II SA/Gl 37/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A sp. k. z siedzibą w S., K. M. i K. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 listopada 2023 r. nr IFXIV.7840.1.35.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Śląski (Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. nr IFXIV.7840.1.35, po rozpatrzeniu odwołania K. M., K. M. oraz spółki Q. s.k. z siedzibą w S. (skarżący) reprezentowanych przez radcę prawnego, od decyzji Prezydenta Miasta K. (organ I instancji) z dnia 9 maja 2023 r. nr [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi – S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , pozwolenia na budowę podziemnego zbiornika LPG o objętości 10 m3 wraz z dystrybutorem, stanowiskiem zlewu gazu, instalacjami; technologiczną, elektryczną oraz ścianą oddzielenia pożarowego, na działkach nr 1, 2, 3 przy ul. [...] w K. , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 1 września 2022 r. inwestor złożył do organu I instancji wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego budowę podziemnego zbiornika LPG na terenie istniejącej stacji paliw położonej przy ul. [...]. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony przez inwestora na wezwanie organu I instancji w związku ze stwierdzeniem przez ten organ nieprawidłowości projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym. Skarżący w trakcie postępowanie sprzeciwiali się planowanej przez inwestora inwestycji stwierdzając, że narusza ona ich prawa do zagospodarowania należących do nich nieruchomości sąsiednich zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji stwierdził, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od warunków technicznych określonych w § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1853 z późn. zm. - dalej "rozporządzenie"), w postanowieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ([...]KW PSP) z dnia 10 grudnia 2021 r. W przedmiotowym postanowieniu wyrażono zgodę na spełnienie dla rozpatrywanego obiektu wymagań bezpieczeństwa pożarowego, zawartych w rozporządzeniu, dotyczących usytuowania odmierzacza oraz zbiornika gazu płynnego na terenie stacji paliw względem istniejącego budynku użyteczności publicznej (§ 124 ust. 1 ), w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, wskazany w przedłożonym obszernym opracowaniu "Uzgodnienie warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego", w szczególności wskutek zrealizowania zadań wynikających z przyjętej koncepcji bezpieczeństwa. Wskazane w postanowieniu [...]KW PSP rozwiązania zamienne zostały zastosowane dla przedmiotowej inwestycji, co zostało przedstawione w projekcie zagospodarowania terenu uzgodnionym przez rzeczoznawcę d.s. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz projekcie architektoniczno-budowlanym. Organ I instancji wskazał, że postanowienie [...]KW PSP odnosi się do stanu faktycznego zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich, w tym do istniejącego budynku na działkach nr: 4, 5, 6, 7, 8 k.m. 19 przy ulicy [...] w K. o nieregularnym kształcie i nadwieszeniu kondygnacji na wysokości około 6m od poziomu terenu. Organ i instancji rozważył oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia budowlanego na działki sąsiednie w odniesieniu do istniejącego zagospodarowanego terenu, dla którego została wydana decyzja nr [...] z dnia 5 lipca 2019 r. o pozwoleniu na budowę na działkach nr: 4, 5, 6, 7, 8 k.m. 19 przy ulicy [...] w K. oraz z uwzględnieniem przeprowadzonej analizy bezpieczeństwa pożarowego i udzielonego odstępstwa od warunków bezpieczeństwa pożarowego. Stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic [...] , [...] i [...] w K. -część [...], uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] r., poz. [...]), którego zapis brzmi – [...]- tereny zabudowy usługowej oraz stacji paliw. Ponadto inwestycja została uzgodniona z rzeczoznawcą d.s. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wobec powyższego decyzją z dnia 9 maja 2023 r. organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę w zakresie przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu pełnomocnik skarżących zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm. – dalej "P.b.") poprzez wydanie decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy w zakresie wymogów bezpieczeństwa pożarowego zostały przyjęte wadliwe dane dotyczące odległości istniejącego budynku użyteczności publicznej od projektowanego zbiornika gazu; art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich oraz pominięcie faktu możliwości istnienia hipotetycznej zabudowy na działce skarżących; art. 7 i art. 77 k.p.a. "poprzez brak podjęcia wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do weryfikacji prawidłowości sporządzenia Odstępstwa w zakresie wymogów bezpieczeństwa pożarowego", pomimo zgłoszenia przez skarżących zastrzeżeń w tym zakresie; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób który uniemożliwia sprawdzenie toku rozumowania tego organu, w tym brak wyjaśnień czy organ zbadał zarzuty zawarte w pismach stron postępowania wniesionych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego; art. 40 § 2 k.p.a. poprzez skierowanie postanowienia z dnia 31 stycznia 2023 r. do strony postępowania w sytuacji, gdy posiadała ona ustanowionego pełnomocnika - o czym został wcześniej organ poinformowany. