IV SAB/Wr 356/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. Y. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi. UZASADNIENIE Skargą z 19 VII 2023 r. (nadaną w placówce wyznaczonego operatora w dniu 25 VII 2023 r.) N. Y. (dalej "skarżący") zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej "wojewoda") przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika ze skargi oraz akt administracyjnych, w dniu 19 III 2019 r. wpłynął do wojewody wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Decyzją z 12 VII 2023 r. wojewoda udzielił skarżącemu zezwolenia we wnioskowanym zakresie. Przesyłka z decyzją została nadana w dniu 24 VII 2023 r. na wskazany do akt sprawy adres do korespondencji i doręczona w dniu 28 VII 2023 r., (akta sądowe, k. 20). Mając powyższe okoliczności na względzie w skardze zażądano: stwierdzenia przewlekłości, zobowiązania wojewody do załatwienia sprawy w terminie 14 dni, przyznania sumy pieniężnej w maksymalnie dopuszczalnej wysokości i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zwracając uwagę, że decyzją z 12 VII 2023 r. zostało skarżącemu udzielone zezwolenie na pobyt czasowy i pracę do 12 VII 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Z treści definicji normatywnej wynika, że przewlekłość występuje wtedy, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W orzecznictwie sądowym zasadnie podnosi się, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona już po zakończeniu tego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi (zob. uchwały NSA: z 22 VI 2020 r., II OPS 5/19; z 7 III 2022 r., II OPS 1/21 – publ. CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, wojewoda w dniu 12 VII 2023 r. wydał decyzję uwzględniającą wniosek skarżącego, kończąc w ten sposób postępowanie ad meritum. Przesyłkę z decyzją, celem jej doręczenia, nadano w dniu 24 VII 2023 r., czyli przed złożeniem skargi. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 104 § 1 i 2 kpa, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jak stanowi zaś art. 107 § 1 pkt 2 kap decyzja powinna zawierać m.in. datę jej wydania, w przypadku decyzji pisemnej, datą tą jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane przez prawo składniki. W judykaturze sądowej wykrystalizowało się stanowisko, zgodnie z którym nie powinno się utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska wprowadzałoby bowiem stan permanentnej niepewności co do owej daty, przede wszystkim z uwagi na możliwą do zastosowania formę doręczenia zastępczego. Tym samym decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu jedynie zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej, będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej, zgodnie z art. 268a kpa. Czynność doręczenia stronie decyzji nie stanowi zatem załatwienia sprawy administracyjnej (zob. postanowienia NSA: z 10 II 2015 r., II OSK 171/15; z 30 VIII 2023 r., II OSK 1544/23 – publ. CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że zarówno w sentencji uchwały z 22 VI 2020 r., II OPS 5/19, jak i w jej uzasadnieniu, NSA wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu z samym faktem "wydania decyzji". Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarga na przewlekłość, nadana w dniu 25 VII 2023 r., została wniesiona już po zakończeniu postępowania prowadzonego przez wojewodę. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący złożył skargę na przewlekłość po wydaniu decyzji (czyli po zakończeniu postępowania), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia przewlekłości na mocy art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.