III FSK 5001/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del) Agnieszka Olesińska, Protokolant Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. i K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 462/21 w sprawie ze skargi J. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 7 kwietnia 2021 r. nr SKO/KD/400/593/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz J. W. i K. W. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 29 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 462/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. W. i K. W. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 7 kwietnia 2021 r., nr SKO/KD/400/593/2021 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r., po wznowieniu postępowania. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i stwierdziło istnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1135, dalej: o.p.) oraz odmówiło uchylenia decyzji nr FN.3120.219.2015.ID z 7 stycznia 2015 r. z powodu przedawnienia prawa do wydania decyzji uniemożliwiającego uchylenie decyzji. Organ odwoławczy przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że we wniosku stron o wznowienie postępowania wskazano art. 240 § 1 pkt 8 o.p. i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt SK 13/15 jako podstawę wznowienia. Wnioskodawcy podnieśli brak faktycznego związku opodatkowanej nieruchomości w K. z prowadzeniem działalności gospodarczej przez współwłaściciela nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji wydał decyzję z 7 stycznia 2015 r. ustalającą skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. od nieruchomości w K., opodatkowanej według stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości z 10 stycznia 2006 r. oraz aktu notarialnego umowa przeniesienia prawa użytkowania wieczystego z 3 lutego 1999 r. mających potwierdzenie w danych z księgi wieczystej i ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu odwoławczego, w związku z wyrokiem z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 należy odmiennie rozumieć związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w przypadku współposiadania jej z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W wyroku tym, Trybunał zauważył, że w przypadku osób fizycznych posiadających nieruchomość podlegającą opodatkowaniu, należy mieć na uwadze, że osoba taka może występować zarówno jako osoba prywatna posiadająca majątek osobisty, jak również jako przedsiębiorca. Niezbędne jest zatem ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanej nieruchomości stanowiącej współwłasność z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W ocenie Kolegium, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na ustalenie związku opodatkowanej nieruchomości z prowadzoną w roku podatkowym przez wnioskodawczynię działalnością gospodarczą. Zaprzeczali temu skarżący w swoich oświadczeniach, nie potwierdzili tego przesłuchani w sprawie świadkowie, przedmiotowa nieruchomość nie była wpisana jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w CEDG, nie stanowiła także środka trwałego amortyzowanego na potrzeby działalności gospodarczej. W świetle powyższego, uwzględnianie faktur za prąd w kosztach uzyskania przychodów z prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, która prowadzona była w innych miejscach nie miało uzasadnienia i jawi się jako zawyżanie kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Kolegium, w związku z powyższym, brak było podstaw do ustalenia związku opodatkowanej nieruchomości z prowadzeniem przez skarżącą działalności gospodarczej w rozumieniu zaprezentowanym w wyroku Trybunału. Jednakże organ odwoławczy, powołując treść art. 245 o.p. wskazał, że należało odmówić uchylenia pierwotnej decyzji wymiarowej, ponieważ nie można wydać decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r., z uwagi na upływ terminu przedawnienia z art. 68 o.p. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wnieśli o jej uchylenie w części, co do odmowy uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji z 7 stycznia 2015 r. oraz o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji, a także o orzeczenie w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego podatku od nieruchomości za rok 2015 r. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 68 § 1 o.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p., przez błędne ustalenie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty, podczas gdy decyzja wydana przez organ pierwszej instancji została wydana 7 stycznia 2015 r., doręczona została 27 stycznia 2015 r. i dotyczy roku 2015, zaś skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania 15 stycznia 2018 r., zatem nie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji; art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), przez naruszenie zasady zaufania obywatela do organu władzy publicznej, która winna działać w ramach przepisów prawa, kierując się zasadami bezstronności, równego traktowania stron postępowania i proporcjonalności, podczas gdy organ odwoławczy w sposób arbitralny, nie bacząc na okoliczności zdarzenia, a przede wszystkim terminy postępowania i podejmowania czynności przez organ pierwszej instancji, przesądził o braku możliwości uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z 7 stycznia 2015 r.; art. 6 k.p.a., przez brak działania w sposób zgodny z przepisami prawa i w konsekwencji nieuzasadnione pokrzywdzenie skarżących, podczas gdy obowiązujące przepisy, poparte orzecznictwem, nakazują uchylanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym jeśli zaistnieje ku temu przesłanka. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę wskazał, że redakcja art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p. nie pozostawia wątpliwości, że nie można uchylić dotychczasowej decyzji, jeżeli upłynęły terminy, o których mowa w art. 68 lub 70 o.p. Przytoczony przepis nie wprowadza przy tym rozróżnienia na decyzje, w wyniku których zobowiązanie podatkowe uległoby podwyższeniu, czy też zmniejszeniu. Sam upływ terminów przesądza o tym, że wydanie decyzji nie może nastąpić. Tymczasem, jak ustalono, decyzja po wznowieniu postępowania musiałaby zapaść po upływie terminu przedawnienia, tj. po dacie 31 grudnia 2018 r., gdy organ podatkowy utracił już prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego. W ocenie sądu pierwszej instancji, w okolicznościach sprawy nie ma także podstaw prawnych aby uznać, że przedawnienie prawa do wymiaru podatku winno być oceniane na dzień złożenia wniosku, a nie na dzień wydania i doręczenia decyzji kształtującej wysokość zobowiązania podatkowego. 