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Pełnomocnik inwestora założył Wojewody pismo stanowiące odpowiedź na ww. odwołanie. Wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej weryfikacji projektu zagospodarowania terenu pod kątem jego zgodności z wymogami wynikającymi z rozporządzenia i z urzędu wziął pod uwagę postanowienie - zgodę właściwego organu na odstępstwo. Stwierdził, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 P.b. Dalej zauważył, że skarżący powinni wykazać związek między ewentualną wadliwością doręczenia pisma, a wynikiem rozstrzygnięcia. Wojewoda decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji uznając, że odwołanie skarżących nie zasługuje na uwzględnienie, zaś decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Przechodząc zarzutu skarżących tj. potencjalnej wadliwości dostarczonego przez inwestora postanowienia [...]KW PSP z dnia 10 grudnia 2021 r., w którym organ ten wyraża zgodę na zastosowanie innego sposobu spełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego dla przedmiotowej inwestycji Wojewoda wyjaśnił, że wskazane uzgodnienie zostało wydane w trybie § 3 ust 4 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem właściwy miejscowo komendant wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej może zwolnić inwestora od stosowania pewnych przepisów tego rozporządzenia, w sytuacji gdy warunki techniczne w zakresie bezpieczeństwa pożarowego mogą być spełnione w inny sposób tj. gwarantujący taką samą ochronę. Ocena tej kwestii została powierzona odpowiedniemu, wyspecjalizowanemu organowi, który posiada odpowiednie kwalifikacje do orzekania nie tylko o spełnieniu warunków przeciwpożarowych o których mowa w niniejszym rozporządzeniu ale także dokonujący oceny możliwości zastosowania innych - nie wskazanych w tym akcie prawnym - metod ochrony przeciwpożarowej. Powyższe działanie tego wyspecjalizowanego organu, jak zauważył pełnomocnik skarżących, nie wyłącza obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej do sprawdzenia zachowania przepisów warunków technicznych, w tym przepisów przeciwpożarowych. Tym niemniej jest on związany wykładnią postanowienia [...]KW PSP. Jeżeli organ ten stwierdził, że jest możliwe zastosowanie innych warunków przeciwpożarowych to Wojewoda nie jest władny do podważenia tego stanowiska. Zobowiązany jest on wyłącznie do zweryfikowania czy określone w postanowieniu inne warunki zostały uwzględnione w dokumentacji projektowej. Stwierdzenie zastosowania rozwiązań zaakcentowanych przez [...]KW PSP będzie oznaczało, że zostały zachowane wymogi przeciwpożarowe. Organ nie mógł również odnieść się do argumentu skarżących jakoby odległość planowej inwestycji określona w uzgodnieniu warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego sporządzonym na potrzeby wydanego postanowienia [...]KW PSP była nieprawidłowo ustalona. Powyższa kwestia może być przedmiotem postępowania przed Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej w W. jako organem odwoławczym od postanowienia wydanego przez [...]KW PSP. W przeciwnym wypadku Wojewoda orzekłby z naruszeniem zasady, o której mowa w art. 19 k.p.a. Wojewoda zauważył na marginesie, że w rozporządzeniu brak jest przepisu wskazującego jak należy liczyć wskazane w tym akcie prawnym odległości (brak jest analogicznego przepisu do § 9 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 1225). Nawet jeżeli przyjąć wersję skarżących, iż odległość należało liczyć do wysuniętej części pierwszej kondygnacji to - jak zauważa słusznie pełnomocnik inwestora w swoim piśmie z dnia 2 sierpnia 2023 r. - zgodnie z zasadami geometrii odległość ta będzie większa od tej liczonej do ściany. Analogicznie nie mogła być przedmiotem oceny Wojewody kwestia stosowania przepisu § 3 ust. 4 rozporządzenia wobec przebudowy obiektu a nie jego rozbudowy, zwłaszcza w sytuacji gdy organ właściwy do takiej oceny uznał, że w niniejszym przypadku przepis ten może zostać zastosowany. W ocenie Wojewody niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Przepis ten nie daje sam przez się wystarczającej podstawy do negowania zamierzeń inwestycyjnych na działkach sąsiednich. Wojewoda stwierdził, że samo przywołanie przez pełnomocnika skarżących tej podstawy prawnej nie może spowodować automatycznego orzeknięcia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącego, ponieważ nawet jeżeli przyjąć za skarżącymi, że inwestycja może wprowadzić ograniczenia w zabudowie ich działki nie jest to podstawa