II SA/Rz 1689/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 21 lipca 2023 r.nr O-III.621.1.29.2023 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę; II. zarządza zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego W. M. kwoty 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi W.M. (dalej także jako: "skarżący") jest, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 35 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm. - dalej: "u.e.l."), decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") z 21 lipca 2023 r., nr O-III.621.1.29.2023 rozstrzygająca o wymeldowaniu wyżej wymienionego z pobytu stałego z budynku mieszkalnego. Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy 7 marca 2023 r. R.K. zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wymeldowanie w trybie administracyjnym W.M. z miejsca pobytu stałego z miejscowości [...]. Wskazała, że wymieniony 7 października 2022 r. dobrowolnie opuścił budynek mieszkalny zlokalizowany pod ww. adresem, drogą pocztową poinformował ją o swoim zamieszkaniu pod innym adresem. Nie mieszka w budynku, zabrał swoje rzeczy, nie partycypuje w wydatkach domowych. Po przeprowadzeniu postępowania, w tym przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej oraz oględzin lokalu Wójt Gminy [...] uznał, że W.M. opuścił dobrowolnie miejsce stałego zameldowania, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. W tej sytuacji decyzją z dnia 26 czerwca 2023 r. nr SC.5343.1.2023 orzekł o wymeldowaniu W.M. z pobytu stałego z budynku mieszkalnego położonego w miejscowości [...]. Organ wskazał, że ewidencja ludności jest instytucją odzwierciedlającą stan faktyczny i jest źródłem informacji o rzeczywistym miejscu pobytu konkretnej osoby. W okolicznościach sprawy życie osobiste skarżącego koncentruje się pod innym adresem, a mianowicie w S. w domu rodzinnym. Z ustalonego stanu faktycznego wynika także, że dobrowolnie opuścił on dotychczasowe miejsce zamieszkania i nie skorzystał ze środków prawnych, które ewentualnie mogłyby potwierdzić bezprawność pozbawienia go możliwości przebywania w dotychczasowym miejscu zameldowania. Organ wyjaśnił także, że wpis meldunkowy ma charakter rejestrowy, ewidencyjny i w żadnym zakresie nie może decydować o tytule prawnym do lokalu. Bez znaczenia dla rozstrzyganej sprawy pozostaje wyrażona przez skarżącego chęć powrotu do lokalu. Z uwagi na fakt skonfliktowania stron postępowania oraz toczącą się sprawę rozwodową organ uznał, że nie jest możliwy rzeczywisty powrót W.M. do lokalu, tym bardziej, że na jego ponowne zamieszkanie zgody nie wyraża właścicielka nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji złożył W.M. zarzucając, że jest ona wadliwa, przedwczesna i winna zostać uchylona. Podkreślił, że nie wyprowadził się dobrowolnie a podjęte przez wnioskodawczynię działania miały charakter bezprawny. Wskazał, że jego wyprowadzka nie miała charakteru definitywnego, lecz miała na celu uspokojenie sytuacji w domu podczas sprawy rozwodowej. Podkreślił, że porządek meldunkowy nie jest dobrem tak szczególnym, że w wyprzedza prawa gwarantowane konstytucyjnie jak prawo własności i wynikające z niego prawo właściciela do zameldowania się w swojej nieruchomości. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 31 ust. 1 u.e.l. poprzez wydanie decyzji mimo budzących uzasadnione wątpliwości danych zgłoszonych przez wnioskodawczynię, a których organ nie wyjaśnił. Wnioskodawczyni uniemożliwiła uczestnikowi udział w oględzinach budynku, a jednocześnie organ pozostał bierny wobec tego faktu. Wskazał na naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach dokonanych poprzez podczas oględzin, w których nie mógł brać czynnego udziału, wobec nagannego zachowania wnioskodawczyni, która uniemożliwiła prawidłowe przeprowadzenie czynności urzędowej. Wojewoda Podkarpacki wskazaną na wstępie decyzją z 21 lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. W sprawie zastosowanie znajduje art. 35 w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 u.e.l. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że R.K. jest właścicielką nieruchomości, której częścią składową jest budynek pod adresem [...] (wydruki z elektronicznej księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [....], [....] