I SAB/Sz 34/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel,, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi I.Ż na bezczynność Burmistrza T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza T. do rozpoznania wniosku skarżącego I. Ż. z dnia 20 lipca 2023 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z uzasadnieniem; II. stwierdza, że Burmistrza T., dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. ściągnąć od Burmistrza T. na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Dnia [...] lipca 2023 r. I. Ż. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") złożył wniosek - nadany z poczty [...] na adres poczty elektronicznej Kierownika Zarządu Dróg Gminnych i Gospodarki Komunalnej w T. - o udostępnienie informacji publicznej obejmującej: 1. Treść uchwały lub innego dokumentu upoważniającego do wyznaczenia strefy płatnego parkowania na działce [...] w M. . 2. Treść regulaminu działania strefy płatnego parkowania. Organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi w wiadomości z [...] lipca 2023 r. wskazując, że: w strefie płatnego parkowania w M. nie występuje nieruchomość oznaczona numerem geodezyjnym [...] zaś poruszone w zapytaniu zagadnienie jest przedmiotem dostępnych na bip.trzebiatow.pl: uchwały nr [...] z [...] marca 2022 r. i uchwał zmieniających Nr [...] z [...] marca 2023 r. i LXIII z [...] kwietnia 2023 r. Organ wskazał jednocześnie, że treść regulaminu strefy płatnego parkowania stanowi załącznik nr [...] do ww. uchwały. W wiadomości z [...] lipca 2023 r. Skarżący wskazał, że na działce [...] w [...] jest strefa płatnego parkowania oznaczona stosownymi znakami drogowymi D-44 a obywatel ma prawo wiedzieć na jakiej podstawie funkcjonuje strefa płatnego parkowania a więc gmina ma obowiązek udzielić informacji w tym temacie. Odpowiadając na powyższe w wiadomości z [...] lipca 2023 r. Organ wskazał, że działka nr [...] nie istnieje w mapach geodezyjnych ponieważ w 2017 r. uległa podziałowi na działki o numerach od [...] do [...]. Dlatego też Organ poprosił o wskazanie prawidłowego numeru działki, co umożliwi udzielenie Skarżącemu odpowiedzi. W związku z powyższym Skarżący w wiadomości z [...] lipca 2013 r. wskazał, że to Organ powinien wiedzieć na jakich działkach prowadzi płatny parking. Jednocześnie Skarżący zwrócił się o udzielenie informacji na temat wszystkich działek od [...] do [...] z uwzględnieniem tych, na których znajduje się płatny parking. Skarżący wskazał, że oczekuje dokumentów zezwalających na działanie tego parkingu oraz pobieranie opłat za ten parking (uchwała, zarządzenie lub inny). W odpowiedzi z [...] lipca 2023 r. Organ poinformował, że nie prowadzi parkingu płatnego na żadnej z działek o nr [...] do [...] w [...]. Ustosunkowując się do ww. odpowiedzi Skarżący w wiadomości z [...] lipca 2023 r. wskazał, że nie pytał o to czy Organ prowadzi jakieś parkingi płatne, tylko chce uzyskać informację od Organu o treści dokumentów zezwalających na prowadzenie tego parkingu, zasadach korzystania z niego bez względu na podmiot parking taki prowadzący. Skarżący wskazał, że jeżeli Organ nie jest w posiadaniu takiej informacji to powinien udzielić informacji o nie posiadaniu takiej informacji. A jeżeli posiada to należy je udostępnić lub wydać decyzję odmowną. W złożonej [...] września 2023 r. skardze Skarżący wniósł o uznanie, że Organ dopuścił się bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wniósł o zobowiązanie Organu do wydania w określonym terminie informacji publicznych określonych wnioskiem oraz o zasądzenie od Organu zwrotu wszystkich ewentualnych kosztów postępowania sądowego. Skarżący wskazał, że [...] lipca 2023 r. skierował do Organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał ponadto, że [...] lipca 2023 r. otrzymał odpowiedź od organu, po której jeszcze ww. uściślił poprzez wystąpienie o udostępnienie informacji kto prowadzi płatny parking na działkach wskazanych w poprzednim wniosku, tj. nr od [...] do [...], treści dokumentów zezwalających na jego prowadzenie oraz zasady korzystania z niego. Skarżący oświadczył, że do dnia wniesienia skargi Organ ani nie udostępnił wnioskowanej informacji zgodnie z wnioskiem, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wskazał, że przedmiotem wniosku były informacje dotyczące strefy płatnego parkowania w [...] na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] i w tym zakresie - w wiadomości z [...] lipca 2023 r. - Skarżącemu udzielona została odpowiedź. Ponadto Organ oświadczył, że w wiadomości z [...] lipca 2023 r. poinformował Skarżącego, że ww. działka uległa podziałowi na działki o numerach od [...] do [...], na których Organ nie prowadzi płatnego parkingu. W ocenie Organu treść udzielonych Skarżącemu informacji w pełni odpowiadała zakresowi przedmiotowemu wniosku. Organ podkreślił również, że nie dysponuje innymi danymi, poza udostępnionymi Skarżącemu, w zakresie przedmiotowym wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie procesowym z [...] września 2023 r. Skarżący wskazał, że [...] lipca 2023 r. dodatkowo uzupełnił swój wniosek. Wskazał wtedy, że organ powinien wiedzieć na jakich działkach prowadzi płatny parking, a jeżeli żąda od niego podania szczegółowych informacji, to niech wskaże informacje na temat wszystkich działek - od [...] do [...] z uwzględnieniem tych na których znajduje się płatny parking. Skarżący w wiadomości z [...] lipca 2023 r. wskazał ponadto, że oczekuje od organu treści dokumentów zezwalających na działanie tego parkingu oraz na pobieranie opłat na ten parking (uchwała, zarządzenie lub inny). W tym zakresie Organ nie udzielił Skarżącemu odpowiedzi. Ponadto Skarżący wyjaśnił, że nie jest zgodna z prawdą informacja, iż organ nie dysponuje innymi danymi poza udostępnionymi, ponieważ zarząd portu w [...] jako jednostka budżetowa gminy T. udostępniła Skarżącemu w późniejszym terminie częściowe informacje w temacie przedmiotowego parkingu, na dowód czego załączono pismo Zarządu Portu Morskiego [...] z [...] sierpnia 2023 r. Sąd zauważa, że ww. skarga, na podstawie art. 57 § 3 P.p.s.a. została rozdzielona przez Sąd, w ten sposób, że skargę na bezczynność Burmistrza T. w zakresie udostępnienia informacji publicznej odnośnie wniosku z [...] lipca 2023 r. wpisano do repertorium pod sygn. akt I SAB/Sz [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 t.j.; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie bowiem do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 P.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak z kolei stanowi art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie. Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W tym miejscu Sąd ponownie wskazuje, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I WSA w Szczecinie rozdzielono skargę I. Ż. w ten sposób, że skargę na bezczynność Burmistrza T. w zakresie udostępnienia informacji publicznej odnośnie do wniosku z [...] lipca 2023 r., wpisano do repertorium pod sygn. akt I SAB/Sz [...]. A zatem rozpoznawana sprawa dotyczy bezczynności Organu w odniesieniu do ww. wniosku Skarżącego z [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wskazać zatem należy, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie Skarżący uczynił bezczynność Organu wobec braku udostępnienia, na jego wniosek z [...] lipca 2023 r., informacji publicznej dotyczącej faktu prowadzenia płatnego parkingu na ww. działkach od [...] do [...], dokumentów zezwalających na działanie tego parkingu oraz pobierania opłat za ten parking (uchwała, zarządzenie lub inny). Sąd wskazuje, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p. Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Powyższe reguły doznają pewnej modyfikacji w przypadku, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie jego adresata, dotyczy "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wiąże się to z doniosłym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnieniem na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". W świetle powyższego wskazać należy, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, jeżeli w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku (jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że w wypadku, gdy dany podmiot będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie i w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., wbrew tym przepisom, ani nie udostępni w nakazanym terminie – w drodze czynności materialno-technicznej w sposób i formie zgodnych z wnioskiem – żądanej informacji, ani nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania, ani też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o ww. okolicznościach, to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyroki NSA z [...] września 2018 r., I OSK [...]; z [...] grudnia 2017 r., I FSK [...]). Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Podkreślenia wymaga okoliczność, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości jak i nie jest sporne, że żądanie Skarżącego dotyczyło udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. – oraz, że Organ jest pomiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Odnosząc się do strony podmiotowej Sąd wskazuje, że ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. expressis verbis nie wymienił żadnych organów władzy publicznej. Niewątpliwie w pkt 1 utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych. W strukturze gminy organami są rada jako organ stanowiący i wójt (burmistrz, prezydent) jako organ wykonawczy. Z ustawy o samorządzie gminnym wynika, że organem, który reprezentuje gminę na zewnątrz, w sferze publicznej i cywilnoprawnej, jest wójt (burmistrz, prezydent) a jego kompetencje w tym zakresie nie są zawężone ani ograniczone. Zatem podmiotem właściwym do udzielenia informacji publicznej na podstawie ww. przepisów jest odpowiedni organ władzy publicznej - natomiast właściwym organem do reprezentowania gminy jest co do zasady wójt (burmistrz, prezydent). Odnosząc się do strony przedmiotowej Sąd zauważa, że u.d.i.p. określa ją bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA: z [...] października 2002 r., II SA [...], II SA [...] i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów i informacji odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Sprawę prowadzenia płatnego parkingu na ww. działkach gminnych (od [...] do [...]), w tym udostępnienia dokumentów zezwalających na działanie tego parkingu oraz pobierania opłat za ten parking (uchwała, zarządzenie lub inny), choćby z uwagi na szeroki zakres jej oddziaływania, należy kwalifikować jako sprawę z zakresu informacji publicznej dotyczącej gospodarowania mieniem publicznym. Wobec takiego rozumienia informacji publicznej, nie można mieć zatem wątpliwości, że wnioskowane przez Skarżącego informacje wskazane w ww. wniosku z [...] lipca 2023 r. należy kwalifikować jako mające charakter publiczny, jako że odnoszą się do sposobu gospodarowania mieniem publicznym. W ocenie Sądu, skoro złożony przez Skarżącego wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. m.in.: został przesłany pocztą elektroniczną, co jest uznawane za dochowanie formy pisemnej wniosku i obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu żądanej informacji, to obowiązkiem Organu było rozpatrzenie wniosku w terminie i formie przewidzianej u.d.i.p. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy Organ zareagował na ww. wniosek Skarżącego z [...] lipca 2023 r. w sposób i trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze akta sprawy jak i odpowiedź na skargę, stwierdzić należy, że Organ de facto nie zareagował na ww. Skarżącego z [...] lipca 2023 r. zgodnie z przepisami u.d.i.p. a tym samym pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania tego wniosku. Sąd zauważa bowiem, że powyższy wniosek Skarżącego wpłynął do Organu [...] lipca 2023 r., a zatem zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udostępnienie wnioskowanej informacji upłynął bezskutecznie [...] sierpnia 2023 r. Przypomnieć należy, że we wniosku tym Skarżący zwrócił się o udzielenie informacji na temat wszystkich działek od [...] do [...] z uwzględnieniem tych, na których znajduje się płatny parking. Skarżący wskazał, że oczekuje dokumentów zezwalających na działanie tego parkingu oraz pobieranie opłat za ten parking (uchwała, zarządzenie lub inny). W odpowiedzi z [...] lipca 2023 r. Organ poinformował, że nie prowadzi parkingu płatnego na żadnej z działek o nr [...] do [...] w [...], co jednakże nie mogło stanowić odpowiedzi na ww. wniosek. Skarżący bowiem nie wniósł o udostępnienie informacji w zakresie prowadzenia przez Organ płatnego parkingu na ww. działkach lecz o informację o prowadzeniu płatnego parkingu na ww. działkach oraz przekazania dokumentów zezwalających na działanie tego parkingu oraz pobieranie opłat za ten parking. Sąd zauważa, że Skarżący po udzieleniu ww. odpowiedzi przez Organ, w wiadomości z [...] lipca 2023 r., wskazał, że nie pytał o to czy Organ prowadzi jakieś parkingi płatne, tylko chce uzyskać informację od Organu o treści dokumentów zezwalających na prowadzenie tego parkingu, zasadach korzystania z niego bez względu na podmiot parking taki prowadzący. Skarżący wskazał ponadto na tryb rozpoznania ww. wniosku z [...] lipca 2023 r., tj. wskazał, że jeżeli Organ nie jest w posiadaniu takiej informacji to powinien udzielić informacji o nie posiadaniu takiej informacji, a jeżeli posiada to należy je udostępnić lub wydać decyzję odmowną. Jak