II OSK 195/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w 4 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Wr 561/22 w sprawie ze skargi N.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Wr 561/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi N.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę: I. stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; II. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2100 zł; V. zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 19 listopada 2019 r. do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda) wpłynął wniosek N.K. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Organ w tym samym dniu przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 19 września 2020 r. Strona pismem z 25 listopada 2021 r. wniosła ponaglenie. Organ pismem z 20 grudnia 2021 r. zwrócił się do właściwych służb o przekazanie informacji o skarżącej (na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; Dz. U. z 2021 r., poz. 2354 ze zm.; dalej: ustawa o cudzoziemcach). W dniu 23 lutego 2022 r. N.K. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Poinformował, że w dniu 25 lutego 2022 r. wydał decyzję udzielającą stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu opisanym na wstępie wyrokiem uznał skargę za zasadną. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnił, że jak wynika z obowiązującego na dzień wniesienia skargi art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 91; dalej: ustawa zmieniająca) zezwolenie na pobyt czasowy w postępowaniach wszczętych przed dniem 29 stycznia 2022 r., wydaje się w terminie 60 dni, który biegnie od nowa od dnia 29 stycznia 2022 r. Oznacza to więc, że w przypadku postępowania administracyjnego wszczętego przed dniem 29 stycznia 2022 r. – jak miało to miejsce w kontrolowanej sprawie – ustawowy 60-dniowy termin załatwienia sprawy pozwolenia na pobyt czasowy biegnie od nowa od dnia 29 stycznia 2022 r., a zatem upływa dopiero z dniem 29 marca 2022 r. Taki stan rzeczy, w ocenie Sądu, nie oznacza jednak, że rozpatrywana skarga z 24 lutego 2022 r. jest przedwczesna i nieuzasadniona. Regulacja z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) musi być wzięta pod uwagę dla oceny szybkości postępowania organu w okresie od dnia złożenia przez stronę skarżącą wniosku (tj. od 19 listopada 2019 r.) do dnia wejścia w życie przepisów aktualnie obowiązujących przewidujących bieg 60-dniowego terminu załatwienia sprawy od nowa (tj. do dnia 29 stycznia 2022 r.). W tym okresie niewątpliwie wystąpiła w sprawie przewlekłość w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Okres zwłoki liczony od 19 listopada 2019 r. do 29 stycznia 2022 r. wynosił 26 miesięcy. Odliczając nawet maksymalny ustawowy termin załatwienia sprawy (2 miesiące), okres wstrzymania biegu terminów na skutek stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 (okres od 14 marca do 23 maja 2020 r.) oraz niezbędny czas oczekiwania na zajęcie stanowiska przez właściwe służby (30 dni), okres przewlekłości wynosił w sprawie około 21 miesięcy. Jest to przewlekłość, która wystąpiła w sprawie przed dniem 29 stycznia 2022 r. i musi być uwzględniona przez Sąd przy ocenie sprawności postępowania organu w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na fakt wydania już decyzji kończącej postępowanie Sąd umorzył postępowanie w zakresie wyznaczenia organowi terminu do wydania decyzji. Sąd uznał, że przewlekłe działanie organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu nie stanowią usprawiedliwienia dla znacznych opóźnień w rozpatrywaniu wniosków wpływ znacznej ilości wniosków o zezwolenie na pobyt. Zjawisko to występuje od wielu lat i był to wystarczający czas, by stworzyć organizacyjne warunki niezbędne do rozpatrywania wniosków w rozsądnym terminie. Na rażące naruszenie prawa w okolicznościach sprawy wskazuje zasadniczo statyczny charakter przewlekłości i długość postępowania (przewlekłość wynosząca 21 miesięcy). Sąd, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; aktualny t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), na wniosek skarżącej przyznał od organu sumę pieniężną w wysokości 2100 zł. W ocenie Sądu za zasadnością przyznania sumy pieniężnej