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 6 marca 2023 r. i 18 lipca 2023 r.). W.M. mieszkał w budynku pod ww. wraz z żoną R.K. i małoletnimi dziećmi. Dnia 30 września 2022 r. do Sądu Okręgowego w [...] wpłynął pozew R.K. o orzeczenie rozwodu jej małżeństwa z W.M. Powódka domagała się także orzeczenia eksmisji męża z domu spod ww. adresu. W.M. opuścił wyżej opisany budynek 7 października 2022 r., z powodu nieporozumień z żoną. Zamieszkał w domu swojej matki przy ul. [...] w S. Wówczas zabrał część swoich rzeczy, po inne przyjeżdżał później. Nigdy ponownie nie zamieszkał w budynku pod adresem [...], [...]. R.K. po 7 października 2022 r. wymieniła zamki w drzwiach wejściowych. W.M. nie zgłaszał na Policję, że ma utrudniony dostęp do budynku, nie stosował żadnych środków prawnych, aby do tego budynku powrócić. Wojewoda wskazał, że powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie zeznań W.M., R.M., Z.K., G.P. oraz wskazanych dowodów z dokumentów. Wszystkie wskazane dowody wzajemnie się uzupełniają i dopełniają. Zeznania różnią się w szczegółach, ale to świadczy o ich spontaniczności i wiarygodności. Dodatkowo organ podkreślił, że sam W.M. przyznał, że opuścił budynek mieszkalny zlokalizowany pod adresem [...] i zamieszkał w domu rodzinnym u swojej matki w S. Wojewoda stwierdził, że w okolicznościach sprawy W.M. opuścił dobrowolnie dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie to miało charakter stały i dobrowolny. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że odwołujący posiadał, występujące często w stosunkach rodzinnych, prawo użyczenia budynku pod adresem [...]. Prawa do utracił, ponieważ opuścił ten budynek. Zdaniem Wojewody skarżący opuścił w rozumieniu art. 35 w zw. z art. 28 ust. 1 i ust. 2 u.e.l. swoje miejsce pobytu stałego w budynku pod wyżej wskazanym adresem. Istotą w rozpatrywanej sprawie jest fakt opuszczenia przez niego budynku spod wyżej wymienionego adresu z powodu założenia centrum życiowego w domu przy ul. [...] w S. Wojewoda wskazał, że pominął dowód z oględzin domu pod adresem [...]. Przeprowadzenie tego dowodu było niepotrzebne, gdyż sam odwołujący przyznał, że opuścił ww. budynek. Organ zauważył ponadto, że W.M. nie ma żadnego prawa podmiotowego do wyżej wymienionego budynku. Nie ma możliwości ponownego zamieszkania w nim z tego powodu, że wnioskodawczyni będąca jedyną właścicielką domu, nie zgadza się na to. Odnosząc się do twierdzeń odwołującego, że po rozwodzie zamierza wrócić do domu pod adresem [...], Wojewoda stwierdził, że jest to zdarzenie przyszłe i niepewne. Okoliczności sprawy nie wskazują na to, aby powrót odwołującego do domu pod ww. adresem był w najbliższym czasie możliwy. Wojewoda stwierdził, że postępowanie prowadzone było rzetelnie i zgodnie z prawem, a Wójt ustalił wszystkie okoliczności niezbędne do zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy. Nie zgadzając się z decyzją Wojewody W.M. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się jej uchylenia w całości i stwierdzenia nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucił: 1. brak właściwej kontroli instancyjnej i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji rażąco naruszającej art. 26 ust. 1 pkt 2 i art. 25 ust. 1 u.e.l. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc dotkniętej wadą nieważności, ponieważ Wójt orzekł o wymeldowaniu skarżącego z nieistniejącego w świetle przepisów prawa miejsca pobytu stałego, co wobec przekonania organów obu instancji o prawidłowości wydanych przez siebie decyzji jedynie stwarza pozory legalności działania, ale nie daje podstawy prawnej do pozbawienia skarżącego wpisu o zameldowaniu na pobyt stały według stanu wynikającego z rejestru mieszkańców aktualnego na dzień wszczęcia postępowania. 2. naruszenie w art. 8 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w sposób nie budzący zaufania do organów administracji publicznej, ponieważ organ odwoławczy: - nie zachował zasady bezstronności analizując zebrany materiał dowodowy, bezkrytycznie uznając zeznania małżonki i teściowej skarżącego za jedynie wiarygodne, a jednocześnie nie uwzględnił tej części jego zeznań, która wskazywała, że wyprowadzka z miejsca stałego pobytu nie miała cech dobrowolności; - nie oparł istotnych ustaleń faktycznych na dowodach, ale na fikcyjnych wnioskach, rzekomo wyprowadzonych z zebranego materiału dowodowego. 3. naruszenie art. 35 u.e.