II SA/Rz 1075/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa AWSA Karina Gniewek-Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Ż. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 31 maja 2023 r. nr SKO.4111/237/2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącej Ż. S. kwotę 497 zł /słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli Sądu jest skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Organ II instancji", "Organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z 31 maja 2023 r. nr SKO.4111/237/2023, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Organ I instancji", "Wójt") z 1 marca 2023 r. nr CUS.5211.8.GŻ.23.O.ŚP wydaną w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W podstawie prawnej decyzji Organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 390; dalej: "u.ś.r."). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Wnioskiem z 3 lutego 2023 r. Ż. S. (dalej: "Skarżąca") zwróciła się do Wójta o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką A. G., która legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS zaliczającym ją do pierwszej grupy inwalidzkiej. W orzeczeniu nie wskazano daty powstania niepełnosprawności. Podczas postępowania ustalono, że Skarżąca nie może podjąć zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej, gdyż jej matka wymaga stałej opieki osób drugich. Podjęcie zatrudnienia przez Skarżącą uniemożliwiałoby niepełnosprawnej codzienne funkcjonowanie ze względu na jej liczne schorzenia. Zakres sprawowanej opieki został potwierdzony przez pracownika socjalnego, przeprowadzającego wywiad środowiskowy. Osoba wymagająca opieki jest wdową, jej matka legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, natomiast jej ojciec nie żyje. Osobami zobowiązanymi do alimentacji względem niepełnosprawnej są dwie córki, syn oraz matka niepełnosprawnej. Skarżąca do dnia [...] października 2019 r. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę, a następnie pobierała zasiłek macierzyński z ZUS po utracie zatrudnienia od [...].10.2019 r. do [...].09.2020 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Wójt Gminy [...] decyzją z 1 marca 2023 r. nr CUS.5211.8.GŻ.23.O.ŚP odmówił przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jako powód odmowy Organ I instancji wskazał brak spełnienia ustawowych przesłanek dotyczących okresu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki - z orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS, którym legitymuje się A. G. nie wynika data powstania orzeczonej niezdolności do pracy. Organ wskazał również, że matka Skarżącej posiada oprócz niej także dwójkę innych dzieci, na których ciąży obowiązek alimentacyjny. W ocenie Wójta przy wsparciu rodzeństwa Skarżącej mogłaby ona podjąć jakiekolwiek zatrudnienie. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 17 ust. 1b u.ś.r., poprzez jego zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że Skarżąca nie jest osobą uprawnioną do uzyskania prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na okoliczność powstania niepełnosprawności osoby nad którą sprawuje opiekę, po ukończeniu przez nią osiemnastego roku życia oraz nauki szkolnej, pomimo uznania powyższego przepisu za niezgodny z Konstytucją; 2. art. 17 ust. 1 u.ś.r., poprzez jego niezastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że Skarżąca nie jest osobą uprawnioną do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na okoliczność, że są inni zstępni A. G., zobowiązani do sprawowania opieki nad nią, pomimo braku możliwości sprawowania opieki przez tych zstępnych oraz wystąpienia z wnioskiem o wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego przez Skarżącą. Wobec powyższego Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez przyznanie jej uprawnienia do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Po rozpoznaniu złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z 31 maja 2023 r. nr SKO.4111/237/2023 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnośnie pierwszej z przesłanek, która w ocenie Organu I instancji uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. wystąpienie przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r., Organ odwoławczy wskazał, że Organ I instancji niesłusznie oparł zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu, który w związku z wejściem w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 został uznany za niezgodny z Konstytucją. Jednak zasadność odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest w niniejszej sprawie uwarunkowana innymi okolicznościami. W ocenie Kolegium materiał dowodowy zebrany w sprawie daje podstawy do uznania, że Skarżąca nie spełnia podstawowego kryterium wymaganego dla przyznania jej wnioskowanego świadczenia, gdyż brak jest bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją/niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. SKO uznało, w oparciu o ustalenia dokonane również na etapie postępowania odwoławczego, tj. wywiadu środowiskowego, że fakt sprawowania opieki nad matką nie wyklucza możliwości podjęcia przez Skarżącą zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że osoba wymagająca opieki jest wdową, ma [...] lat, posiada trójkę dzieci i mieszka sama. Posiada liczne schorzenia, jednak nie jest osobą leżącą, porusza się o własnych siłach - w obrębie mieszkania przy użyciu kuli, zaś poza domem przy asekuracji osoby towarzyszącej. A. G. ubiera się samodzielnie, samodzielnie spożywa przygotowane przez córkę posiłki, samodzielnie załatwia potrzeby fizjologiczne, samodzielnie przyjmuje przygotowane wcześniej leki. Kontakt słowny z nią jest logiczny i dobry. Natomiast Skarżąca w zakresie prowadzenia gospodarstwa domowego przygotowuje dla matki dwa razy dziennie leki, trzy razy dziennie posiłki, kąpie matkę i dwa razy w tygodniu wozi ją do specjalistycznych poradni. Wobec powyższego w ocenie Organu odwoławczego zasadnicza część opisanych w wywiadzie czynności nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia albo nie są one wykonywane codziennie albo niewątpliwie mogą być wykonywane bez konieczności rezygnacji z zatrudnienia. Zdaniem Kolegium trudno uznać, że rezygnacji takiej wymaga np. robienie zakupów, w tym wykupienie leków, wożenie do lekarzy czy na rehabilitację odbywającą się doraźnie. Natomiast inne czynności, takie jak sprzątanie, pranie czy przygotowywanie posiłków nie zaliczają się do czynności ściśle opiekuńczych, są to czynności tzw. porządku dziennego, które mogą być wykonywanie w czasie wolnym od pracy, w tym także przed udaniem się do pracy lub po powrocie z niej. SKO wskazało również, że skoro matka Skarżącej jest w stanie samodzielnie spożywać posiłki i leki, a nadto samodzielnie poruszać się w obrębie mieszkania, nie ma żadnych przeszkód, aby z odpowiednim wyprzedzeniem wcześniej je dla niej przygotować. Samodzielność w ubieraniu się i załatwianiu potrzeb fizjologicznych również eliminuje konieczność stałej obecności Skarżącej przy matce przez większą część doby. Podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego Skarżąca oświadczyła, że matka nie może pozostać sama na cały dzień, bo wymagana pomoc, którą świadczy córka odbywa się od godzin porannych (posiłek, leki), do godzin wieczornych (kąpiel, kolacja, leki). Skarżąca oświadczyła także, że jej matka może pozostawać sama w domu, ale niezbyt długo - około godziny, gdyż ze względu na problemy z poruszaniem się często traci równowagę, co grozi upadkiem. Skarżąca zostaje na noc u matki jedynie "w razie pogorszenia się zdrowia". W ocenie Kolegium powyższe stwierdzenia pozostają niekonsekwentne – z ustaleń wywiadu wynika bowiem, że A. G. porusza się samodzielnie za pomocą kuli w obrębie mieszkania oraz co do zasady pozostaje sama na noc. Córka jest zaś w razie potrzeby dostępna "pod telefonem". Ponadto, brak możliwości pozostawienia matki samej w ciągu dnia wnioskodawczyni uzasadnia koniecznością pomocy jej w godzinach porannych i wieczornych, nie precyzując jakich czynności opiekuńczych matka wymaga w ciągu dnia, pomiędzy tymi porami. Dodatkowo Skarżąca posiada trójkę małoletnich dzieci, które niewątpliwie wymagają także jej codziennej opieki i zaangażowania, a zatem trudno racjonalnie przyjąć, że w deklarowanych godzinach codziennej opieki nad matką (tj. od 7:00-8:00 do 22:00) Skarżąca nie zajmuje się żadnymi czynnościami związanymi z prowadzeniem własnego gospodarstwa domowego (pod innym adresem) i faktycznie pozostawia matkę samą co najwyżej na 1 godzinę w ciągu dnia. Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, zakres opieki i pomocy jakiej wymaga matka Skarżącej, pomimo schorzeń, którymi jest dotknięta, nie wyklucza możliwości podjęcia przez Skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zakres oraz rozmiar czasowy opieki sprawowanej przez Skarżącą nad niepełnosprawną matką jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasowym. Istotnym jest również to, że osoba wymagająca opieki posiada dwójkę innych dzieci, na których w równym stopniu ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny względem matki, zamieszkujących w odległości od 10 do 15 minut samochodem od miejsca jej zamieszkania. Nawet jeśli z uwagi na różne uwarunkowania nie mogą być u niej codziennie obecni, to niewątpliwie mogą pomagać matce w sposób doraźny np. zawieźć ją do lekarza, wykupić leki czy przygotować i zawieźć dla niej posiłek (np. po godzinach własnej pracy zawodowej). Zdaniem Organu II instancji możliwe jest zatem takie zorganizowanie wymaganej przez A. G. opieki, aby Skarżąca dalej ją sprawując (przy współudziale innych członków rodziny), mogła podjąć zatrudnienie, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła Ż. S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo uznania przez SKO, że przyczyny stanowiące odmowę przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie zachodzą, oraz wykroczenie poza granice skargi. Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi poniesiono, że wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu Organ odwoławczy stwierdził, że nie zachodzi związek przyczynowy między niepodjęciem pracy przez Skarżącą, a sprawowaniem opieki nad matką. Organ odwoławczy dysponował dokumentacją wskazującą szczegółowo, jakiego rodzaju czynności są realizowane przez Skarżącą, a zakres opieki nie został w jakikolwiek sposób zakwestionowany przez Organ I instancji. W ocenie Skarżącej okolicznością świadczącą o możliwości podjęcia zatrudnienia nie może stanowić sam w sobie fakt zamieszkiwania przez Skarżącą w innym budynku w tej samej miejscowości, co jej niepełnosprawna matka oraz sprawowanie tej opieki w zakresie innym niż 24-godzinny. Stan zdrowia matki Skarżącej nie uległ poprawie, a Organy nie mogą podważać decyzji wydanych w tym zakresie przez inne organy, tj. ZUS. Wskazano, że Skarżąca od 3 lat pobierała świadczenie pielęgnacyjne. W ocenie Skarżącej podejmowane przez nią czynności na rzecz matki są niewątpliwie absorbujące i wymagające poświęcenia dużej ilości czasu i wysiłku. Wobec powyższego trudno przyjąć, że matka Skarżącej wykonuje te czynności w pełni samodzielnie i mogłaby je wykonywać samodzielnie bez pomocy Skarżącej. Ponadto podczas wywiadu pracownik socjalny stwierdził, że Skarżąca faktycznie stale sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] odmawiającą Skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. 1a. Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. 1b. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Z niespornych ustaleń Organów wynika, że matka Skarżącej A. G. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Poza Skarżącą A. G. ma dwójkę dzieci. Skarżąca mieszka w tej samej miejscowości co matka, ma tróję małoletnich dzieci w wieku do 7 lat a także męża. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 15 lutego 2023 r., a także złożonego przez Skarżącą oświadczenia wynika, że świadczona przez Skarżącą opieka polega na prowadzeniu gospodarstwa domowego, robieniu zakupów, przygotowywaniu i podawaniu posiłków, zapewnieniu prawidłowej opieki medycznej wykupywaniu i podawaniu leków, wożeniu matki do lekarzy oraz na rehabilitację. Podczas wywiadu stwierdzono również, że A. G. wymaga stałej opieki osób trzecich, a także że z powodu świadczonej opieki Skarżąca nie jest w stanie podjąć żadnego zatrudnienia. Z akt sprawy wynika również, że Skarżąca otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad matką. Organ I instancji odmawiając przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego stwierdził po pierwsze, że zachodzi negatywna przesłanka materialna z art. 17 ust. 1b u.