I SA/Go 347/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Alina Rzepecka sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Damiana Bronowickiego w sprawie ze skargi R. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2022 r. postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE W zażaleniu z 22 września 2023 r. na postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SPP/Go 78/22, wydane w sprawie ze skargi R.P. i M.P. (sygn. akt I SA/Go 347/22), skarżący R.P. wniósł o wyłączenie sędziego WSA Damiana Bronowickiego, który "nie zwolnił skarżącego (...) od opłat i kosztów sądowych, mimo, iż opieka społeczna stwierdziła, iż skarżący jej osobą bezdomną, chorą i ubogą i zasługuje na pomoc społeczną", w czym skarżący upatruje stronniczość sędziego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej jako P.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Zdaniem Sądu, wniosek Skarżącego jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wątpliwość co do bezstronności sędziego, musi wynikać z uzasadnionych obiektywnych powodów. Wątpliwość ta musi być przy tym realna, a nie potencjalna, nie wystarczy zatem samo subiektywne podejrzenie czy odczucie strony, co do braku bezstronności sędziego (postanowienie WSA w Szczecinie z 22 września 2020 r., II SAB/Sz 53/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez okoliczności, o których mowa w art. 19 p.p.s.a. rozumieć należy zarówno te związane z osobistymi stosunkami między sędzią a stroną czy jej przedstawicielem, ale także inne uwarunkowania zewnętrzne i wewnętrzne, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach. W omawianym zakresie należy także zaznaczyć, że wniosek o wyłączenie sędziego nie może opierać się na żądaniu poszukiwania przez sąd okoliczności, które miałyby potwierdzać lub podważać bezstronność sędziego. To na stronę postępowania (wnioskodawcę) ustawa nakłada obowiązek w postaci konieczności uprawdopodobnienia przyczyny wyłączenia. Na sąd zaś ustawodawca nałożył jedynie obowiązek zbadania, czy owa okoliczność w danej sprawie rzeczywiście istnieje, bowiem wynika to wprost z art. 20 § 1 p.p.s.a. Nie jest zatem wystarczające samo podejrzenie strony bądź utrata wiarygodności w bezstronność sędziego (postanowienie NSA z 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt III FZ 107/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyłączenie sędziego ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania z postępowania sądowego sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2018 r., I OSK 2274/15; z 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 340/14 i z 10 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 130/12, z 22 lutego 2008 r. sygn. akt II FZ 60/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2003 r. sygn. akt SNO 32/00). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że wniosek nie uzasadnia w żaden sposób okoliczności, o których mowa w art. 19 P.p.s.a. Również z treści złożonego do akt sprawy oświadczenia sędziego WSA Damiana Bronowickiego nie wynika, by w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności wymienione w art. 18 P.p.s.a. lub inne, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. To, że strona jest niezadowolona z podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy, nie stanowi podstawy do wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie. Skarżący nie przedstawił również jakichkolwiek dowodów, dyskredytujących prawdziwość złożonego przez sędziego oświadczenia o braku przesłanek do jego wyłączenia . Tym samym w sprawie brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego. Wobec powyższego, stosownie do art. 22 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.