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, ponieważ okoliczności sprawy w żaden sposób nie potwierdzają, że opuszczenie lokalu przez skarżącego nastąpiło zgodnie z tym przepisem, albowiem nie doszło do dobrowolnej zmiany miejsca zamieszkania. W uzasadnieniu wskazał, że wymeldowanie jest czynnością negatywną do zameldowania. Dlatego, aby odwrócić skutki zameldowania na pobyt stały decyzja o wymeldowaniu z takiego pobytu musi w swym rozstrzygnięciu dokładnie a nie dowolnie wskazywać na miejsce pobytu stałego i adres strony według ustawowo określonego wzorca zamieszczonego w rejestrze mieszkańców. Wymogu tego nie spełnia decyzja Wójta, która orzeka o wymeldowaniu skarżącego "z pobytu stałego w budynku mieszkalnym położonym w miejscowości [...]". Stosując ściśle definicję ustawową miejsca pobytu stałego, miejscowość "budynek mieszkalny" jako miejsce pobytu skarżącego nie istnieje. Natomiast miejscowość C. wymieniona w niej jako fragment adresu nie pozwala na jego jednoznaczną identyfikację, ponieważ miejscowości o takiej samej nazwie na terenie Polski jest ponad dwadzieścia. To powoduje, że decyzja Wójta dotknięta jest wadą nieważności. Skarżący wskazał, że organ odwoławczy na podstawie wydruków z elektronicznej księgi wieczystej nr [...], Sąd Rejonowy w [...], dokonał ustalenia, że "R.K. jest właścicielką nieruchomości, której częścią składową jest budynek pod adresem [...]". Jednakże z wydruków tych wynika, że w Dziale I-O księgi wieczystej nr [...] w podrubryce "Budynek" jest wpis "Brak wpisu". Nieistniejący budynek nie może mieć także adresu, który podlegałby ujawnieniu w księdze wieczystej. Dlatego wniosek organu odwoławczego, że R.K. jest właścicielem opisanego przez ten organ budynku jest nie tyle błędnym ustaleniem faktycznym, co tworzeniem fikcji na poparcie z góry ustalonej tezy. Skarżący zakwestionował dokonaną przez organ odwoławczy ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań świadków. Zakwestionował ich wiarygodność. Twierdzenie organu o tym, że różnią się one w szczegółach, świadczy o ich rozbieżności, a nie "spontaniczności i wiarygodności". Skarżący stwierdził, że Wójt dokonując wymeldowania skarżącego z pobytu stałego dokonał zmian w rejestrze mieszkańców na podstawie nieprawomocnej decyzji, do czego nie uprawniał go żaden przepis. W odpowiedzi na skargę Wojewoda zawnioskował o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcia organów obu instancji dotyczą wymeldowania W.M. z budynku mieszkalnego pod adresem: [...], znajdującego się we wsi C. w powiecie [...] w województwie [...]. Na ten fakt wskazuje kod pocztowy [...], który przypisany jest tylko do konkretnej miejscowości znajdującej się w powiecie [...] w województwie [...]. Ponadto w województwie [...] jest tylko jedna miejscowość C., będąca równocześnie siedzibą gminy [...]. Odwołania od decyzji administracyjnych Wójta Gminy [...] rozpatruje zawsze Wojewoda Podkarpacki zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową. Odnośnie wpisów w księdze wieczystej przyznał, że faktem jest, że w dziale I-O księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] [....] Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] w podrubryce "Budynek" jest wpis "Brak wpisu". Nie oznacza to, że na działce nr [....] położonej w C. nie postawiono budynku. Budynek ten jest wpisany do rejestru budynków prowadzonego przez Starostę [...]. Przeprowadzone przez Wójta 6 czerwca 2023 r. oględziny również potwierdziły fakt istnienia budynku mieszkalnego. Organ podkreślił, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania. Skarżący dobrowolnie opuścił wyżej opisany budynek, z powodu konfliktu z żoną i zamieszkał w domu swojej matki w S. W piśmie procesowym z 2 lutego 2024 r. R.K. zawnioskowała o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Podkreśliła, że nie zachodzą żadne podnoszone w skardze podstawy do uchylenia decyzji. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy a w szczególności to, że skarżący dobrowolnie, pod jej nieobecność wyprowadził się ze wspólnego miejsca zamieszkania - budynku mieszkalnego położonego w miejscowości C. pod numerem [...], stanowiącego majątek osobisty uczestniczki. Wyjaśniła także, że prawomocnym wyrokiem z 11 września 2023 r. Sąd Okręgowy w [...] orzekł rozwód stron. Nie orzekał o wspólnym zamieszkaniu po rozwodzie. Natomiast wniosek o eksmisję W.M. został cofnięty z uwagi na to, że wyżej wymieniony prawie rok wcześniej dobrowolnie opuścił wspólne miejsce zamieszkania i w związku z powyższym brak było przesłanek do orzeczenia eksmisji. Aktualnie skarżący nie ma żadnej możliwości zamieszkania w nieruchomości stanowiącej jej własność, ponieważ nigdy nie wyrazi ona na to zgody. Niezadowolenie skarżącego z treści decyzji nie stanowi uzasadnionej podstawy do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest oczywiście bezzasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia 21 lipca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 26 czerwca 2023 r. o wymeldowaniu W.M. z pobytu stałego z budynku mieszkalnego położonego w miejscowości [...]. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy nie budzi wątpliwości Sądu, a postępowanie dowodowe spełniało standardy z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Wskazać należy, że w rozdziale 4 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności), w brzmieniu obowiązującym na datę wydawania zaskarżonej decyzji, ustawodawca unormował obowiązek meldunkowy obywateli polskich. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że obowiązek meldunkowy polega m.in. na wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Przez pojęcie "pobytu stałego", w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności rozumieć należy zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jak stanowi z kolei art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Tak więc meldunek ma wyłącznie odzwierciedlać stan faktyczny. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. Stosownie do treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z powyższych regulacji ustawy o ewidencji ludności wynika zatem, że postępowanie w sprawie wymeldowania danej osoby z miejsca stałego pobytu wymaga ustalenia przez organ, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie przez nią miejsca pobytu stałego i zbadania trwałości oraz dobrowolności zamiaru jego opuszczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, według którego decydujące znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu, organ administracji publicznej nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczeń przesłuchiwanych stron i świadków w sprawie o wymeldowanie. W kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 380/18). Dla wystąpienia określonej wart. 35 ustawy o ewidencji ludności przesłanki wymeldowania, którą jest "opuszczenie miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar związania się z tym innym miejscem i urządzenia w nim trwałego centrum życiowego. Postępowanie w sprawie wymeldowania wymaga zatem ustalenia tego, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego i zbadania trwałości oraz dobrowolności zamiaru jego opuszczenia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3427/18). Biorąc powyższe pod uwagę, po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego za prawidłowe uznać należało stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, że ziściły się przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca stałego pobytu. W sprawie niesporny był fakt, co przyznał sam skarżący, że opuścił on budynek mieszkalny zlokalizowany pod adresem [...] i zamieszkiwał w domu rodzinnym u swojej matki w S. Wojewoda stwierdził, że w okolicznościach sprawy W.M. opuścił dobrowolnie dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie to miało charakter stały i dobrowolny (por. także pismo skarżącego k. 35 akt sądowych). Sąd powyższą ocenę Wojewody akceptuje. Ponadto jak słusznie stwierdził NSA w wyroku z dnia 1 lipca 2021 r., II OSK 2915/18 nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego czy fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności, stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła. Przedmiotowy budynek stanowi majątek osobisty byłej żony skarżącego, który miał prawo z niego korzystać na podstawie art. 281 k.r.o. Zgodnie z nim, jeżeli prawo do mieszkania przysługuje jednemu małżonkowi drugi małżonek jest uprawniony do korzystania z tego mieszkania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. Przepis ten stosuje się odpowiednio do przedmiotów urządzenia domowego. Prawidłowo organy ustaliły, że zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], R.K. jest właścicielką nieruchomości, której częścią składową jest budynek pod adresem [...]". Całkowicie chybione są zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania braku własności domu mieszkalnego posadowionego na działce objętej ww księga wieczystą po stronie R.K., z powodu jego nieujawnienia w dz. I-O tej księgi. Wpis własności co do zasady ma charakter deklaratoryjny. Ujawnienie budynku w dz. I-O ma charakter nieobowiązkowy, poza sytuacjami, o których mowa w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym (Dz.U. z 2016 r., poz. 312), które nie mają miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 19 tegoż rozporządzenia w rubryce 1.4 "oznaczenie" wpisuje się: 1) w podrubryce 1.4.1 dane o oznaczeniu działek ewidencyjnych składających się na nieruchomość; 2) w podrubryce 1.4.2 dane o oznaczeniu usytuowanych na nieruchomości budynków: budynków stanowiących