III SA/Kr 972/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 1991r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie podziału Gminy na jednostki pomocnicze - sołectwa p o s t a n a w i a : odrzucić skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009r., sygn. akt III SA/Kr 866/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę T. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 1991r. Nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie podziału Gminy na jednostki pomocnicze - sołectwa. Pismem z dnia 18 maja 2009r. T. S. wezwał, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 1991r. Nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie podziału Gminy na jednostki pomocnicze - sołectwa. Pismem z dnia 26 maja 2009r. Przewodniczący Rady Gminy udzielił T. S. odpowiedzi na powyższe wezwanie. Pismem z dnia 1 lipca 2009r. T. S. ponownie wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 1991r. Nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie podziału Gminy na jednostki pomocnicze - sołectwa. W dniu 20 sierpnia 2009r. wpłynęła do Rady Gminy skarga T. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 1991r. Nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie podziału Gminy na jednostki pomocnicze - sołectwa. Z kolei w dniu [...] 2009r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr [...], w której odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 1 lipca 2009r. złożonego przez T. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie jednakże, a więc w sprawie ze skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zastosowanie znajdzie reguła zawarta w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07). W niniejszej sprawie wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę wpłynęło do Urzędu Gminy w dniu 18 maja 2009r. Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Pismo Przewodniczącego Rady Gminy z dnia 26 maja 2009r. nie może być traktowane jako odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, bowiem nie było ono uchwałą Rady Gminy, a jedynie zawierało stanowisko Przewodniczącego Rady Gminy. Tym samym odpowiedź ta nie pochodziła od tego organu, który podjął zaskarżoną uchwałę. Z uwagi więc na to, że Rada Gminy nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na jego wezwanie, z dniem wpłynięcia tego wezwania, tj. 18 maja 2009r. rozpoczął bieg 60-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin ten upłynął w dniu 17 lipca 2009r. T. S. nie wniósł jednak skargi, tylko ponownie wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa. Skarga na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 kwietnia 1991r. Nr [...] wpłynęła do Rady Gminy dopiero 20 sierpnia 2009r. Tym samym należy stwierdzić, że skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Termin ten zaczął biec z dniem wniesienia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. 18 maja 2009r., a ponowne wezwanie przez skarżącego Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa nie spowodowało przerwania biegu tego terminu. Tym samym skarga jako wniesiona po terminie podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nawet gdyby przyjąć, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu wpłynięcia do Rady Gminy drugiego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. 3 lipca 2009r., to i tak skargę T. S. należałoby odrzucić. Sąd podziela bowiem stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w tezie nr 2 do postanowienia z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02 (ONSA 2003/1/2, Wokanda 2002/11/33, Prok.i Pr.-wkł. 2002/11/49), w którym stwierdzono, że "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu". Pogląd ten został aprobowany przez kolejne orzeczenia sądów administracyjnych (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2005r., sygn. akt VI SA/Wa 1888/04, LEX nr 205479). Należy bowiem wskazać, iż instytucja wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środków odwoławczych. Nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest surogatem środka odwoławczego, to nie ma podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 53 § 2 tej ustawy oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.