w takiej kwocie przemawiają charakter stwierdzonej przewlekłości i czas nieuzasadnionego oczekiwania na działania organu. Orzekając w tym zakresie Sąd miał na uwadze przede wszystkim funkcję dyscyplinująco-przymuszającą stosowanego środka. Konieczność wypłaty przedmiotowej sumy pieniężnej powinna posłużyć zwalczaniu bezczynności i przewlekłości oraz zdyscyplinować organ, stanowiąc sankcję za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania, pełniąc funkcję prewencyjną. Sąd nie uwzględnił jednak żądania strony skarżącej co do wysokości sumy (żądanej w kwocie 10000 zł), uznając, że zasądzona kwota jest adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (czasu opieszałości, postawy organu), jak i trudności, z jakimi trzeba się zmagać nie posiadając zezwolenia na pobyt na terytorium innego państwa. W ocenie Sądu zasądzona kwota z jednej strony zadośćuczyni stronie za opieszałość organów administracji w załatwieniu jej sprawy, z drugiej będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda Dolnośląski. Wyrok zaskarżył w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 149 § 1 pkt 3 i 1a p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 13 ust. 3 ustawy zmieniającej poprzez pominięcie stanu sprawy wynikłego z tych przepisów, co skutkowało bezpodstawnym ustaleniem zaistnienia przewlekłości w sprawie ; 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez przyznanie skarżącej od Wojewody sumy pieniężnej w kwocie 2100 zł w sytuacji braku szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, z jakich powodów i przyczyn Sąd zdecydował się na zastosowanie tego rodzaju środka, mimo iż przyznanie sumy pieniężnej jest jedynie fakultatywne i uzależnione od zaistnienia szczególnych okoliczności, co powoduje, że rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie wykracza poza granice uznania przewidzianego przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. i przez co ma charakter arbitralny. 3. art. 149 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 100c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2022 r., poz. 583; dalej: ustawa o pomocy) poprzez nałożenie na organ obowiązku uiszczenia sumy pieniężnej w okresie, gdy uprawnienie sądu zostało wykluczone przez przepis prawa. Mając na względzie powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie pkt IV sentencji i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zrzekła się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Nietrafny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ustawy zmieniającej. Wprowadzony przedmiotową nowelizacją przepis art. 112a ustawy o cudzoziemcach wszedł w życie 29 stycznia 2022 r., podczas gdy oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w tej sprawie był objęty przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej z 19 listopada 2019 r. i toczącego się jeszcze w dacie złożenia skargi, tj. 23 lutego 2022 r. Prawidłowo zatem stwierdził Sąd, że kontrola legalności braku wydania odpowiedniego aktu kończącego postępowanie powinna być dokonana z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w okresie, którego skarga dotyczy. Ponadto należało mieć na uwadze, że termin na załatwienie sprawy wydłużony ustawą zmieniającą nie mógł mieć dla wyniku postępowania sądowego istotnego znaczenia w sytuacji, gdy w dacie wejścia w życie tejże nowelizacji terminy do załatwienia sprawy dawno upłynęły – nie mogły zatem ulec przerwaniu. Wydanie zatem przez organ decyzji w terminie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach, którego bieg rozpoczął się 29 stycznia 2022 r., nie mogło mieć wpływu na ocenę przewlekłości postępowania administracyjnego, która miała miejsce przed tą datą. