I FZ 311/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 450/22 o odrzuceniu skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 maja 2022 r. nr: 0201-IOA.4103.47.2021.18 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2019 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 450/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Skarżąca lub Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 maja 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2019 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania. Podstawę prawną rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd pierwszej instancji stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 259, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 11 lipca 2022 r. Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu wezwano Spółkę do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez: złożenie dokumentu lub wierzytelnego odpisu dokumentu (KRS) określającego umocowanie do reprezentacji strony skarżącej. Wezwanie to doręczono Skarżącej w dniu 22 lipca 2022 r. Skarżąca ustosunkowała się do tego wezwania pismem z dnia 25 lipca 2022 r., jednak przesyłkę skierowała do organu odwoławczego zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W rezultacie - zdaniem Sądu - nie mogła ona zostać uznana za wniesioną w dacie jej nadania, albowiem skutek ten zaistniał z chwilą, gdy organ przesyłkę Spółki nadał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 3 sierpnia 2022 r. W związku więc z ustaleniem, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało wykonane w przepisanym terminie - Sąd skargę odrzucił. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie, uzupełnione pismem z dnia 21 sierpnia 2023 r., Spółka wniosła o jego uchylenie. W zażaleniu Strona przyznała, że uzupełniając braki skargi przesyłkę zaadresowała do organu, zamiast do sądu. Strona przedstawiła szeroką argumentację wykazującą przyczyny takiego stanu rzeczy, tj. "zaostrzenie głębokiej depresji Prezesa Zarządu Spółki" dokonującej czynności zaadresowania listu. Stwierdziła również, że z uwagi na podane okoliczności wnosi o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Zażalenie podlegało oddaleniu. 3.2. W odniesieniu do motywów Spółki w obszarze zaistniałej u jej Prezesa Zarządu choroby (depresji) zawartych w piśmie z dnia 28 kwietnia 2023 r. (ponowionych w piśmie z dnia 21 sierpnia 2023 r.) i sformułowanego na tle tych motywów wniosku o przywrócenie terminu, należało wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podjął rozstrzygnięcie w zakresie wniosku Spółki. Mianowicie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 450/22 odmówił przywrócenia terminu Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi (karta – 93 akt sądowych). Kwestia braku winy w uchybieniu terminu w związku z podanymi przez Spółkę okolicznościami dotyczącymi choroby jej Prezesa była więc przedmiotem sądowego procedowania zakończonego wspomnianym postanowieniem. 3.3. Odnosząc się z kolei do wniosku z zażalenia Spółki dot. uchylenia postanowienia Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi, stwierdzić należało, że nie mógł on być uwzględniony. Należało mieć bowiem na względzie, że jednostki organizacyjne mające zdolność sądową (tak jak spółka z o.o.) dokonują czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym przez osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowym mają obowiązek wykazać swoje umocowanie, co wynika z art. 29 w związku z art. 28 § 1 P.p.s.a. Z kolei brak dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega w szczególności na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy w zakreślonym terminie Spółka nie złożyła w terminie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby do reprezentacji Skarżącej przez osobę podpisaną pod skargą. Skarga tak złożona (i nie uzupełniona mimo prawidłowego wezwania) dotknięta była zatem brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu. Tym samym zachodziła podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 § 1 i art. 29. Z przepisów (art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a.) wynika wyraźnie, że to na osobie dokonującej czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej spoczywa obowiązek wykazania swego umocowania. Prawidłowości rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi - z powodu nie uzupełnienia jej braku formalnego w zakresie wykazania stosownym dokumentem prawa do reprezentowania Spółki - nie mogło podważyć późniejsze nadesłanie tego dokumentu do Sądu przez Dyrektora IAS, tj. w dniu 3 sierpnia 2022 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skarżąca mylnie oznaczyła adresata swojego pisma w zakresie braków skargi, zaadresowała i nadała pismo do Dyrektora IAS we Wrocławiu, zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Przekazanie pisma Spółki do Sądu pierwszej instancji nastąpiło zaś po terminie, dlatego skarga, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (notabene stanowiącego istotę pouczenia zawartego w wezwaniu sądowym doręczonym pełnomocnikowi Spółki), podlegała odrzuceniu. 3.4. W konsekwencji brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z podanych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 3