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wnieśli skarżący. Działający w ich imieniu pełnomocnik, na podstawie art. 173 § 1 w zw. z art. 176 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisu prawa procesowego, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo korzystnego dla skarżących wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt SK [pic]13/15 uzasadniającego konieczność uchylenia pierwotnej decyzji organu pierwszej instancji z 7 stycznia 2015 r. i orzeczenia zwrotu nadpłaconego podatku; 2. naruszenie przepisu prawa procesowego, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 68 § 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 o.p. poprzez oddalenie skargi mimo błędnego ustalenia terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty, podczas gdy decyzja Wójta Gminy N. została wydana 7 stycznia 2015 r., doręczona została 27 stycznia 2015 r. skarżącym i dotyczy roku 2015 r., a skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania 15 stycznia 2018 r., zatem nie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji zmieniającej wysokość zobowiązania podatkowego skarżących; 3. naruszenie przepisu prawa procesowego, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 o.p. poprzez oddalenie skargi i brak uwzględnienia przez sąd pierwszej instancji, że Wójt Gminy N. działał w sposób przewlekły doprowadzając do stwierdzenia przedawnienia w zakresie uchylenia decyzji, albowiem ostatnia czynność mająca miejsce w tymże postępowaniu miała miejsce 8 sierpnia 2018 r., zaś kolejną czynnością w sprawie była decyzja z 25 lutego 2019 r., co stoi w sprzeczności z zasadą szybkości i prostoty postępowania podatkowego; 4. naruszenie przepisu prawa procesowego, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez oddalenie skargi i brak uwzględnienia przez sąd pierwszej instancji naruszenia zasady zaufania obywatela do organu podatkowego, który winien kierować się zasadami bezstronności, równego traktowania stron postępowania i proporcjonalności, podczas gdy sąd pierwszej instancji w sposób nieuzasadniony, nie bacząc na okoliczności zdarzenia, a przede wszystkim terminy postępowania i podejmowania czynności przez organ pierwszej instancji przesądził o braku możliwości uchylenia decyzji Wójta Gminy N. z 7 stycznia 2015 r. Mając na uwadze powyższe naruszenia, autor skargi kasacyjnej wniósł: 1) na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie 2) na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a. o uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej w całości, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie niniejszej skargi poprzez orzeczenie zwrotu nienależnie pobranego podatku od nieruchomości skarżących położonej w K. za rok 2015 w związku z poglądem Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt SK 13/15, 3) na podstawie art. 135 w zw. z art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 o.p. o uchylenie w całości decyzji Wójta Gminy N. z 7 stycznia 2015 r. w sprawie o znaku FN.3120.219.2015.ID, albowiem zachodzą przesłanki do uchylenia tejże decyzji z uwagi na stwierdzenie istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 o.p., 4) na podstawie art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 o.p. o uchylenie w części decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 7 kwietnia 2021 r. w sprawie SKO/KD/400/593/2021 w zakresie odmowy uchylenia decyzji wydanej przez Wójta Gminy N. z 7 stycznia 2015 r. o znaku FN.3120.219.2015.ID z uwagi na naruszenia przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na jego treść - brak przedawnienia prawa do wydania decyzji, 5) na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. zasądzenie od organu administracji publicznej - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżących zwrotu[pic] kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje wraz ze zwrotem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości [pic]34,00 zł (17,00 zł x 2 = 34,00 zł), 6) na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna jest zasadna. Spór w sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy w świetle art. 245 § 1 o.p. możliwe jest uchylenie dotychczasowej ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 r., jeżeli wniosek o wznowienie postępowania złożono przed upływem terminu przedawnienia przewidzianego w art. 68 o.p., a następnie w wyniku wznowienia postępowania stwierdzono istnienie przesłanek wznowieniowych. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy N. decyzją z 7 stycznia 2015 r. ustalił skarżącym wysokość podatku od nieruchomości na 2015 r. Następnie we wniosku z 15 stycznia 2018 r. skarżąca wystąpiła do organu podatkowego o zwrot nienależnie pobranego podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za zwłokę za lata 2013-2017 w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15. Pismem z 16 maja 2018 r. pełnomocnik stron doprecyzował, że wniosek należy traktować jako wniosek małżonków o wznowienie postępowania w zakresie zobowiązania podatkowego za lata 2013-2017 zgodnie z art. 240 § 1 pkt 8 o.p. W zaskarżonej decyzji SKO w Szczecinie stwierdziło istnienie przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 8 o.p. Uwzględniając wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedstawioną w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego organ ocenił, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na ustalenie istnienia związku opodatkowanej nieruchomości (działka nr [...] położona w miejscowości K. oraz budynek położony na ww. działce) z prowadzoną w roku podatkowym działalnością gospodarczą, co przyjęto w pierwotnie wydanej decyzji z 7 stycznia 2014 r. Jednocześnie organ stwierdził, że na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p. należało odmówić uchylenia decyzji wymiarowej, ponieważ nie można wydać decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. z uwagi na upływ terminu przedawnienia z art. 68 o.p. Strona skarżąca nie kwestionuje, że w sprawie termin przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej określony w art. 68 § 1 o.p. upłynął 31 grudnia 2018 r. Skarżący podważając stanowisko organu, które zostało zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji podnoszą, że w sprawie należało uwzględnić, że wniosek o wznowienie postepowania został złożony przed upływem wskazywanego przez organ terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej. Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p., który stanowił podstawę wydania rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d. Z treści powołanego przepisu wynika zakaz uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej mimo stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p., jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. Przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 245 § 1 pkt 1 o.p., który wskazuje sposób rozstrzygnięcia organu w razie stwierdzenia istnienia przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1. Określa on sytuacje, w których, mimo zaistnienia przesłanek wznowienia, niemożliwe jest uchylenie dotychczasowej decyzji. W przepisie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p. użyto sformułowania hipotetycznego "nie mogłoby nastąpić", ustawodawca założył więc, że ze względu na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub 70 o.p. nie ma już w ogóle możliwości orzekania merytorycznie w sprawie (por. wyrok NSA z 8 września 2017 r., I FSK 2250/15). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie i w doktrynie, że momentem, na który należy ocenić, czy upłynęły terminy, o których mowa w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p. (po upływie których organ odmawia uchylenia decyzji), jest moment zgłoszenia żądania wznowienia postępowania przez podatnika. Jeżeli żądanie to zostało zgłoszone przed upływem terminów przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p., to organ nie jest uprawniony (z powołaniem na art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p.) odmówić wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy (por.: wyrok NSA z 22 maja 2014 r., II FSK 1245/12; wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., II FSK 996/16; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa Komentarz 2015, Wrocław 2015, s. 1134). Przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p. nie określa momentu, na który należy ocenić, czy upłynęły terminy przedawnienia, o których mowa w art. 68, art. 70 lub art. 118 o.p., po upływie których wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić. Należy przyjąć, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, postępowanie to nie staje się bezprzedmiotowe wyłącznie z tego powodu, że zobowiązanie takie może przedawnić się w trakcie prawidłowo (w terminie) zainicjowanego postępowania wznowieniowego. Odmienne stanowisko różnicowałoby bowiem sytuację prawną podatników w odniesieniu do okoliczności faktycznych, na które nie mają bezpośredniego wpływu (tzn. datę wydania przez organ decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe). Realizacja funkcji ochronnej nadzwyczajnego trybu postępowania określonego w art. 240 o.p. ma chronić podatnika przed negatywnymi skutkami ostatecznych decyzji podatkowych wydanych w postępowaniu podatkowym obarczonym istotnymi wadami określonymi w art. 240 § 1 o.p. Uznanie, że po skutecznym zainicjowaniu przez podatnika postępowania wznowieniowego, ewentualny upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w trakcie postępowania powodowałby bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, oznaczałoby w praktyce, że możliwość skorzystania przez podatników z przewidzianych prawem środków ochrony prawnej byłaby iluzoryczna i sprowadzałaby się jedynie do możliwości zainicjowania postępowania wznowieniowego (por. wyrok NSA z 22 maja 2014 r., II FSK 1245/14). Przedstawiona dotychczas argumentacja przeczy stanowisku sądu pierwszej instancji, że przedawnienie prawa do wydania decyzji podatkowej w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego winno być oceniane na dzień doręczenia decyzji. Dla zastosowania art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p. konieczne jest ustalenie, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed upływem terminu przedawnienia. Trzeba zauważyć, że przywołane przez sąd pierwszej instancji wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2013 r., II FSK 1815/11; z 8 września 2017 r., I FSK 2250/15; z 18 grudnia 2019 r., II FSK 1013/19; z 4 marca 2021 r., I GSK 79/18 zapadły w innych stanach faktycznych, w których wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu przedawnienia. Z tych też powodów na uwzględnienie zasługuje podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 68 § 1 o.p. Skarżący podnosili w sprawie, że złożyli wniosek do organu 15 stycznia 2018 r. - który pismem z 16 maja 2018 r. został doprecyzowany jako wniosek o wznowienie postępowania. Wójt Gminy N., jako organ pierwszej instancji, wydał decyzję dopiero w dniu 25 lutego 2019 r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z 12 czerwca 2019 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Wójt G. wydał decyzję 17 grudnia 2020 r. Organy nie wyjaśniły przyczyn długotrwałego prowadzenia postępowania. Działanie takie, uwzględniając podjęte w sprawie czynności, jak też fakt uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, zwłaszcza w kontekście regulacji art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) o.p., uzasadniało stwierdzenie naruszenia art. 125 § 1 oraz art. 121 § 1 o.p. Mając na uwadze powyższe stanowisko i przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd pierwszej instancji uwzględni wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). SWSA (del.) Agnieszka Olesińska SNSA Dominik Gajewski SNSA Jacek Pruszyński[pic]