do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w odwołaniu kwestii konieczności uwzględniania przy rozpatrywaniu wniosku o pozwolenie na budowę hipotetycznej zabudowy, która może powstać na działce skarżących, Wojewoda zauważył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym hipotetyczna zabudowa jest badana wyłącznie w sytuacji ustalenia czy danej osobie powinien przysługiwać status strony - czyli potencjalnego ograniczenia w zabudowie. Potencjalna zabudowa na działce sąsiedniej nie może jednak mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie o pozwoleniu na budowę i to w sytuacji, gdy zwłaszcza inwestor spełnił wszystkie wymagania stawiane przez przepisy prawa. Wojewoda podzielił stanowisko skarżących dotyczących zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisu postępowania tj. art. 40 § 2 k.p.a., stwierdził jednak, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na wydane rozstrzygnięcie, bowiem decyzja kończąca postępowanie została wysłana ustanowionemu pełnomocnikowi i strony miały możliwości jej zaskarżenia. Uznał ponadto, że na uwzględnienie nie zasługują zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Stwierdził dalej, że zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. jest zasadny ale w związku z tym, że zarzuty naruszenia prawa materialnego przywoływane przez skarżących na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego okazały się bezzasadne, to powyższe uchybienie należy uznać za niemające istotnego wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast wydanie w opisanej sytuacji decyzji kasacyjnej przez Wojewodę stanowiłoby wyraz nadmiernego formalizmu, a w efekcie prowadziłoby do wydania analogicznego rozstrzygnięcia, ponieważ już obecnie inwestor spełnił wszystkie kryteria do pozytywnego załatwienia sprawy. Wojewoda wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego zostało wprowadzone nowe Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. 2023 poz. 1707), jednakże fakt, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę przed wejściem w życie ww. rozporządzenia z 2023 r. oznacza, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. Niezależnie od zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda, na podstawie art. 35 ust. 1 P.b. ocenił przedłożony przez inwestora projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania działki i stwierdził, że są one zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. z dnia [...] r. poz. [...]), a także z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi Powyższe stanowi o spełnieniu wymogów zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Ponadto Wojewoda ustalił, że dokumentacja projektowa jest kompletna i została wykonana i sprawdzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania (sprawdzenia) projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do dokumentacji dołączono wymagane prawem uzgodnienia oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b.. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały także wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3-4a ww. ustawy. Dodatkowo wskazał że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.). Podkreślił, w myśl art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 P.b. oraz w art. 32 ust. 4 P.b., organ administracji architektoniczno- budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie tutejszego organu taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zaskarżyli decyzję Wojewody w całości zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z art. 9 ust. 1 i 2 P.b. w związku z § 124 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji utrzymującej decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy zmniejszenie odległości wskazanej w § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia (tj. 60 m) o więcej niż połowę wymaga udzielenia zgody na odstępstwo w trybie przewidzianym w art. 9 ust. 1 i 2 P.b, co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło, pomimo tego, że odległość odmierzacza oraz podziemnego zbiornika LPG, zgodnie z zatwierdzonym projektem wynoszą odpowiednio 27,2 m oraz 24,9 m, tj. zostały zmniejszone o ponad połowę, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w całości w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na wypadek nieuwzględnienia zarzutu wskazanego w pkt 1 skargi , zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z § 124 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 rozporządzenia w związku z art. 9 ust. 1 i 2 P.b., poprzez brak sprawdzenia przez organ zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności dotyczącymi minimalnej odległości, w jakiej zlokalizowany winien być podziemny zbiornik LPG w przedmiotowej sprawie od istniejącego budynku użyteczności publicznej oraz dopuszczalnych odstępstw od tychże odległości i trybu ich udzielania, co spowodowało wadliwe udzielenie zgody na budowę