II GSK 259/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 787/22 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 9 września 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 787/22, oddalił skargę A.S. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ) z [...] grudnia 2021r., [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy. W dniu [...] kwietnia 2021 r. we W. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...]. Samochodem tym kierował J.K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem przesyłek kurierskich (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy – A.S. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. Decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Strona wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Decyzją z [...] grudnia 2021r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – dalej: k.p.a.), art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 – dalej: p.r.d.), § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 140aa prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Organ wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli pomiarem pochylenia terenu na stanowisku w miejscowości W. przy A. [...] przeprowadzonym dnia [...] maja 2018 r. Samochód ciężarowy został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o nr fabrycznym [...], która legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Gdańsku 3 grudnia 2020 r., z datą ważności do 3 stycznia 2023 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu 13,25 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,75 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15,22 %), - rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego 19,35 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,35 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 7,50 %), - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Z ważenia wydrukowano wynik pomiarów. Z treści wydruku wynikają wartości poszczególnych nacisków osi i rzeczywista masa całkowita. Organ wskazał, że zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V w wysokości 10.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi 10.000 złotych. Organ wypowiedział się także w uzasadnieniu decyzji w zakresie kontroli drogowej i godziny jej przeprowadzenia wskazując, że z opisu stwierdzonego naruszenia, stanowiącego załącznik do protokołu kontroli nr [...] z [...] kwietnia 2021 r., wynika, że samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] został zatrzymany do kontroli na drodze krajowej nr [...] (Al. [...]) we W. o godz. 7:35 dnia [...] kwietnia 2021 r. Z tabeli wydruku ważenia nr [...] z [...]/04/21 wynika, że ważenie przeprowadzono o godzinie 6:44, następnie kontrolujący kontynuował kontrolę. Po jej zakończeniu, wyniki zostały wpisane do protokołu kontroli nr [...] o godz. 11:09. Organ wskazał, że kontrolujący obok przeprowadzania kontroli z zakresu ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przeprowadza również kontrole z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 919, dalej: u.t.d.) i jej wyniki wpisuje do innego protokołu, który również automatycznie generuje godzinę i datę wpisania. Organ odwoławczy stwierdził też, że nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Pismem z [...] lutego 2022r. A.S. wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2021r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna. WSA wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.). WSA stwierdził, że w świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. WSA wskazał, że kontrolowany w dniu [...] kwietnia 2021r. pojazd skarżącego był nienormatywny co potwierdzają wyniki kontroli. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu, stwierdzono wyżej opisane naruszenie dopuszczalnych norm. WSA stwierdził, że podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. WSA uznał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do lp. 5 załącznika nr 1 do p.r.d., jest wydawane na przejazd pojazdu: - o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV, - o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. WSA wskazał, że na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 b p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V tj. w wysokości 10.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi 10.000 złotych. WSA opisał stan faktyczny i wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej, która legitymowała się świadectwem legalizacji. Z ważenia wydrukowano wynik pomiarów. Z treści wydruku wynikają wartości poszczególnych nacisków osi i rzeczywista masa całkowita pojazdu. WSA odniósł się także do podnoszonej przez stronę skarżącą kwestii kontroli drogowej i godziny jej przeprowadzenia. Sąd ten wskazał, że z opisu stwierdzonego naruszenia, stanowiącego załącznik do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., wynika, że samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] został zatrzymany do kontroli na drodze krajowej nr [...] (Al. [...]) we W. o godz. 7:35 dnia [...] kwietnia 2021 r. Z tabeli wydruku ważenia nr [...] z [...]/04/21 wynika, że ważenie przeprowadzono o godzinie 6:44, a następnie kontrolujący kontynuował kontrolę. Po jej zakończeniu, wyniki, ustalenia zostały wpisane do protokołu kontroli nr [...] o godz. 11:09. Sąd ten wskazał, że powstałe niejasności mogły być spowodowane faktem, że kontrolujący obok przeprowadzania kontroli z zakresu ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przeprowadzał również kontrolę na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 919) i jej wyniki organ wpisuje do innego protokołu, który również automatycznie generuje godzinę i datę wpisania. Jednakże zdaniem WSA powyższe nie zmienia jednak faktu, że kontrolowany pojazd był nienormatywny. Według Sądu pierwszej instancji ocena organów Inspekcji Drogowej została przeprowadzona po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, przeprowadzonym zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Ponadto WSA uznał, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła strona zarzucając naruszenie art. 64 oraz 140aa ust. 1, art. 140 ab ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym poprzez zastosowanie wskazanych przepisów w sytuacji gdy brak było podstaw do nałożenia kary. