II SA/Lu 603/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 24 kwietnia 2023 r., nr SKO.4004.ŚW/830/22/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną do sądu decyzją z 24 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, po rozpatrzeniu odwołania R. S. (dalej jako: skarżący), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Drelów z 7 lipca 2022 r., w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z 7 czerwca 2023 r. skarżący wystąpił o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad żoną M. S. Do wniosku dołączył m.in. orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 6 września 2021 r. zaliczające jego żonę do grona osób o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz harmonogram czynności wykonywanych w ramach opieki nad niepełnosprawną. Decyzją z 7 lipca 2022 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, powołując się na dwie negatywne przesłanki: powstanie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki po ukończeniu 18 roku życia, tj. art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm., dalej jako: "u.ś.r.") oraz brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że z przeprowadzonego w dniu 21 czerwca 2023 r., wywiadu środowiskowego wynika, że żona skarżącego choruje na zaburzenia układu nerwowego, arytmię serca, nerwicę, depresję, ma zawroty głowy i pozostaje pod opieką lekarza psychiatry. Nie korzysta ze sprzętu rehabilitacyjnego, porusza się przy pomocy innych osób lub trzymając się ściany. Samodzielnie się ubiera, zapina guziki, czesze włosy, spożywa posiłki (nie wymaga karmienia). W ramach opieki nad żoną skarżący podaje leki, przygotowuje i podaje posiłki, pomaga przy myciu i korzystaniu z toalety oraz założeniu obuwia. Ponadto dwa razy w tygodniu wozi żonę do rehabilitanta, zajmuje się sprzątaniem, praniem, robi zakupy, realizuje recepty, pali w piecu. Organ, ustalił także, że żona skarżącego niejednokrotnie jest pod opieką swojego ojczyma W. M., który pomaga jej w codziennym funkcjonowaniu poprzez przygotowanie i podanie posiłków, sprzątanie, robienie zakupów, czy palenie w piecu. Według ustaleń organu, ojczym sprawuje nad niepełnosprawną pasierbicą opiekę pod nieobecność męża, który podejmuje prace dorywcze. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że zakres opieki jaką sprawuje skarżący nad niepełnosprawną żoną nie wymaga od niego całkowitej rezygnacji z zatrudnienia. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie podnosząc, że data powstania niepełnosprawności u jego żony nie może być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (K 38/13). Ponadto wskazał na naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., poprzez uznanie, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakres sprawowanej nad nią opieki nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia przez wnioskodawcę. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 12 kwietnia 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zakwestionowało powołanie się przez organ I instancji na przesłankę negatywną związaną z wiekiem powstania niepełnosprawności osoby, nad którą ma być sprawowana opieka, ze względu na wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., którym uznano art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Jednakże, w ocenie Kolegium, odmowa przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest uzasadniona brakiem zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zdaniem Kolegium, potwierdzeniem, że skarżący jest w stanie skutecznie łączyć opiekę z pracą jest zakres sprawowanej opieki oraz pomoc ojczyma w jej sprawowaniu nad niepełnosprawną. Powołując się na zebrany materiał dowodowy, Kolegium wskazało, że żona skarżącego pomimo niepełnosprawności jest w stanie zaspokoić sama we własnym zakresie swoje elementarne potrzeby, gdyż w obrębie domu porusza się samodzielnie, sama załatwia potrzeby fizjologiczne i nie trzeba jej karmić. Ponadto, nie tylko skarżący opiekuje się żoną, ale również jej ojczym. Kolegium podniosło również, że skarżący korzysta z możliwości zarobkowania wykonując prace dorywcze. W ocenie Kolegium zakres czynności jakie wykonuje skarżący w ramach opieki nad żoną nie świadczy o wypełnianiu warunku ścisłego i bezpośredniego związku miedzy rezygnacją z pracy, a sprawowaną opieką. Skarżący nie wykonuje żadnych szczególnych czynności, pochłaniających tyle czasu, by niemożliwe było podjęcie czy kontynuowanie jakiegokolwiek zatrudnienia. Tym bardziej, że przebywający na rencie rodzinnej ojczym niepełnosprawnej wyręcza skarżącego z zajęć nakierowanych na prowadzenie gospodarstwa domowego. Kolegium podniosło, że z niczego nie wynika, aby żona skarżącego nie mogła dwa razy dziennie sama lub przy pomocy ojczyma przyjąć przygotowanych dla niej wcześniej leków, czy też by skarżący nie mógł zorganizować rehabilitacji w godzinach popołudniowych, nie kolidujących z pracą na zmiany. Konkludując Kolegium stwierdziło, że nie zachodzi konieczność rezygnacji przez skarżącego z podejmowania zatrudnienia, celem realizacji obowiązku alimentacyjnego względem niepełnosprawnej żony. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium, R. S. zarzucił naruszenie: (1) art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakres sprawowanej nad nią opieki nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia przez wnioskodawcę; (2) art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i niezasadne uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w pełni zasadne jest stanowisko Kolegium, iż podstawą odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego nie mogła być przesłanka wieku powstania niepełnosprawności u osoby, nad którą jest sprawowana opieka, wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r., z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Orzecznictwo sądów administracyjnych na tle skutków tego wyroku jest już tak ugruntowane, że powtarzanie tych argumentów jest w tym miejscu zbędne. Stanowisko Kolegium bazuje prawidłowo na tych utrwalonych poglądach. Za negatywną przesłankę uzasadniającą odmowę przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego Kolegium uznało zakres sprawowanej przez skarżącego opieki nad żoną. Organ odwoławczy w istocie zakwestionował związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego pracy zarobkowej a koniecznością sprawowania opieki nad żoną. Ta kwestia wyznacza zatem istotę sporu w rozpoznawanej sprawie. Wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że świadczenie pielęgnacyjne ma stanowić pomoc ze strony państwa dla osoby zdolnej do pracy, lecz niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2008 r., P 27/07, opubl. OTK-A 2008/6/107). Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje zatem osobom, których brak aktywności zawodowej wynika bezpośrednio i wyłącznie z konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Należy w tym miejscu podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym małżonkiem, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku małżonków wobec siebie, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Jak wskazuje się w utrwalonym orzecznictwie, istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować. Celem zatem uregulowania art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest udzielenie pomocy ze strony państwa osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym, na czas tej opieki, dobrowolnie pozbawia się potencjalnego dochodu. Musi zatem istnieć związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia a podjęciem opieki. Świadczenie pielęgnacyjne jest niejako surogatem wynagrodzenia za pracę, które jest uzyskiwane przez uprawnionego nie od pracodawcy z tytułu świadczenia pracy, a na podstawie decyzji administracyjnej, w związku z koniecznością rezygnacji przez wnioskującego z zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jednoznacznie wskazuje, że nie każda rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia jest podstawą do przyznania świadczenia, ale tylko taka, której celem jest sprawowanie opieki. W związku z powyższym musi istnieć wyraźny i bezpośredni związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia, a podjęciem opieki nad osobą wskazaną w ustawie. Celem ustawodawcy było bowiem zapewnienie osobie rezygnującej z zatrudnienia lub go niepodejmującej, ekwiwalentu zatrudnienia, którego nie może podjąć lub kontynuować ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną osobą. Wobec tego, samo posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności nie przesądza o tym, że opiekun osoby legitymującej się takim orzeczeniem, sprawuje opiekę, która uprawnia do przyjęcia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy a sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. Istnienie tego związku podlega bowiem ocenie w każdej indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z 16 lutego 2023 r., I OSK 1822/22). Nie ma zatem racji skarżący podważając kompetencje organów orzekających w sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego do oceny, czy w konkretnej sytuacji zakres wymaganej opieki nad osobą niepełnosprawną jest tego rodzaju, że wyklucza podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Nie jest to ocena stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej, której dokonuje w sposób wiążący organ orzekający w sprawie stopnia niepełnosprawności. Skoro jednak świadczenie pielęgnacyjne przysługuje tylko wówczas, gdy zachodzi konieczność rezygnacji z zatrudnienia lub innej aktywności zawodowej z uwagi na potrzebę opieki nad osobą niepełnosprawną, ocena tej fundamentalnej przesłanki przyznania świadczenia jest wręcz obowiązkiem organów orzekających w tych sprawach. Ocena organów powinna bazować na całym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, przy czym najistotniejszym elementem tego materiału jest wywiad środowiskowy. Prawidłowo przeprowadzony wywiad środowiskowy powinien dawać właściwy obraz sytuacji i pozwolić organom ocenić, czy zakres sprawowanej nad osobą niepełnosprawną opieki jest tego rodzaju, że wymaga od opiekuna (wnioskującego o świadczenie) rezygnacji z aktywności zawodowej. Wagę wywiadu środowiskowego zwłaszcza w przypadkach niejednoznacznych podkreśla treść art. 23 ust. 4aa u.ś.r., w świetle którego jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej, (..) o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu weryfikacji tych wątpliwości. Jak wskazano wyżej, Kolegium, na podstawie analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 21 czerwca 2022 r., uznało, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad żoną, gdyż zakres sprawowanej opieki nie wymaga rezygnacji z aktywności zawodowej. Sąd podziela ocenę Kolegium uznając ją za prawidłową, opartą na prawidłowo i wszechstronnie ocenionym materiale dowodowym, nie naruszającą zasad postępowania dowodowego, w szczególności zasady prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), czy swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Należy zauważyć, że choć ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji pojęcia "sprawowanie opieki", to jednak z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w rozumieniu tego przepisu, musi ona mieć charakter stały i lub długoterminowy. Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy bowiem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki całkowicie wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 2859/20). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że żona skarżącego ma szereg problemów zdrowotnych, choruje na zaburzenia układu nerwowego, arytmię serca, nerwicę, depresję i ma zawroty głowy. Pomimo tych dolegliwości, nie korzysta ze sprzętu rehabilitacyjnego, porusza się przy pomocy innych osób lub trzymając się ściany. Z włączonej do akt sprawy opinii sądowej psychiatryczno-psychologicznej sporządzonej 18 marca 2022 r., wydanej dla Sądu Rejonowego Wydział Rodzinny i Nieletnich w R. w związku z postanowieniem z 15 lutego 2022 r., dotyczącego uzależnienia od alkoholu i wskazania zakładu leczniczego wobec M. S., wynika, że u żony skarżącego biegli rozpoznali cechy zespołu uzależnienia od alkoholu. Pomimo obecnie deklarowanej abstynencji stwierdzono, że wymaga ona leczenia odwykowego w systemie niestacjonarnym, kontaktu z poradnią i terapeutą odwykowym (k. 105-108 akt adm.). Z analizy akt sprawy wynika, że podopieczna skarżącego ostatni raz sięgnęła po alkohol w 2021 r., a więc gdy już formalnie została uznana za osobę niepełnosprawną. Wywiad środowiskowy potwierdza, że żona skarżącego samodzielnie spożywa posiłki, ubiera się, czesze włosy i zapina guziki. Skarżący udziela pomocy żonie przy myciu, podawaniu leków, zakładaniu obuwia, według jego deklaracji wozi ją dwa razy w tygodniu na rehabilitację oraz po operacji przeprowadzonej w dniu 6 lutego 2023 r., ćwiczy z nią w domu. Wykonuje również typowe czynności dla właściwego prowadzenia gospodarstwa domowego jak np. pranie, sprzątanie, robienie zakupów, palenie w piecu, opłacanie rachunków, realizacja recept, załatwianie spraw urzędowych etc. Skarżący zasadniczo nie wykonuje zatem czynności pielęgnacyjnych ściśle związanych z osobą niepełnosprawnej żony. Opieka nad żoną ogranicza się głównie do pomocy przy higienie osobistej, a także prowadzenia gospodarstwa domowego, przy czym żona skarżącego nie jest osobą leżącą. Co nader istotne, w opiece nad żoną pomaga ojczym niepełnosprawnej, który obecnie przebywa na rencie rodzinnej. Z akt sprawy bezspornie wynika, że ojczym pomaga zarówno w prowadzeniu gospodarstwa domowego (gotowanie, sprzątanie, robienie zakupów, palenie w piecu), jak i w czynnościach opiekuńczych (podawanie posiłków). Zgodnie z oświadczeniem żony skarżącego z 2 sierpnia 2022 r., (k. 37 akt adm.) skarżący korzystając z możliwości zarobkowania podejmuje prace dorywcze. Powyższe znajduje potwierdzenie w notatce służbowej sporządzonej 3 sierpnia 2022 r., z której wynika – według twierdzeń