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok z 4 stycznia 2023 r., II OSK 1870/22) zgodnie z którym w sprawach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, wszczętych przed 29 stycznia 2022 r. i niezakończonych przed tą datą, sądy administracyjne mogą dokonywać oceny, czy w postępowaniach tych organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w okresie poprzedzającym wejście w życie wspomnianej nowelizacji. Zgodnie z podstawową zasadą prawa czasowego – tempus regit actum, skutki określonych zdarzeń prawnych należy oceniać według stanu prawnego obowiązującego w momencie zaistnienia tych zdarzeń. Przyjęcie zaś, że dany akt prawny wyłącza bezprawność zachowań organu władzy publicznej, która przecież już zaistniała według stanu prawnego obowiązującego w momencie wystąpienia tych zachowań, w tym mających formę bezczynności lub przewlekłości, wymagałoby wyraźnej decyzji ustawodawcy. Wobec powyższego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził przewlekłość postępowania, która niewątpliwie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa biorąc pod uwagę czas trwania postępowania (ponad dwa lata). Spośród pozostałych zarzutów najdalej idący dotyczy naruszenia przepisu zakazującego wymierzania organowi sum pieniężnych oraz zasądzania od niego grzywien w okresie do 31 grudnia 2022 r. Zdaniem skarżącego kasacyjnie art. 100c ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy w sprawach dotyczących m.in. udzielania zezwolenia cudzoziemcowi na pobyt czasowy wyłącza możliwość zasądzenia przez sąd administracyjny sumy pieniężnej w okresie od 15 kwietnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 100c ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy przypomnieć warto, że przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (art. 1 pkt 44), z mocą obowiązującą od 15 kwietnia 2022 r. (art. 33 pkt 2 ustawy zmieniającej). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy art. 100c ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy organy nie zostały zwolnione z odpowiedzialności prawnej z tytułu naruszenia, w okresie przed 15 kwietnia 2022 r., prawa strony do rozpoznania w rozsądnym terminie sprawy administracyjnej dotyczącej tytułów pobytowych cudzoziemców. W odniesieniu do takich stanów faktycznych stronie przysługuje pełna ochrona sądowa z tytułu naruszenia tego prawa, gwarantowana m.in. w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 149 p.p.s.a. Skoro w niniejszej sprawie zdarzenia prawne w postaci stanu bezczynności zaistniało przed 15 kwietnia 2022 r., to do oceny skutków tych zdarzeń nie mogą mieć zastosowania, z braku szczególnej normy prawnej, przepisy, które nie obowiązywały przed 15 kwietnia 2022 r. Podkreślić należy, że przedstawiony wyżej pogląd w zakresie interpretacji i obowiązywania art. 100c ustawy o pomocy został wyrażony i zaakceptowany w wielu wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki: z 21 marca 2023 r., II OSK 2342/22, II OSK 2364/22, II OSK 2382/22, II OSK 2385/22; z 13 kwietnia 2023 r., II OSK1878/22; z 5 czerwca 2023 r., II OSK 2059/22; z 4 lipca 2023 r., II OSK 2313/22). Linię orzeczniczą odnośnie do przedstawionego zagadnienia należy uznać za ugruntowaną i aktualną, a Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni ją podziela. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 i art. 149 § 2 p.p.s.a. Analiza tego zarzutu prowadzi do wniosku, że jego istota sprowadza się do dwóch kwestii: po pierwsze – sporządzenia uzasadnienia z naruszeniem art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., którego to naruszenia autor skargi kasacyjnej upatruje w braku szczegółowego uzasadnienia przyczyn przyznania sumy pieniężnej na rzecz cudzoziemki. Druga kwestia – określona poprzez zarzut naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. – koncentruje się wokół nałożenia tej dolegliwości finansowej, pomimo iż przyznanie sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W orzecznictwie wskazuje się zasadniczo, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie posiada takich wad, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi kasacyjnej. Zawiera ono wszystkie niezbędne elementy określone w ww. przepisie i daje odpowiedź co do zasadniczych powodów uwzględnienia skargi. W uzasadnieniu tej części wyroku Sąd w sposób czytelny wskazał, jakie indywidualne okoliczności stanowiły podstawę do przyznania skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2100 zł. Wysokość ww. sumy uwzględnia kilka aspektów. Przede wszystkim stanowi sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania, ma również walor dyscyplinujący organ do zmiany standardu postępowania, a dodatkowo jest zadośćuczynieniem dla strony za opieszałość organów administracji w