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania; ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości, poprzez uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2021r., [...], oraz poprzedzającej jej decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego numer [...] z dnia [...] czerwca 2021r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł oraz odpowiednie rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że istota problemu prawnego – w obszarze zakreślonym zarzutem skargi kasacyjnej - sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który oceniając zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarga kasacyjna została oparta na jednej podstawie kasacyjnej wymienionej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. W związku z brakiem podważania przez stronę skarżącą kasacyjnie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli judykacyjnej w zakresie wyznaczonym przez stronę skarżącą kasacyjnie. Jest to o tyle istotne, jeśli weźmie się pod uwagę konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym, co oznacza, że zarzuty kasacyjne muszą precyzyjnie wskazywać przepisy, których naruszenie stanowi podstawę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie podstaw kasacyjnych rozumiane jako podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, naruszonych, według skarżącego kasacyjnie, przez sąd pierwszej instancji. Polega to na wskazaniu konkretnych jednostek redakcyjnych konkretnych aktów prawnych. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej, zamkniętej całości, a składa się z artykułów, paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1743/18). Skarżący kasacyjnie powołał w petitum skargi kasacyjnej przepisy art. 64 (bez podania dalszych jednostek redakcyjnych), 140aa ust. 1, art. 140 ab ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Skarżący kasacyjnie podniósł zarzut kasacyjny polegający na niewłaściwym zastosowaniu przez organy, a następnie zaakceptowaniu przez Sąd pierwszej instancji, powyższych przepisów stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej na skarżącego kasacyjnie podczas gdy z okoliczności - zdaniem skarżącego kasacyjnie - wynikało, że brak było normatywnych podstaw do jej nałożenia. Jednakże z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kasator koncentruje się na wykazaniu błędów organów w zakresie ustalenia stanu faktycznego, a także na powołaniu w uzasadnieniu - jako naruszonych (przy braku zarzutów w tym zakresie) - art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Brak jest natomiast szerszego uzasadnienia skargi w zakresie zarzutu o charakterze materialnoprawnym. Podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie przedsiębiorca nie wniósł zarzutów o charakterze procesowym, unormowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a tylko w ramach tej kategorii zarzutów można kwestionować ustalenia w zakresie stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie został w niniejszej sprawie podważony (z uwagi na brak zarzutów kasacyjnych o charakterze formalnym) stan faktyczny. Tak więc podstawą do dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli judykacyjnej jest stan faktyczny ustalony przez organy, a następnie zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z przepisów ustawy p.r.d., której zakres normowania obejmuje: zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu; zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie; wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami; zasady i warunki kontroli ruchu drogowego (art. 1 ust. 1) wynika, że na jej gruncie karze pieniężnej podlega przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia (art. 140aa ust. 1), a kara ta nakładana jest, między innymi, na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1). W rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d. "pojazd nienormatywny", to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy. Natomiast z art. 64 ust. 1 p.r.d. – do którego odsyła art. 140aa ust. 1 – wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przestrzegania warunków przejazdu, określonych w zezwoleniu oraz zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń określonych kategorii oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określa zaś tabela stanowiąca załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Przepis art. 140ab ust. 1 p.r.d. stanowi zaś, że określona nim wysokość administracyjnej kary pieniężnej za delikt, o którym mowa w art. 140aa ust. 1, jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd, a którego posiadanie jest warunkiem koniecznym wykonywania tego przejazdu w sposób zgodny z prawem. Przy tym, wysokość kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii V uzależniona jest od określonego procentowo stopnia przekroczenia dopuszczalnej wartości nacisku jednej lub wielu osi, rzeczywistej masy całkowitej lub wymiarów pojazdu, które przekraczają dopuszczalne wartości. Z ustalonego, a niekwestionowanego skutecznie przez skarżącego kasacyjnie stanu faktycznego, wynika, że [...] kwietnia 2021r. została dokonana kontrola pojazdu skarżącego. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu, stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm: (a) w zakresie nacisku na pojedynczą oś napędowej pojazdu nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15,22 % oraz (b) w zakresie rzeczywistej masy całkowitej samochodu ciężarowego nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 7,50 %. Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W ustalonym stanie faktycznym, który nie został podważony przez skarżącego kasacyjnie organ nałożył karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do lp. 5 załącznika nr 1 do p.r.d. Na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V w wysokości 10.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona na skarżącego w prawidłowej, normatywnie określonej wysokości 10.000 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut zawarty w petitum skargi kasacyjnej jest niezasadny gdyż w zakresie objętym tym zarzutem organy w sposób prawidłowy zastosowały ww. przepisy prawa o ruchu drogowym, co zostało prawidłowo ocenione w trakcie postępowania sądowego przez Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji wyroku i zasądził od A.S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.