II OSK 3251/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 290/18 w sprawie ze skargi B. K. i W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 290/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. K. i W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych. W. K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, do której załączył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] nr [...] uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] nr [...] (o nałożeniu na W. K. i B. K. obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie skrzydeł bramy wjazdowej zlokalizowanej na ogrodzeniu posesji przy ul. [...] w [...], działka nr[...], w taki sposób, aby otwierała się wyłącznie do wewnątrz ww. działki, w terminie do dnia 30 listopada 2017 r.) w części dotyczącej terminu nałożonego obowiązku i orzekającej nowy termin budowlanych na 28 lutego 2018 r., a w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podniósł, że zastosowanie się do wydanych decyzji nawet w wariancie korzystniejszym wymagać będzie nie przebudowy skrzydeł, ale wręcz zakupu i zamontowania nowej bramy z całym osprzętem. Nowa brama ze względu na czynniki lokalizacyjne nie będzie typową bramą, ale będzie musiała zostać wykonana na specjalne zamówienie. Cena standardowej dwuskrzydłowej bramy stalowej z napędem do koszt kilku tysięcy złotych, na potwierdzenie czego skarżący dołączył wydruk cennika ofert bram wjazdowych z portalu ceneo.pl. Do tego należy doliczyć montaż bramy szacunkowo na poziomie ok. 500 - 1000 zł, a koszty te nie wyczerpują szkód skarżącego. Dalej wywiedziono, że w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy, przywrócenie stanu bieżącego to kolejne wydatki po stronie skarżącego, dalsze szkody wiązać będą się z koniecznością poniesienia nakładów finansowych na zamontowanie bramy - nowej, kolejnej, o parametrach odpowiadających bramie istniejącej, zatem podane koszty ulegną podwojeniu. Innym rozwiązaniem w przypadku zastosowania się przez skarżącego do decyzji mogłoby być zachowanie elementów konstrukcyjnych obecnej bramy, tak aby w razie pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy skarżący nie ponosił kosztów kolejnej nowej bramy o parametrach odpowiadających bramie istniejącej, co jednak nie jest rozwiązaniem bezkosztowym. Wiązałoby się to z koniecznością poniesienia przez skarżącego kosztów magazynowania elementów bramy, co przy założeniu obciążenia za składowanie w wysokości 5 zł dziennie oraz około dwóch lata oczekiwania na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym całkowity koszt zastosowania się do decyzji w tym wariancie będzie opiewać na kwotę ok. 3650 zł. Skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie w istocie sprowadzało się do rozbiórki istniejącej bramy, a w wariancie pesymistycznym, jeżeli przebudowa bramy tak, aby otwierała się ona do wewnątrz okaże się niemożliwa, z uwagi na położenie i dostęp do działki, a także lokalizację obiektów na działce, skarżącemu grozi nawet konieczność wyburzenia lub przebudowania zabudowań. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA z 2007 r., Nr 4, poz. 77). Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Pojęcie wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć w taki sposób, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przekładając powyższe na realia sprawy należy wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Skarżący we wniosku o wstrzymanie nie wykazał okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Nie można zgodzić się, aby nakazane zaskarżonymi decyzjami roboty budowlane miałby prowadzić do powstania skutków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Za takie skutki nie może być uznana konieczność poniesienia nakładów finansowych, nawet wysokich, związanych z wykonaniem robót. Oczywiste jest, że wykonanie nakazanych prac wiąże się z koniecznością poniesienia pewnych kosztów, które mogą stanowić dla skarżącego dolegliwość, jednak nie można w okolicznościach sprawy uznać, aby spełniała ona kryteria znacznej szkody. Dowodu na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi wydruk z Internetu dotyczącego cen bram wjazdowych, z którego wynika, że koszt takiej bramy waha się od kilkunastu do kilku tysięcy złotych. Skarżący nie przedstawił danych wskazujących w jaki sposób zamierza wykonać zaskarżoną decyzję, podając kilka możliwych rozwiązań, z których jedno opiewa na kwotę około 3650 zł. W ocenie NSA nie można kwoty tej uznać za wygórowanej, zwłaszcza, że nie jest znana ogólna sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy, a zatem nie jest możliwa ocena, jak szacowany koszt wykonania robót kształtuje się w odniesieniu do tej sytuacji. Analizując wniosek o wstrzymanie nie można również zgodzić się, aby wykonanie zaskarżonej decyzji musiało wiązać się z całkowitą rozbiórką bramy, a nawet zabudowań na posesji. Twierdzenia te nie zostały w żaden sposób uwiarygodnione. Należy wskazać, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano inwestorowi szczegółowo robót, jakie powinien wykonać, a jedynie nakazano wykonać takie roboty, które spowodują, że brama wjazdowa będzie się otwierała wyłącznie do wewnątrz działki. To do inwestora należy wybór takiego wariantu, który z jednej strony zadośćuczyni nakazowi, a z drugiej strony nie będzie stanowił dla niego nadmiernego obciążenia. Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał jedynie hipotetycznie kilka wariantów wykonania zaskarżonej decyzji, nie precyzując, który z nich jest konieczny do wykonania, aby zastosować się do nakazu. Skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowało, że przywrócenie stanu poprzedniego będzie niemożliwe. Oczywiście, w trakcie demontażu bramy i infrastruktury istnieje ryzyko uszkodzenia, czy nawet zniszczenia pewnych elementów, nie mniej jednak nie można uznać, aby takie okoliczności stanowiły o istnieniu niebezpieczeństwa trudnych, czy wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.