III FSK 2704/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 781/19 w sprawie ze skargi O.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 1001-IEW1.4123.11.2019.33.U71.JSz UNP: 1001-19-088523 w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od O.T. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE |III FSK 2704/21 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 781/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę O. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2013 r. oraz od stycznia do marca 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, a także w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. wraz z odsetkami. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że w rozpatrywanej sprawie bezsporne było przede wszystkim istnienie zobowiązań C. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od marca do grudnia 2013 r. oraz od stycznia do marca 2014 r., a także w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r., wynikające z trzech decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z (odpowiednio) 13 lipca 2015 r., 24 listopada 2016 r. oraz 26 maja 2015 r. Wskazał także, że bezsporne było również to, że prócz drobnej kwoty wyegzekwowanej w rezultacie zajęcia rachunku bankowego spółki, zobowiązania te, jak również odsetki podatkowe i koszty egzekucyjne, nie zostały uiszczone przez spółkę. Sąd ten podkreślił, że organy podatkowe prawidłowo wykazały spełnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec spółki. Skarżący sprawował funkcję prezesa zarządu spółki między 11 marca 2013 r., a 11 lipca 2014 r., a zatem WSA w Łodzi uznał, że organy podatkowe słusznie przyjęły, że ww. zaległości podatkowe spółki powstały w czasie sprawowania przez niego obowiązków członka zarządu tej spółki. Natomiast oceniając przesłanki negatywne wymienione w art. 116 § 1 pkt 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) sąd ten zauważył, że z akt sprawy nie wynika aby skarżący wskazał, w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, jakiekolwiek mienie spółki umożliwiające zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. W odniesieniu do przesłanek określonych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b sąd pierwszej instancji dodał, że skarżący w ogóle nie wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki. W ocenie sądu pierwszej instancji, dokonana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analiza stanu finansowego spółki, z uwzględnieniem okresu trwałego zaprzestania regulowania zobowiązań wobec Skarbu Państwa, w pełni potwierdzała ustalenia organów podatkowych, co do możliwości obciążenia skarżącego odpowiedzialnością solidarną za zaległości spółki, za wskazane na wstępie zobowiązania podatkowe. Skarżący nie potrafił powyższym ustaleniom przeciwstawić żadnych argumentów, które mogłyby świadczyć, że nie mógł przy dochowaniu należytej staranności zdobyć wiedzy o rzeczywistej sytuacji spółki, ewentualnie, że istniały inne niezależne od niego przeszkody, które uniemożliwiły złożenie wniosku o upadłość spółki Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną złożył pełnomocnik skarżącej, który zaskarżył go w całości. W oparciu o przepis art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia mianowicie: I. art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191 O.p. przez odmowę przeprowadzania dowodów zmierzających do wykazania, iż w przedmiotowej sprawie należało rozróżnić dwa rodzaje działalności C. Sp. z o.o., a mianowicie pierwszy legalny prowadzony przez skarżącego oraz drugi prowadzony przez podszywającego się pod spółkę T. D., a mianowicie ekspertyzy z zakresu kryminalistycznych badań identyfikacyjnych rękopisów z dnia 15 lipca 2015 r., postanowienia Prokuratury Rejonowej w Pabianicach o umorzeniu dochodzenia z dnia 28 lipca 2015 r. oraz postanowienia Prokuratury Rejonowej w Pabianicach o umorzeniu śledztwa z dnia 13 marca 2019 r. przez co nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy; II. art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191 O.p. przez odmowę przeprowadzania dowodów zmierzających do wykazania, iż w przedmiotowej sprawie w czasie pełnienia funkcji prezesa zarządu przez skarżącego sytuacja ekonomiczno-finansowa spółki była dobra, a także iż w dniu odwołania skarżącego z ww. funkcji nie zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości C. Sp. z o.o., a mianowicie organ podatkowy bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości i finansów; III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez nieuchylenie w całości decyzji organu II instancji, pomimo tego, że została wydana z naruszeniem art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. uzasadniających jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, oraz