ś.r. tj. niepełnosprawność powstała w okresie innym aniżeli wskazany w tym przepisie, a ponadto że Skarżąca ma dwójkę rodzeństwa, na których także spoczywa obowiązek alimentacyjny, który mogą dzielić między sobą bez angażowania środków publicznych. Z kolei Organ II instancji stwierdził, że zakres świadczonej opieki nie usprawiedliwia rezygnacji z pracy. Jako niewiarygodne ocenił twierdzenia Skarżącej, że sprawuje opiekę nad matką codziennie w godzinach od 7 do 22 w sytuacji gdy posiada trójkę małoletnich dzieci, które wymagają opieki, i prowadzi odrębne od matki gospodarstwo. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w toku postępowania odpadła negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Prawidłowo Kolegium powołało się wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w którym Trybunał orzekł, że art. 17 ust, 1b u.ś.r. w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnoprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W konsekwencji rację należy przyznać również Kolegium, że nie było dopuszczalne oparcie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. Za całkowicie chybione ocenić należy twierdzenia Organu I instancji, że z uwagi na to, że Skarżąca posiada rodzeństwo, które wespół powinno realizować obowiązek alimentacyjny względem matki, wykluczone jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ubiegającej się o nie Skarżącej. Taka interpretacja art. 17 u.ś.r. jest całkowicie contra legem. Żaden przepis nie uzależnia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od ilości osób obowiązanych do świadczeń alimentacyjnych. Zatem jeżeli jedna z osób obowiązana alimentacyjnie zwróci się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i zostaną spełnione przesłanki do jego przyznania to Organ ma obowiązek takie świadczenie przyznać, bez względu na ilość pozostałych osób także obowiązanych alimentacyjnie względem podopiecznego. Za przedwczesne natomiast Sąd ocenia stanowisko Organu II instancji o tym, że skoro Skarżąca posiada trójkę małoletnich dzieci to nie jest w stanie wykonywać opieki w sposób przez nią opisany. Dochodząc do tego rodzaju wniosków Organ II instancji nie zwrócił się do Skarżącej o wyjaśnienie tych wątpliwości. Ustaleń dokonał w oparciu o znajdujące się w aktach dokumenty, które potwierdziły jedynie fakt posiadania dzieci. Wynika z nich również, że Skarżąca ma męża, który jest ojcem tych dzieci. Choć nie są bezpodstawne wątpliwości Organu II instancji co do faktycznego zakresu sprawowanej opieki, to jednak nieusprawiedliwione w ocenie Sądu jest całkowite zanegowanie przez Organ możliwości wykonywania tej opieki przez Skarżącą, bez umożliwienia jej wypowiedzenia się w tym zakresie. Kwestia ta w ocenie Sądu wymaga wyjaśnienia zwłaszcza w kontekście korzystania przez Skarżącą z dotychczas przyznanego jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką, a także treści wywiadu środowiskowego, z którego wynika zarówno że matka Skarżącej wymaga stałej opieki osób trzecich, jak również że opiekę zapewnia Skarżąca. Dowolna wydaje się przy tym ocena Organu II instancji, że zakres świadczonej opieki nie rodzi po stronie Skarżącej konieczności rezygnacji z pracy, w sytuacji gdy zgoła inne wnioski wynikają z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, a także złożonego przez Skarżącą oświadczenia. W sytuacji gdy Organ II instancji powziął wątpliwości we wskazanym zakresie powinien był przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe celem ich wyjaśnienia, w tym przeprowadzenie kolejnego wywiadu środowiskowego, odebranie od Skarżącej stosownego oświadczenia, tak by okoliczności zostały w sposób pewny ustalony. Obowiązek taki spoczywa na Organie II instancji na podstawie art. 138 k.p.a., który nakazuje przeprowadzenie przez ten organ postępowania w całości. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 §2 i 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ).