastosowanie, albo może nie odpowiadać tej normie, co skutkuje tym, że nie jest ona stosowana. Sąd administracyjny nie jest natomiast kolejną instancją rozpatrującą sprawę administracyjną, lecz ocenia legalność działania podjętego przez organ administracji publicznej, tak w zakresie zastosowanego przepisu prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym zakresie i według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie wykazała, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zdaniem Sądu, w kwestii zasadniczej, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, organ dokonał bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych i nie naruszył przepisów postępowania, a ocena przeprowadzona na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kary stanowiła ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zwana dalej: "u.t.d.", która w art. 92a ust. 1 ustanawia odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu oraz ustala granice wysokości kary za stwierdzone naruszenia. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie, przy czym na zasadzie ust. 5 pkt 3 tego przepisu suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 50 do 2 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli - nie może przekroczyć 25000 zł. Z kolei regulacja zawarta w art. 92a ust. 7 u.t.d. ustawy odsyła do załącznika nr 3 ustawy wskazując, że zawiera on wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych. Przy czym kary pieniężne, określone w załączniku nr 3 do u.t.d., zostały ustalone w sposób sztywny, tym samym, ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, a zatem nie mogą nałożyć kary w innej wysokości niż określona w załączniku. W kontekście zarzutów skargi, oceniając w pierwszej kolejności legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy w toku postępowania, Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Decyzje dotyczące nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł. wydane zostały w postępowaniu wszczętym przez organy po dokonaniu kontroli u skarżącego. Postępowanie kontrolne, które poprzedza postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, nie stanowi jego formalnej części. Pozostaje jednak z nim w ścisłym związku. W postępowaniu kontrolnym prowadzone są czynności wyjaśniające w zakresie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, natomiast ustalenia dokonane w tym postępowaniu stanowią podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania u skarżącego została przeprowadzona kontrola. Przebieg postępowania kontrolnego, w trakcie którego ustalony został stan faktyczny, utrwalono w protokole z 18 lutego 2022 r. nr [...]. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko organów, wyrażone w wydanych rozstrzygnięciach ich ocenę i argumentację. Sąd nie podziela oceny strony skarżącej, że nie zebrano w sprawie kompletnego materiału dowodowego, pozwalającego na przyjęcie zasadności stanowiska prezentowanego w objętym skargą rozstrzygnięciu, a tym samym wadliwie ustalono stan faktyczny. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń. W ocenie Sądu zebrany materiał jak i uzasadnienie objętej skargą decyzji dowodzi, że organom nie można zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych, wywiedzionych na poparcie skargi. Zarówno decyzja drugoinstancyjna jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane na podstawie wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym, i także wyczerpującym, materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącej nie zastały w żaden sposób sprecyzowane przez wskazanie dowodów, które w jego ocenie należałoby dodatkowo przeprowadzić, toteż brak jest możliwości szczegółowego odniesienia się do wywiedzionego w tym zakresie zarzutu, tym bardziej, że materiał dowodowy, w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, w tym tych mających znaczenie z punktu widzenia stosowania przywołanych przez organy obu instancji podstaw prawnych. W kontrolowanej sprawie właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić skarżąca. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu strony organ, odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podnoszonych przez nią w odwołaniu, (które stanowiły de facto polemikę z ustaleniami organu pierwszej instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Zdaniem Sądu należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy wielokrotnie powyżej przywoływanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przepisy prawa wspólnotowego oraz akty wykonawcze Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do ust. 7 pkt 1 tej regulacji wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Zdaniem Sądu organ prawidłowo za wykonywanie przewozu drogowego w dniu 18 lutego 2022r. pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf ze świadectwem homologacji typu oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji nałożył na skarżącą w oparciu o art.92 a ust.1,7,11 u.t.d lp. 1.1 oraz lp.6.1.1.załącznika nr 3 do u.t.d. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł., czego w zasadzie skarżąca nie kwestionowała lecz podniosła zarzut, skierowania zaskarżonej decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania oraz braku miarkowania ewentualnie odstąpienia od nałożenia kary. Sąd podziela stanowisko organu, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie ponieważ skarżąca użyczyła pojazd kierowcy w celu wykonania przez niego przewozu. Nadto w toku kontroli drogowej, jak i podczas postępowania ustalono, że wykonawcą przewozu drogowego rzeczy wykonywanego poddanym kontroli zespołem pojazdów była skarżąca, a w zebranym materiale dowodowym brak dowodu skutecznie kwestionującego takie ustalenia organu. Takiego dowodu, jak umowa użyczenia pojazdu kierowcy strona nie przedstawiła. Sąd nie podziela w szczególności zarzutów skarżącej odnoszących się do rzekomych błędów w ustaleniach faktycznych. Dokonywanie tego rodzaju ustaleń pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego, o ile mieści się w granicach zakreślonych przepisem art. 80 k.p.a., a w toku postępowania zebrano wyczerpujący materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły naruszenia tych przepisów. Nie został również naruszony art. 78 k.p.a., gdyż skarżąca nie składała wniosków dowodowych mających na celu ustalenie okoliczności mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu nie ma żadnych podstaw do uznania za słuszny zarzutu naruszenia przez organ zasad postępowania. Skarga nie precyzuje dokładnie, na czym miałoby polegać naruszenie zasady praworządności (art. 7 k.p.a.), czy zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz zasady proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Należy podkreślić, że ścisłe stosowanie przepisów prawa – materialnego i procesowego – nigdy nie powoduje naruszenia tych zasad. Prawdą jest, że nie istnieje wyraźna podstawa prawna, wyłączająca możliwość posiłkowego stosowania regulacji kodeksowych (art. 189a i następnych k.p.a.) w odniesieniu do kar administracyjnych przewidzianych w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Błędny jest jednakże wniosek, iż z braku przepisu wyłączającego stosowanie instytucji kodeksowych wynika obowiązek ich stosowania, a w szczególności odstąpienia od wymiaru kary lub jej miarkowanie, stosownie do wagi naruszenia (art. 189 a, art. 189f k.p.a. art. 189d k.p.a.). Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd o konieczności stosowania regulacji odrębnej zawartej w przepisach ustawy o transporcie drogowym jako całkowicie niezależnej, odrębnej od przepisów działu IV A k.p.a. Nie jest więc możliwe, w ocenie Sądu, posiłkowe stosowanie mechanizmu miarkowania kary administracyjnej w stosunku do kar pieniężnych przewidzianych w przepisach ustawy o transporcie drogowym i załącznikach do niej. Sąd nie dostrzega również potrzeby ani nawet możliwości badania, czy organ słusznie dał wiarę jedynie części zeznań świadka. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego może być jedynie działanie organu w granicach prawa. Ocena dowodów jest zaś przez prawodawcę pozostawiona organom administracji publicznej (art. 80 k.p.a.). Jedynie formalna prawidłowość samego postępowania dowodowego, a także prawidłowość wnioskowania, może być przedmiotem rozpoznania w sprawie sądowoadministracyjnej. Nie ma zatem podstaw, aby zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym zostały uznane za zasadne. Pomimo obszerności skargi wątek ten został w niej powtórzony wielokrotnie, w różnych konfiguracjach, jednak za każdym razem jest to w istocie ten sam argument, którego Sąd nie podziela. Podnoszone przez skarżącą naruszenie prawa, które polega na wymierzeniu jednej kary pieniężnej za dwa różne naruszenia, nie jest, w ocenie Sądu, rzeczywistym naruszeniem obowiązujących przepisów, lecz wyłącznie kwestią techniczną związaną z formułowaniem sentencji decyzji. Treść rozstrzygnięcia nie byłaby co do zasady inna, gdyby w miejsce jednej kary za dwa naruszenia organ wymierzył stronie dwie kary, a następnie utworzył z nich rodzaj "kary łącznej", stosując w drodze dalekiej analogii przepisy prawa karnego (do czego nie ma jednak podstaw prawnych). Jeśli zaś chodzi o wysokość kar, Sąd nie jest uprawniony do zmiany treści decyzji, lecz ogranicza się do badania zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Na tej jednak płaszczyźnie żadne naruszenia norm prawnych nie wystąpiły. Sąd podziela także stanowisko organów co do braku przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Z powyższych względów nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podnoszone w skardze. Sam fakt przyjęcia przez organ odmiennej wykładni dotyczącej zastosowania przepisów prawa materialnego niż tego oczekiwała skarżąca nie może być uznany za niewyczerpujące zebranie i ustalenie stanu faktycznego w sprawie, prowadzące do naruszenia zasady zaufania do organów prowadzących postępowanie. Zdaniem Sądu podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Prawidłowo także zostały zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.