przedmiotowego zbiornika w odległości mniejszej niż 30 m od budynku należącego do skarżących bez przeprowadzenia wymaganej przepisami P.b. procedury odstępstwa: tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 124 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 rozporządzenia w związku z art. 9 ust. 1 i 2 P.b., poprzez brak sprawdzenia przez organ zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi polegający na braku ustalenia w jaki sposób, w przedmiotowej sprawie, winno dojść do określenia (wyliczenia) odległości, o której mowa w z § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia i lakoniczne wskazanie, że nie ma podstaw dla odmowy przyjęcia stanowiska, że można ją liczyć "po skosie", w sytuacji, gdy z uwagi na przedmiot niniejszego postępowania, odległość ta niewątpliwie winna być liczona "w poziomie" od najdalej wysuniętej w stronę planowanej inwestycji ściany (tj. tej na pierwszej kondygnacji), gdyż odstępstwo ma dotyczyć bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a zatem należy je analizować na wypadek wystąpienia pożaru i jego oddziaływania na budynek skarżących, a zatem znaczenie ma wyłącznie odległość od faktycznie najdalej wysuniętej ściany budynku użyteczności publicznej; art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że "hipotetyczna zabudowa nie może świadczyć o konieczności wydania decyzji odmownej", podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje organowi uwzględnienie planowanej przez strony inwestycji, która została już doprecyzowana w koncepcji rozbudowy budynku użyteczności publicznej oraz ustalenie czy przedmiotowa inwestycja nie uniemożliwi skarżącym wykonanie rozbudowy w planowanym zakresie, co wiązałoby się z zastosowaniem zasady proporcjonalności i wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich; naruszenie przepisów postepowania, a to art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia stron o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz umożliwienia - przed wydaniem decyzji - wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak zbadania podnoszonych od początku postępowania przez skarżących wątpliwości co do sposobu wyliczenia odległości urządzeń stanowiących przedmiot wniosku inwestora i lakoniczne wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, co skutkowało brakiem ustalenia w toku postępowania, w jaki sposób winno dojść do wyliczenia odległości, o której mowa w §124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, tj. czy "w poziomie" czy "po skosie", a także czy od ściany parteru budynku użyteczności publicznej czy też od dalej wysuniętej ściany znajdującej się na pierwszym piętrze, co stanowiło zasadniczą kwestię w przedmiotowej sprawie. Wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Na wypadek nieuwzględnienia zarzutu stawianego w pkt 1) skargi wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji W każdym wypadku zażądali zasądzenia od Wojewody na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych; wstrzymanie przez Wojewodę wykonalności zaskarżonej decyzji, a w razie nieuwzględnienia przedmiotowego wniosku o wydanie postanowienia wstrzymującego wykonalność zaskarżonego postanowienia przez Sąd rozpoznający przedmiotowa sprawę, a także przeprowadzenie dowodu z projektu zagospodarowania terenu z dnia 27 listopada 2023 r. - na wykazanie okoliczności, że skarżący mają skonkretyzowane plany zabudowy (przebudowy) działek sąsiadujących ze stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania inwestycją. W uzasadnieniu wskazali, że dalej idące odstępstwo od normy, tj. powodujące, że odległość ta wynosić będzie mniej niż 30 m, wymaga zastosowania procedury odstępstwa określonej w art. 9 P.b., a zatem wymagane było uzyskanie upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno- budowlane, a następnie wydanie zgody na odstępstwo w trybie art. 9 ust. 2 P.b., czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniono i co stanowi o rażącym naruszeniu prawa (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.). Zauważyli, że w sprawie nie ma zastosowania art. 9 ust. 6 P.b. albowiem mamy do czynienia z budową nowego podziemnego zbiornika, a nie jego nadbudową, rozbudową, przebudową czy też zmianą sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych. Podkreślili, że kwestia sposobu obliczania odległości jest istotna z uwagi na fakt że najdalej wysuniętym punktem tego budynku jest nadwieszenie budynku znajdujące się na pierwszym piętrze W odpowiedzi na skargą Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do żądania skarżących zawartego w skardze o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z dnia 9 listopada 2023 r. stwierdził, że nie widzi podstaw do wstrzymania wykonania tej decyzji. Wyraził pogląd, że zbyt pochopne skorzystanie z możliwości wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Uznał za bezzasadny zarzut potencjalnego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., w