sąsiadki, że skarżący "wyjeżdża codziennie rano do pracy swoim samochodem, wraca późno, czasem go przywożą, pracuje przy budowie dróg lub kostki brukowej (..)" (k.40 akt adm.). Mając na uwadze ustalenia organu, należy w pełni zgodzić się z Kolegium, że wymiar sprawowanej opieki nie ma charakteru stałego i uniemożliwiającego podjęcie zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, trudno odmówić racjonalności argumentom Kolegium z następujących względów. Po pierwsze większość czynności jakie wykonuje skarżący w ramach opieki (pranie, sprzątanie, robienie zakupów, palenie w piecu) to standardowe czynności wykonywane w każdym gospodarstwie domowym i w żadnym wypadku nie kolidują z wykonywaniem pracy zawodowej, niezależnie od jej charakteru. Kolegium zasadnie podniosło, że z niczego nie wynika, żeby skarżący nie mógł zorganizować ćwiczeń w domu czy rehabilitacji w godzinach nie kolidujących z jego pracą. Poza tym, z oświadczenia fizjoterapeuty wykonującego zabiegi, z których korzystała żona skarżącego wynika, że zabiegi te miały miejsce w ciągu tygodnia w godzinach popołudniowych, w okresie od 2 lutego do 2 czerwca 2022 r. (k. 42 akt adm.). Z powyższego wynika zatem, że istnieje realna możliwość takiej organizacji czasu, która pozwoli na pogodzenie pracy i dowożenie niepełnosprawnej żony na zabiegi rehabilitacyjne. Inną kwestią pozostaje natomiast okoliczność, że z oświadczenia, o którym mowa wyżej, datowanego na 9 sierpnia 2022 r., wynika, iż żona skarżącego w ostatnim zabiegu rehabilitacyjnym uczestniczyła w dniu 2 czerwca 2022 r. Trudno zatem dać wiarę twierdzeniom skarżącego o konieczności dowożenia żony na rehabilitację, skoro od 2 czerwca 2022 r., żona skarżącego nie poddawała się już zabiegom rehabilitacyjnym. Po drugie z akt sprawy wynika, że czynności te wykonuje również ojczym niepełnosprawnej, który z nimi mieszka. W odniesieniu natomiast do czynności higieniczno-opiekuńczych to słusznie Kolegium podniosło, że czynności jakie wskazał skarżący nie są na tyle absorbujące, aby nie można było ich wykonać w godzinach kolidujących z pracą. Tym bardziej, że z materiału dowodowego wynika, że ojczym niepełnosprawnej podczas nieobecności skarżącego podejmuje również czynności opiekuńcze względem swojej pasierbicy. Taka sytuacja miała miejsce np. od września 2021 r. do stycznia 2022 r., kiedy skarżący przebywał w zakładzie karnym, a jego żona w tym czasie musiała radzić sobie sama lub z pomocą ojczyma i znajomych. Po trzecie wreszcie, okolicznością potwierdzającą powyższą tezę Kolegium pozostaje podejmowanie przez skarżącego prac dorywczych, co bezspornie wynika z akt sprawy. Sąd aprobuje również argumentację Kolegium w odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego sprawowania nieodpowiedniej opieki ze strony ojczyma z uwagi na jego uzależnienie od alkoholu. Jak słusznie zauważyło Kolegium, z pisma Gminnej Komisji ds. rozwiązywania Problemów Alkoholowych w D. z 7 listopada 2022 r., wynika, że Komisja na posiedzeniu w dniu 25 października 2022 r. postanowiła zawiesić postępowanie w sprawie W. M. jako osoby nadużywającej alkoholu, z uwagi na zaświadczenie lekarskie z 13 października 2022 r. o przyjęciu zastrzyku przeciwalkoholowego na okres sześciu miesięcy. Sytuacja skarżącego nie jest nadzwyczajna, wbrew argumentom podnoszonym w skardze – tysiące osób godzą aktywność zawodową ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnymi członkami rodziny. Owszem, wymaga to wysiłku, dyscypliny, prawidłowej organizacji czynności, współpracy krewnych, ale jest to naturalna kolej rzeczy w prawidłowo funkcjonujących rodzinach. Nie ma zatem bezpośredniego związku przyczynowego między rezygnacją z aktywności zarobkowej przez skarżącego, a sprawowaniem przez niego opieki nad niepełnosprawną żoną. W ocenie Sądu nie można zatem zarzucić Kolegium ani naruszenia przepisów postępowania, w szczególności dokonania wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie, czy błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, ani naruszenia przepisów prawa materialnego. Skoro prawidłowe ustalenia doprowadziły do wniosku, że nie ma bezpośredniego związku przyczynowego między rezygnacją z aktywności zarobkowej przez skarżącego, a sprawowaniem przez niego opieki nad niepełnosprawną żoną, nie została spełniona podstawowa przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikająca z art. 17 ust. 1 u.ś.r., co musiało skutkować wydaniem decyzji odmownej. Z powyższych rozważań wynika, że w zaskarżonej decyzji Kolegium prawidłowo oceniło stan faktyczny sprawy w zakresie przedstawionego wyżej ciągu faktów i zdarzeń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.