IV SAB/Wr 416/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na bezczynność Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w przedmiocie udostępnienia dokumentów i materiałów zebranych w toku kontroli postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i sprawę przekazać do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Wojewoda Dolnośląski pismem z dnia 22 sierpnia 2023 r. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Najwyższej Izby Kontroli Delegatury we Wrocławiu w przedmiocie odmowy przekazania dokumentów i materiałów objętych wnioskiem z dnia 29 marca 2023 r. W odpowiedzi na skargę Prezes Najwyższej Izby Kontroli, reprezentowany przez radcę prawnego zatrudnionego na stanowisku głównego specjalisty kontroli państwowej w Departamencie Prawnym i Orzecznictwa Kontrolnego Najwyższej Izby Kontroli, wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, bądź też o jej oddalenie w razie stwierdzenia przez Sąd braku podstaw do jej odrzucenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd administracyjny przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia ją rozpoznać, bądź przekazać według właściwości innemu sądowi administracyjnemu. O właściwości miejscowej sądów administracyjnych stanowi art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: u.p.p.s.a.), zgodnie z którym do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stosownie zaś do art. 59 § 1 u.p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 25 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 623) jednostkami organizacyjnymi Najwyższej Izby Kontroli są departamenty, delegatury i biura, przy czym departamenty i delegatury są kontrolnymi jednostkami organizacyjnymi Najwyższej Izby Kontroli, które wykonują zadania w zakresie postępowania kontrolnego lub wspomagają czynności kontrolne. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w przedmiocie udostępnienia dokumentów i materiałów zebranych w toku kontroli przeprowadzonej przez kontrolną jednostkę organizacyjną Najwyższej Izby Kontroli jaką jest jej Delegatura we Wrocławiu. Dyrektor tej Delegatury, pomimo pełnienia w niej funkcji kierowniczej i wykonywania kompetencji organu, nie posiada samoistnego statusu organu, gdyż działa wyłącznie w ramach upoważnienia udzielonego przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, a jego decyzje traktowane są jako rozstrzygnięcia organu upoważniającego. Stosownie do treści § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 ze zm.) dla obszaru województwa mazowieckiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skoro zatem siedziba Prezesa Najwyższej Izby Kontroli mieści się w Warszawie to tut. Sąd, na podstawie art. 59 § 1 u.p.p.s.a., stwierdził swoją niewłaściwość w przedmiotowej sprawie i przekazał ją według właściwości miejscowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.