związku z art. 9 ust. 1 i 2 P.b., w związku z § 124 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Zauważył. iż pełnomocnik skarżących błędnie utożsamia reżim określony w art. 9 ust. 1 P.b., z tym zawartym w § 3 ust. 4 rozporządzenia który stanowi lex specialis wobec tego pierwszego. Wbrew stanowisku skarżącego, Wojewoda oraz organ I instancji byli związani postanowieniem wydanym przez [...]KW PSP. Pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 13 lutego 2024 r wniósł o oddalenie skargi w całości oraz odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, lub o uzależnienie wstrzymania wykonania tej decyzji od złożenia przez skarżących kaucji w kwocie 100.000 zł (sto tysięcy złotych) na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Przedłożył również pełnomocnictwo do reprezentowania inwestora W piśmie z dnia 29 lutego 2024 r. skarżący ponownie wnieśli o wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonego postanowienia przez Sąd, odmowę uzależnienia wydania przedmiotowego postanowienia od uiszczenia przez skarżących kaucji oraz przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego dowodu z umowy o wykonanie projektu koncepcyjnego z dnia 4 grudnia 2023 r. oraz koncepcji architektonicznej rozbudowy budynku [...] w K. z dnia 9 lutego 2024 r. Pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 11 marca 2024r wniósł o oddalenie skargi w całości oraz podtrzymał wniosek inwestora o odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, lub o uzależnienie wstrzymania wykonania tej decyzji od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko przedstawione w skardze jakoby zgoda na zastosowanie odmiennych rozwiązań, a co za tym idzie zmniejszenie odległości, o której mowa w § 124 ust. 1 w związku. z ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymagała uzyskania zgody na odstępstwo od organu administracji architektoniczno- budowlanej, o której mowa w art. 9 ust. 1 P.b.— zwłaszcza gdy organ właściwy do spraw przeciwpożarowych wyraził taką zgodę. Podnoszone przez skarżących zarzuty są zatem niezasadne. To skarżący, znając treść ostatecznej decyzji Wojewody (z 9 listopada 2023 r.) zignorowali ją i zlecili wykonanie projektu koncepcyjnego oraz koncepcji architektonicznej rozbudowy budynku w sposób, który nie uwzględnia okoliczności wynikających z ostatecznej decyzji budowlanej wydanej dla inwestora. Do chwili wyeliminowania ostatecznej decyzji Wojewody wydanej dla inwestora, budowa jakiejkolwiek inwestycji sprzecznej z zatwierdzonymi decyzją parametrami jest niemożliwe ze względu na brak możliwości uzyskania pozwolenia na budowę inwestycji nie uwzględniającej zastanego porządku prawnego. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 37/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody W piśmie z dnia 8 kwietnia 2024 r. pełnomocnik skarżących w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko wskazane w skardze oraz w dalszych pismach procesowych. W replice na stanowisko inwestora ponownie stwierdził, że § 3 ust. 4 rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie w przypadku przebudowy obiektów budowlanych lub ich części, a w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budową. Zatem odstępstwo polegające na zmniejszeniu odległości podziemnego zbiornika LPG od budynku o ponad połowę wymagało przeprowadzenia procedury wskazanej w art. 9 ust. 1 i 2 P.b W przedmiotowej sprawie, odległość odmierzacza oraz zbiornika podziemnego LPG wynoszą odpowiednio: 27,2 m oraz 24,9 m względem budynku użyteczności publicznej. Tym samym, wymagane było uzyskanie upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno- budowlane, a następnie wydanie zgody na odstępstwo w trybie art. 9 ust. 2 P.b., czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniono i co stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżących nie zgodził się z zawartym w niej stanowiskiem. Powtórzył, że w rozpatrywanej sprawie niezbędnym jest zastosowanie trybu przewidzianego w trybie art. 9 P.b. Natomiast w ramach art. 35 ust. 1 pkt 2) P.b. organ ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami dotyczącymi minimalnej odległości, czego nie uczynił. Organ nie odniósł się również do kwestii mierzenia odległości pomiędzy planowanym podziemnym zbiornikiem LPG, a budynkiem użyteczności publicznej. W przedmiotowej sprawie przepis § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powinien mieć odpowiednie zastosowanie i odległość planowanych w ramach inwestycji obiektów względem obiektu użyteczności publicznej winna być liczona w poziomie. Ponadto pełnomocnik skarżących podtrzymał zarzuty naruszenia przez organy przepisów proceduralnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. .935 - dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Kontrola sądu obejmuje ocenę legalności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji czynności organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd nie jest zaś uprawniony do oceny zaskarżonego aktu z punktu widzenia jej celowości, słuszności czy innych kryteriów. Przedmiotem kwestionowanego rozstrzygnięcia jest udzielenie pozwolenia na budowę podziemnego zbiornika LPG o objętości 10 m3 wraz z dystrybutorem, stanowiskiem zlewu gazu, instalacjami; technologiczną, elektryczną oraz ścianą oddzielenia pożarowego, na działkach nr 1, 2, 3 przy ul. [...] w K. , co ma nastąpić na terenie istniejącej stacji paliw inwestora. Nie jest przedmiotem sporu, że przedmiotem kwestionowanego rozstrzygnięcia jest udzielenie pozwolenia na budowę podziemnego zbiornika LPG na terenie istniejącej stacji paliw. Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji kwestionowali przede wszystkim odległość planowanej przez inwestora inwestycji od budynku użyteczności publicznej skarżących, sposobu jej ustalenia przez organy administracji. Stwierdzili, że inwestycja narusza ich prawa do zagospodarowania należących do nich nieruchomości sąsiednich zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących zastosowanie w sprawie winien znaleźć art. 9 ust. 1 i 2 P.b. dotyczący odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Zdaniem Wojewody skoro inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od warunków technicznych określonych w § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1853 z późn. zm. - dalej "rozporządzenie), w postanowieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ([...]KW PSP) z dnia 10 grudnia 2021 r. Wskazane w postanowieniu [...]KW PSP rozwiązania zamienne zostały zastosowane dla przedmiotowej inwestycji, co zostało przedstawione w projekcie zagospodarowania terenu uzgodnionym przez rzeczoznawcę d.s. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz projekcie architektoniczno-budowlanym. Uzgodnienie zostało wydane w trybie § 3 ust 4 rozporządzenia. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu Wojewoda związany był wykładnią postanowienia [...]KW PSP. Jeżeli organ ten stwierdził, że jest możliwe zastosowanie innych warunków przeciwpożarowych to Wojewoda nie był uprawniony do podważenia tego stanowiska. Zobowiązany był natomiast do zweryfikowania czy określone w postanowieniu inne warunki zostały uwzględnione w dokumentacji projektowej, co też uczynił. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 9 ust. 6 P.b. przypadku nadbudowy, rozbudowy, przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych oraz w przypadku dostosowywania tych obiektów do wymagań ochrony przeciwpożarowej, w szczególności przy usuwaniu stanu zagrożenia życia ludzi, rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej stosuje się na podstawie zgody udzielonej w postanowieniu, o którym mowa w art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, bez wymogu uzyskiwania zgody na odstępstwo, o której mowa w ust. 2. Nie mogła być również przedmiotem oceny Wojewody kwestia stosowania przepisu § 3 ust. 4 rozporządzenia wobec przebudowy obiektu (stacji paliw), a nie jego rozbudowy, zwłaszcza w sytuacji gdy organ właściwy do takiej oceny uznał, że w niniejszym przypadku przepis ten może zostać zastosowany. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm. – dalej "P.b."). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Przywołany przepis określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Podnieść należy również, w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b., że zgodnie z art. 34 ust. 3 P.b. projekt budowlany składa się z dwóch zasadniczych części po pierwsze-projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz po drugie) projektu architektoniczno-budowlanego. Co jest szczególnie istotne, tylko pierwszy z wymienionych projektów składowych - projekt zagospodarowania działki (terenu) - podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi ( art. 35 ust. 1 pkt 2) P.b. Natomiast kontrola projektu architektoniczno-budowlanego, poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 P.b., ograniczona została do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), a także wymaganiami ochrony środowiska. Zróżnicowany zakres badania poszczególnych części projektu budowlanego jest silnie akcentowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 13 stycznia 2017 r. II OSK 1003/15, CBOSA), w którym zwraca się uwagę, że co do części architektoniczno-budowlanej organ administracji pozbawiony został zasadniczo możliwości ingerencji w merytoryczną zawartość projektu . W ocenie Sądu stanowisko skarżących nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Przede wszystkim należy wskazać, że przepis art. 9 ust. 6 P.b. stanowi lex specialis w stosunku do normy ogólnej regulującej tryb uzyskiwania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych zawartej w art. 9 ust. 2 P.b. Ustawodawca art. 9 ust. 6 P.b. przesądził, że w przypadku rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej stosuje się na podstawie zgody komendanta wojewódzkiego PSP bez konieczności uzyskiwania zgody na odstępstwo z upoważnienia ministra, udzielane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 9 ust. 2 P.b. W rozpatrywanej sprawie podstawą wprowadzenia rozwiązań zamiennych przy przebudowie stacji paliw jest zgoda [...]KW i nie jest konieczne ubieganie się o zgodę organu administracji architektoniczno-budowlanej udzielaną z upoważnienia ministra. Wskazane w postanowieniu [...]KW PSP z dnia 10 grudnia 2021 r. rozwiązania zamienne zostały zastosowane dla przedmiotowej inwestycji, co zostało przedstawione w projekcie zagospodarowania terenu uzgodnionym przez rzeczoznawcę d.s. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz projekcie architektoniczno-budowlanym. Uzgodnienie zostało wydane w trybie § 3 ust 4 rozporządzenia. Zdaniem Sądu Wojewoda związany był wykładnią dokonaną przez [...]KW PSP, a przyjęte rozwiązanie jest zgodne z § 124 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w odniesieniu do § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zbiornik gazu płynnego oraz odmierzacz tego gazu stanowią funkcjonalnie ze sobą powiązane urządzenia służące do tankowania pojazdów gazem płynnym. Nie można oceniać możliwości usytuowania jednego z tych urządzeń w oderwaniu od drugiego. Dlatego dla zachowania odległości usytuowania obu urządzeń należy brać pod uwagę ich funkcjonalny związek. Zauważyć należy również, że postanowienie [...]KW PSP zostało wydane w oparciu o " Uzgodnienie warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego" doręczone do wskazanego organu wraz z projektem inwestycji i to [...]KW PSP działając w ramach swoich kompetencji uznał, że możliwe jest zlokalizowanie projektowanej inwestycji w odległości 25,9 m od budynku skarżących. Prawidłowo Wojewoda wyjaśnił, że wobec rozwiązań zamiennych przyjętych w ostatecznym postanowieniu [...]KW PSP kwestia odległości od budynku skarżących jak i sposobu jej ustalania na obecnie kontrolowanym etapie postępowania nie może być przedmiotem odrębnej oceny. Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną i organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełni wszystkie warunki przepisane prawem, gdyż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 P.b., nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą odmówić wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ograniczonej zakresowo kontroli wynikającej z treści art. 35 P.b. Sąd zauważa, że podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wszelkie ograniczenia ww. wolności muszą być ustanowione wyraźnie - istnieje bowiem domniemanie na rzecz wolności przysługującej inwestorowi chronionej zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP. Podkreślić trzeba, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w powoływanym przez skarżących art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Takich naruszeń skarżący nie wykazali. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżących zawartych w piśmie z dnia 29 lutego 2024 r. o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z umowy o wykonanie projektu koncepcyjnego z dnia 4 grudnia 2023 r. oraz koncepcji architektonicznej rozbudowy budynku [...] w K. z dnia 9 lutego 2024 r. Sąd zauważa, że oba te dokumenty powstały już po wydaniu decyzji przez Wojewodę. Wskazać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest orzekanie przez sąd na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Z akt sprawy wynika, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Interpretując powyższe przepisy należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wyłącznie działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym, organy nie są zobowiązane do dokonywania czynności nieistotnych dla skonkretyzowania praw i obowiązków danego podmiotu. Uwaga ta dotyczy również przepisu art. 77 § 1 k.p.a., będącego uszczegółowieniem zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. W praktyce oznacza to konieczność zgromadzenia i analizy dokumentów, które pozwolą na wydanie rozstrzygnięcia. Natomiast pozyskiwanie dowodów ponad ten wymóg, nie jest już obowiązkiem organów administracji publicznej. Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Analizy akt sprawy przekonuje do stanowiska, że Wojewoda na etapie postępowania odwoławczego nie uzyskał nowych materiałów dowodowych natomiast skarżący mieli możliwość zaznajomienia się z materiałami na etapie postępowania przed Wojewody, z której jednak nie skorzystali przed wydaniem rozstrzygnięcia. Należy uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny. Dlatego nie może być mowy o naruszeniu, wskazywanych w skardze, przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W niniejszej sprawie udzielono pozwolenia na budowę, bowiem były spełnione przesłanki wynikające z przepisów obowiązującego prawa, w szczególności prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.