załatwieniu jej sprawy. W świetle powyższego należało uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie i w pełni pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia. Z kolei z art. 149 § 2 w zw. z § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że Sąd, w przypadku stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (tj. połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego). Ustawodawca ograniczył się w art. 149 § 2 p.p.s.a. do określenia maksymalnej kwoty sumy pieniężnej, nie wskazując równocześnie szczegółowych kryteriów, wedle których sąd administracyjny miałby ustalać wysokość tej sumy w realiach danej sprawy. Zatem również w odniesieniu do tej kwestii sąd administracyjny działa w warunkach uznania sędziowskiego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania sędziowskiego, przyznając stronie skarżącej sumę pieniężną w wysokości 2100 zł. Pominąć nie można, czego skarga kasacyjna nie zakwestionowała, że od wpływu wniosku strony skarżącej do Wojewody do chwili wydania decyzji organu minęły ponad 2 lata. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że sprawy dotyczące pozwoleń na pobyt czasowy mają dla wnioskodawców zasadnicze znaczenie. Wynik postępowania determinuje bowiem to, czy przez okres najbliższych kilku lat cudzoziemiec będzie mógł legalnie mieszkać i pracować w Polsce. W tym kontekście jest oczywiste, że przedłużanie się tego rodzaju postępowania powoduje po stronie cudzoziemca poważne uciążliwości, przede wszystkim związane z niepewnością co do miejsca stałego pobytu w okresie najbliższych kilku lat. Decyzja w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy pozostaje zatem w ścisłym związku z przysługującym każdemu, w tym cudzoziemcowi, prawem do ochrony życia prywatnego (art. 47 Konstytucji RP). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasądzona suma pieniężna jest adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (biernej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i oczywistych trudności, z jakimi każdy cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Argumentacja skargi kasacyjnej, że w skardze nie wskazano na ograniczenia w swobodzie funkcjonowania strony wynikłe z braku decyzji ani żadne konkretne negatywne skutki dla psychiki skarżącej związane z czasem prowadzenia postępowania, w żaden sposób nie wpływa na powyższe zapatrywanie o zasadności zastosowania omawianego środka prawnego w tej konkretnej sprawie. Oceny tej nie zmienia również okoliczność, że już po wniesieniu skargi Wojewoda wydał decyzję zgodną z żądaniem strony. Podobnie o jego zbędności nie przesądza podnoszona przez organ okoliczność, że pobyt cudzoziemca na terytorium RP po dniu złożenia kompletnego wniosku był legalny. Zaznaczyć należy, że przedłużenie okresu legalnego przebywania cudzoziemca na terytorium RP po złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi jedynie doraźne zalegalizowanie pobytu cudzoziemca w Polsce, nie zastępując decyzji administracyjnej dotyczącej tytułu pobytowego cudzoziemca, ani tym bardziej nie stanowi źródła praw cudzoziemca tożsamych z tymi, które ma zagwarantowane decyzją. Wspomniana regulacja w żaden sposób nie usprawiedliwia też kilkuletnich zaniechań organu w rozpoznaniu wniosku. Choć w orzecznictwie sądowym, jak i piśmiennictwie podkreśla się przede wszystkim funkcję kompensacyjną sumy pieniężnej, o jakiej mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., to jednocześnie zgodnie przyjmuje się, że ten środek prawny pełni także funkcję dyscyplinująco-represyjną. Jego zastosowanie w niniejszej sprawie wpisuje się we wszystkie te cele. W tych okolicznościach, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyznanie przez Sąd pierwszej instancji sumy pieniężnej w kwocie 2100 zł, to jest w dolnej granicy określonej ustawowo kwoty, było prawidłowe i odpowiednie względem zwłoki, jakiej dopuścił się organ w rozpoznaniu wniosku skarżącej. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że orzekając w zakresie punktu IV zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu naruszył art. 149 § 2 p.p.s.a. Wobec stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, skargę kasacyjną należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a.