wynika z akt sprawy Organ nie podjął dalszych czynności w odniesieniu do ww. wniosku Skarżącego z [...] lipca 2023 r. jak i ww. wiadomości Skarżącego będącej odpowiedzią na wiadomość Organu z [...] lipca 2023 r. W związku z powyższym Sąd uznał, że Organ ani nie udostępnił Skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, ani nie dokonał w stosunku do Skarżącego innych czynności w sprawie zgodnie z przepisami u.d.i.p., w tym nie skierował do Skarżącego pisma w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamiającego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Dodać bowiem należy, iż nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego. Ustawodawca miał to jednak na uwadze przy regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero brak udzielenia informacji publicznej oraz brak powiadomienia w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, co do zasady oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (por. wyrok NSA z [...] maja 2014 r., I OSK [...]). Organ nie podjął również innych czynności, tj. nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji czy też nie poinformował Skarżącego, że nie jest w posiadaniu takiej informacji. Samo bowiem wskazanie, że Organ nie prowadzi płatnego parkingu na powyższych działkach wobec ww. treści wniosku Skarżącego nie stanowi o jego rozpoznaniu przez Organ. Ponownie wskazać należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro udzielenie informacji publicznej na ww. wniosek Skarżącego z [...] lipca 2023 r. nie nastąpiło a Organ nie podjął jednocześnie innych czynności w sprawie w myśl wskazanych powyżej przepisów u.d.i.p., to tym samym, brak skutecznej reakcji organu w zakreślonym prawem terminie skutkuje stwierdzeniem, iż w sprawie zaistniała sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która to bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w okolicznościach sprawy nie można uznać, że bezczynność przybrała postać celowego działania nacechowanego złą wolą, czy też poważnego zaniedbania. Sąd wskazuje bowiem, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Ł. z [...] stycznia 2023 r., II SAB/Łd [...]). Podkreślić należy, iż stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji, winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez Organ. Jednocześnie – mając na uwadze brak rozpoznania ww. wniosku Skarżącego z [...] lipca 2023 r. Sąd, na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał Organ do rozpoznania wniosku Skarżącego z [...] lipca 2023 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku z uzasadnieniem. Sąd wskazuje ponadto, że nie orzekł z urzędu o wymierzeniu organowi grzywny oraz o przyznaniu od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie sposób działania Organu, w opinii Sądu nie uzasadniał zastosowania z urzędu tych środków dyscyplinujących. Niezależnie od tego w sprawie brak było też wniosku Skarżącego o zastosowanie ww. środków. Odnosząc się do rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania Sąd wskazuje, że art. 223 § 2 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że przepis ten odnosi się do każdego przypadku nieuiszczenia takiej opłaty, niezależnie od tego, czy obowiązek jej uiszczenia istniał od początku postępowania, czy też powstał dopiero w jego toku oraz niezależnie od przyczyn jej nieuiszczenia (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...].06.2007 r., II FSK [...]). Odnosząc ten utrwalony pogląd do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że, po pierwsze, należna opłata od skargi nie została uiszczona - z uwagi na fakt, że ww. zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału rozdzielono skargę Skarżącego w ten sposób, że skargę na bezczynność Burmistrza T. w zakresie udostępnienia informacji publicznej odnośnie do wniosku z [...] lipca 2023 r., wpisano do repertorium pod sygn. akt I SAB/Sz [...] i skierowano do rozpoznania w dniu [...] listopada 2023 r., tj. razem z pierwotnie zarejestrowaną skargą Skarżącego w sprawie o sygn. akt I SAB/Sz [...]. Po drugie wskazać należy, że wynik postępowania (uwzględnienie skargi) determinuje obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez stronę przeciwną (Organ), zgodnie z art. 200 P.p.s.a. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 223 § 2 P.p.s.a. w pkt III. rozstrzygnięcia nakazał ściągnąć od Organu kwotę odpowiadającą nieuiszczonej przez Skarżącego opłacie sądowej tytułem wpisu od skargi. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.