odrębną nieruchomość albo budynków, z których wyodrębniono lokale stanowiące odrębną nieruchomość, albo budynków, w których znajdują się lokale, do których przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, albo budynków, do których przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu; 3) w podrubryce 1.4.3 dane o oznaczeniu usytuowanych na nieruchomości urządzeń stanowiących odrębną własność; 4) w podrubryce 1.4.4 dane o oznaczeniu lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub do którego przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. W sytuacjach przewidzianych w § 19 wniosek o ujawnienie prawa własności powinien zawierać wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej własności tych budynków (por. np. postanowienie SN z dnia 24 maja 2012 r., V CSK 264/11). Zaskarżona decyzja nie narusza żadnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ustawy dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Skarżący w ocenie tutejszego organu niewłaściwie ocenia istotę niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja była wydana na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności zeznań W.M., R.M., Z.K., G.P. Ocena dowodów dokonywana była w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego. Przekonanie W.M., że nie powinien być wymeldowany z pobytu stałego z budynku pod adresem [...] jest niesłuszne i jest wyrazem jego subiektywnej oceny. Skarżący przyznał, że opuścił budynek pod adresem [...] i zamieszkał w domu swojej matki przy ul. [...] w S. Obecnie nie posiada on żadnego prawa podmiotowego tego budynku. Ponadto nie ma możliwości ponownego zamieszkania w nim z tego powodu, że R.K. będąca jedyną właścicielką wyżej wskazanego domu nie zgadza się na to. Istotny jest tu fakt, że po wydaniu decyzji przez Wojewodę, w dniu 11 września 2023 r. Sąd Okręgowy w [...] prawomocnym wyrokiem orzekł rozwód małżeństwa stron, nie orzekał o sposobie wspólnego korzystania z przedmiotowego domu, ani o eksmisji skarżącego z powodu jego wyprowadzki, strony przyznały na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. Żądania skarżącego dotyczące prawa do zamieszkania w ww domu związane są jego roszczeniem do uczestniczki z tytułu nakładów z majątku wspólnego na jego budowę, czemu uczestniczka zaprzecza. Powrót skarżącego do domu w C. aktualnie jest prawnie i faktycznie niemożliwy (por. pismo uczestniczki z dnia 2 lutego 2024 r. (k. 34 akt sądowych). Dodatkowo wskazać należy, ze przed Sądem Rejonowym w [....] toczy się sprawa, w której skarżący W.M. oskarżony jest o znęcanie się nad dziećmi, tj. A. i S.M. oraz nad R.K. Nie ma racji Skarżący, kiedy twierdzi, że Wójt Gminy [...] nie miał prawa dokonać faktycznego wymeldowania go z pobytu stałego z budynku pod adresem [...] na podstawie nieprawomocnej decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia r. nr 0-III.621.1.29.2023. Z wykładni językowej i logicznej przepisów art. 16 § 1 i art.130 § 1 k.p.a. wynika, że decyzje organów drugiej instancji są ostateczne i wykonalne, ponieważ nic przysługuje od nich odwołanie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji administracyjnej. Według art. 61 § 3 wyżej wskazanej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie jej wykonania. Końcowo Sąd zauważa, że decyzja organu drugiej instancji nie narusza przepisu art. 26 ust. 1 pkt 2 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września o ewidencji ludności w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podany w decyzji organu pierwszej instancji i organu odwoławczego adres: "[...]! jest wystarczająco precyzyjny. Nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcia organów obu administracyjnych instancji dotyczą wymeldowania W.M. z budynku mieszkalnego pod adresem [...] znajdującego się we wsi C. w powiecie [...] w województwie [...]. Na ten fakt wskazuje kod pocztowy [...], który przypisany jest tylko do konkretnej miejscowości C. znajdującej się w powiecie [...] w województwie [...]. Ponadto w województwie [...] jest tylko jedna miejscowość C. będąca równocześnie siedzibą gminy [...]. Odwołania od decyzji administracyjnych Wójta Gminy [...] mającego siedzibę w powiecie [...] wydawanych na podstawie ustawy z dnia 24 września o ewidencji ludności rozpatruje zawsze Wojewoda Podkarpacki zgodnie ze swoją właściwością rzeczową i miejscową. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną. W pkt II wyroku na podstawie art. 225 P.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie na rzecz skarżącego kwoty 100 zł z tytułu nadpłaconego wpisu sądowego.