nie uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i fakty, które przemawiają na niekorzyść skarżącego, co w konsekwencji spowodowało nie zebranie pełnego materiału dowodowego w sprawie, przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a.; IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i § 2 w związku z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez sąd I instancji, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja, zostały wydane w oparciu o wyczerpującą analizę całego materiału dowodowego (art. 187 § O.p.), a ocena, czy dana okoliczność została udowodniona została dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 O.p.), co należało odnieść do: - braku ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do kwestii podniesionej zarówno w uzupełnieniu odwołania od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a mianowicie nie dokonania przez organy podatkowe żadnych ustaleń faktycznych w zakresie prowadzenia legalnej działalności przez skarżącego i nielegalnej przez T. D., który przedkładał tzw. "puste faktury" na których nie znajdowały się podpisy Skarżącego, a innej nieustalonej osoby, pomimo wskazywania wprost przez skarżącego, iż T. D. pośredniczył w przekazywaniu dokumentów spółki do księgowej do których dodawał wystawione przez siebie dokumenty sprzedaży i zakupów pod szyldem C. Sp. z o.o., o czym nie miał wiedzy skarżący; - oparciu powyższego rozstrzygnięcia na decyzjach wymiarowych o numerach: ŁUS-4213/123/15/BMB z dnia 26 maja 2015 r, ŁUS-PP-4210/49/15/AG z dnia 13 lipca 2015 r. oraz ŁUS-PP.4213.701.2016/BMB, które to zostały wydane w oparciu o niepełny materiał dowodowy, albowiem dopiero po wydaniu ww. decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, a mianowicie opinia z zakresu kryminalistycznych badań indentyfikacyjnych rękopisów, która wykazała że podpisy znajdujące się na dokumentach nie nakreślił D. O., co przyczyniło się do umorzenia dochodzenia; - nielogiczności w stwierdzeniu dokonanym przez sąd I - instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż Skarżący czynnie brał udział w działalności spółki przez prowadzenie negocjacji handlowych, podczas gdy skarżący nie zna języka polskiego w sposób umożliwiający swobodne porozumiewanie się, wobec czego przy założeniu, prowadzeniu i sprawach księgowych pomagał jemu znajomy T. D., który jak się później okazało podszywał się pod szyld C. Sp. z o.o.; V. naruszeniu art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. na skutek nierzetelnego przeprowadzenia przez organ podatkowy postępowanie dowodowego, który to sposób postępowania został bezzasadnie zaakceptowany zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez sąd I instancji, co doprowadziło do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji wymiarowej w sytuacji, gdy na żadnym etapie postępowania nie dokonano rzeczywistego sprawdzenia czy Skarżący ponosi winę w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości; VI. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b O.p. przez przyjęcie, że niezłożenie wniosku o upadłość Spółki nastąpiło z winy skarżącego, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności faktycznych prowadzi do wniosku, iż w czasie sprawowania funkcji Prezesa zarządu przez Skarżącego kondycja ekonomiczno-finansowa była dobra, spółka była wypłacalna i nie posiadała zaległości podatkowych; VII. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe poprzez bezpodstawne uznanie, że w okresie, w którym skarżący zasiadał w zarządzie spółki C. Sp. z o.o. ziściła się przesłanka uzasadniająca zgłoszenie wniosku o zgłoszenie upadłości (spółka była niewypłacalna), podczas gdy w aktach sprawy nie znajdują się dowody uzasadniające powyższą tezę, wręcz przeciwnie z okoliczności sprawy wynika, iż zobowiązania podatkowe wynikające z trzech decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi stały się wymagalne w dniu wydania decyzji, tj. z dniem 26 maja 2015 r., 24 listopada 2016 r. i 13 lipca 2015 r., kiedy O. T. nie reprezentował spółki, a także nie prowadził jej spraw, co za tym idzie nie był uprawniony do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki i nie miał na to żadnego wpływu, w związku z czym nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku w 2015 r., kiedy wymagalne stało się zobowiązanie podatkowe wynikające z ww. decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi. Mając na uwadze powyższe zarzuty na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Natomiast na podstawie art. 203 p.p.s.a. oraz 204 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego według norm przypisanych. A także na podstawie art 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w ramach podstaw w niej wskazanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191 O.p. przez odmowę przeprowadzania dowodów zmierzających do wykazania, iż w przedmiotowej sprawie należało rozróżnić dwa rodzaje działalności C. Sp. z o.o., a mianowicie pierwszy legalny prowadzony przez skarżącego oraz drugi prowadzony przez podszywającego się pod spółkę T. D., a mianowicie ekspertyzy z zakresu kryminalistycznych badań identyfikacyjnych rękopisów z dnia 15 lipca 2015 r., postanowienia Prokuratury Rejonowej w Pabianicach o umorzeniu dochodzenia z dnia 28 lipca 2015 r. oraz postanowienia Prokuratury Rejonowej w Pabianicach o umorzeniu śledztwa z dnia 13 marca 2019 r. przez co nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Zarzut ten jest chybiony. Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów byłoby bezprzedmiotowe, ponieważ nie mogłoby wpłynąć na treść decyzji wydanej wobec skarżącego. Zarówno wnioski dowodowe, jak też okoliczności faktyczne o których wspomina autor skargi kasacyjnej, jak też wreszcie sam zarzut kasacyjny zmierzają do podważenia tego, co wynika z ostatecznych decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych spółki, w której Skarżący pełnił funkcję członka zarządu. Uzasadniając przytoczony zarzut autor skargi kasacyjnej wskazał m.in., że występuje spór odnośnie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji wymiarowych wobec Spółki, za której zaległości odpowiadać ma Skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sytuacji stwierdza, że w postępowaniu podatkowym zmierzającym do wydania decyzji o odpowiedzialności członka zarządu poza zakresem uprawnień organu podatkowego - oraz sądu - pozostaje badaniem merytorycznej prawidłowości decyzji wydanej wobec spółki. W postępowaniu tym nie ma możliwości podważenia wysokości zobowiązań podatkowych określonych w decyzji wydanej wobec spółki ani też tego, czy przyjęte wówczas przez organ okoliczności faktyczne były ustalone prawidłowo. Dlatego zarzut, że organy podatkowe w postepowaniu prowadzonym wobec skarżącego nie przeprowadziły dowodów pozwalających "rozróżnić dwa rodzaje działalności C. Sp. z o.o." jest bezzasadny, albowiem okoliczności wskazywane przez autora skargi kasacyjnej leżą poza zakresem ustaleń mających wpływ na odpowiedzialność skarżącego. Tym samym niezasadny jest zarzut oznaczony w skardze kasacyjnej jako IV, wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i § 2 w związku z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez sąd I instancji, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja, zostały wydane w oparciu o wyczerpującą analizę całego materiału dowodowego (art. 187 § O.p.), a ocena, czy dana okoliczność została udowodniona została dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). Uzasadniając ten zarzut autor skargi kasacyjnej wskazał: brak ustaleń faktycznych w zakresie nielegalnych działań prowadzonych pod szyldem spółki przez T. D. - poza wiedzą skarżącego; oparcie decyzji o odpowiedzialności skarżącego na decyzjach wydanych wobec spółki, mimo że po ich wydaniu wyszły na jaw okoliczności związane z działaniami T. D. Jak wyżej wskazano, w postępowaniu prowadzonym w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej - członka zarządu organ podatkowy nie jest uprawniony do podważania wysokości zobowiązania podatkowego określonego w decyzji wydanej wobec spółki. Co prawda wskazując na powyższe okoliczności autor skargi kasacyjnej nie wskazuje wprost, jaki wpływ na wynik sprawy miało mieć dokonanie ustaleń uznanych przez stronę skarżącą za pominięte, należy jednak przyjąć, że miało to wykazać bezzasadność określenia spółce podatku w takiej wysokości, jaka wynikała z decyzji wymiarowych. Kwestionowanie ich prawidłowości nie może się jednak odbywać w ramach postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu. Dlatego przytoczony zarzut jest bezzasadny. Uzasadniając zarzut IV odnoszący się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i § 2 w związku z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazuje też na "nielogiczności w stwierdzeniu dokonanym przez sąd I - instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż Skarżący czynnie brał udział w działalności spółki przez prowadzenie negocjacji handlowych, podczas gdy skarżący nie zna języka polskiego w sposób umożliwiający swobodne porozumiewanie się, wobec czego przy założeniu, prowadzeniu i sprawach księgowych pomagał jemu znajomy T. D., który jak się później okazało podszywał się pod szyld C. Sp. z o.o.". Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił jednak, jaki związek z wynikiem sprawy ma piętnowane w skardze kasacyjnej ustalenie, dlatego zarzut w tej części musi być uznany za bezzasadny, gdyż uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej znalazła się też grupa zarzutów odnoszących się do kwestii: spełnienia przesłanek ogłoszenia upadłości spółki; czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o upadłość; przesłanki zwalniającej w postaci braku winy skarżącego w niezgłoszeniu upadłości. Chodzi o zarzut naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191 O.p. przez odmowę przeprowadzania dowodów zmierzających do wykazania, iż w czasie pełnienia funkcji prezesa zarządu przez skarżącego sytuacja ekonomiczno-finansowa spółki była dobra i nie zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości C. Sp. z o.o.; pokrewny w swej istocie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe poprzez bezpodstawne uznanie, że w okresie, w którym skarżący zasiadał w zarządzie spółki C. Sp. z o.o. ziściła się przesłanka uzasadniająca zgłoszenie wniosku o zgłoszenie upadłości. Zarzucono też naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b O.p. przez przyjęcie, że niezłożenie wniosku o upadłość Spółki nastąpiło z winy skarżącego, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności faktycznych prowadzi do wniosku, iż w czasie sprawowania funkcji Prezesa zarządu przez Skarżącego kondycja ekonomiczno-finansowa była dobra, spółka była wypłacalna i nie posiadała zaległości podatkowych; zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. na skutek braku rzeczywistego sprawdzenia, czy Skarżący ponosi winę w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości; Zarzuty te są bezzasadne. Autor skargi kasacyjnej podnosi, że w czasie pełnienia funkcji prezesa przez Skarżącego kondycja spółki była dobra, nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, a organ podatkowy bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości i finansów. Podniesiono też, że zobowiązania spółki wynikające z decyzji wymiarowych stały się wymagalne dopiero od ich doręczenia, co należało uwzględnić badając moment wystąpienia niewypłacalności w rozumieniu art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego. Skarżący został obciążony odpowiedzialnością za zobowiązania C. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od marca do grudnia 2013 r. oraz od stycznia do marca 2014 r., a także w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r., wynikające z trzech decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z (odpowiednio) 13 lipca 2015 r., 24 listopada 2016 r. oraz 26 maja 2015 r. Autor skargi kasacyjnej jest zdania, że zaległości te stały się wymagalne odpowiednio 26 maja 2015 r., 24 listopada 2016 r. oraz 13 lipca 2015 r., to jest z chwilą wydania decyzji określających ich wysokość, podczas gdy skarżący został odwołany z funkcji 11 lipca 2014 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to jest nieprawidłowe. Prawidłowo natomiast sąd pierwszej instancji stwierdził, że zobowiązania podatkowe powstające na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p., to jest powstające z mocy prawa (a takimi są między innymi zobowiązania, za które odpowiada skarżący), stają się wymagalne w terminach płatności określonych w przepisach prawa, niezależnie od tego czy podatnik zadeklarował je we właściwej wysokości. To że organ podatkowy, po weryfikacji deklaracji i zeznań podatnika, inaczej określi jego zobowiązania, nie wpływa ani na chwilę powstania tych należności, ani na termin ich płatności. Zaległości, za które odpowiada skarżący, powstały zatem po upływie terminów płatności zobowiązań podatkowych za kolejne okresy rozliczeniowe, a zatem w przypadku zobowiązań w VAT — w okresie pomiędzy 25 czerwca 2013 r. a 25 kwietnia 2014 r., natomiast w podatku dochodowym od osób prawnych — 31 marca 2014 r., nie zaś po wydaniu decyzji określających zobowiązania spółki w prawidłowej wysokości. Pogląd taki prezentowany jest również w orzecznictwie, na które powołał się sąd pierwszej instancji, w szczególności w uchwale NSA z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09. Decyzja organu podatkowego określająca zobowiązanie w wysokości innej niż wskazana w deklaracji jest decyzją deklaratoryjną, a więc potwierdzającą wysokość tego zobowiązania. Skoro zatem O. T. sprawował funkcję prezesa zarządu spółki między 11 marca 2013 r. a 11 lipca 2014 r., to sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował stanowisko organów podatkowych, że zaległości podatkowe spółki C. powstały w czasie sprawowania przez niego obowiązków członka zarządu tej spółki i że wówczas powstały przesłanki stwierdzenia niewypłacalności, co czyniło aktualnym obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość spółki. Wobec niezasadności wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił ją jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Agnieszka Olesińska (spr.) Dominik Gajewski Jacek Pruszyński