III SAB/Lu 11/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec, , po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. K. na bezczynność Wojewody Lubelskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę. UZASADNIENIE I. K. (dalej jako "skarżąca"), obywatelka Ukrainy, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody Lubelskiego (dalej jako "organ"), polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 z późn. zm). Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Wojewody Lubelskiego oraz zobowiązanie Wojewody Lubelskiego do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżąca zarzuciła Wojewodzie Lubelskiemu: - zaniechanie polegające na niezastosowaniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; - nieuprawnione zastosowanie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2022, poz. 583, z późn. zm.), pomimo wyraźnego wskazania w art. 2 ust. 3 pkt 1 lit. c, że przepisy tej ustawy nie mają zastosowania do obywateli Ukrainy posiadających zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium RP, a skarżąca jest taką osobą, co poświadczają dokumenty przedłożone organowi; - bezczynność polegająca na bezzasadnym niepodjęciu postępowania administracyjnego w celu rozpatrzenia wniosku skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że legalnie przebywa na terytorium RP od roku 2020, co potwierdzają wydawane wizy. Podniosła również, że posiada nadany w dniu 12 sierpnia 2020 r. numer PESEL bez oznaczenia "UKR" oraz polskie prawo jazdy wydane w dniu 23 marca 2021 r . Podkreśliła, że ma legalne zatrudnienie oraz dyplom zawodowy Nr [...] w zawodzie florysta uzyskany w dniu 8 września 2021 r. W ocenie skarżącej okoliczności te świadczą, że nie jest ona obywatelką Ukrainy, która przybyła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy po dniu 24 lutego 2022 r. w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, ani też obywatelką Ukrainy posiadającą Kartę Polaka, która wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca dodała, że w dniu 18 września 2021 r. zawarła związek małżeński z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzega obowiązującego porządku prawnego, w Polsce znajduje się jej ośrodek interesów życiowych. Tymczasem czteromiesięczny okres załatwiania sprawy i bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia spowodowało naruszenie poczucia bezpieczeństwa skarżącej i możliwości realizacji podstawowych praw obywatelskich, takich jak prawo do pracy, opieki zdrowotnej, mieszkania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o oddalenie skargi jako merytorycznie w oczywisty sposób bezzasadnej lub o umorzenie postępowania na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, jeżeli obywatel Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, przybył legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i deklaruje zamiar pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny w okresie 18 miesięcy licząc od dnia 24 lutego 2022 r. Wojewoda wyjaśnił, że skarżąca złożyła w dniu 25 lipca 2022 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. We wniosku wskazała, że datą jej ostatniego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był 10 lipca 2022 r. W związku z powyższym Wojewoda Lubelski w dniu 15 listopada 2022 r., na podstawie art. 38 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Zgodnie z powołanym przepisem, który został wprawdzie uchylony, ale obowiązywał w dacie pozostawienia wniosku bez rozpoznania, obywatelowi Ukrainy, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub był uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, udziela się, na jego wniosek, złożony nie wcześniej niż po upływie 9 miesięcy od dnia wjazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, a nie później niż w okresie 18 miesięcy od dnia 24 lutego 2022 r., zezwolenia na pobyt czasowy. Wniosek złożony przed upływem 9 miesięcy od dnia wjazdu wojewoda pozostawia bez rozpoznania. Z uwagi na to, że skarżąca wjechała na terytorium RP w dniu 10 lipca 2022 r., a wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP złożyła w dniu 25 lipca 2022 r., a więc w okresie krótszym niż 9 miesięcy od dnia jej wjazdu, wniosek skarżącej pozostawiony został bez rozpoznania. Organ podkreślił, że skarżąca nigdy nie posiadała jakiegokolwiek zezwolenia na pobyt czasowy. Jej wszystkie dotychczasowe wjazdy na terytorium RP miały miejsce na podstawie ruchu bezwizowego bądź wizy. Ponadto została ubezpieczona jako członek rodziny, a nie jako pracownik legalnie zatrudniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Jeśli chodzi o postępowanie administracyjne uregulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, definicję bezczynności zawiera przepis art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", zgodnie z którym bezczynność zachodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Przepis art. 35 § 1 k.p.a., do którego odwołuje się art. 37 k.p.a., stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, z tym że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2), natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3). Przepis art. 36 § 1 k.p.a. przewiduje z kolei, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Uwzględniając treść art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i zawartą w nim definicję bezczynności, przyjąć trzeba, że skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. W rozpoznawanej sprawie organ nie wydał decyzji kończącej postępowanie i załatwiającej sprawę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, lecz pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie następuje w formie decyzji ani postanowienia, nie jest także czynnością, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na którą przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi jednak wątpliwości, że w takim przypadku stronie, która uważa, że organ bezpodstawnie pozostawił wniosek bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli skarga dotyczy bezczynności organu administracji, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie ponaglenia w trybie przewidzianym w art. 37 k.p.a. Rozpoznanie ponaglenia i sposób rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie ma wpływu na rozpoznanie skargi wniesionej do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pozostawiony został bez rozpoznania na podstawie przepisu szczególnego – art. 38 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 103 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie 15 listopada 2022 r. Postępowanie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy prowadzone na podstawie obowiązującego wówczas art. 38 ustawy było postępowaniem jednoinstancyjnym. W postępowaniu tym nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U z 2023 r. poz. 519 z późn. zm.), dotyczące organu wyższego stopnia. Ponaglenie powinno zostać zatem wniesione do organu prowadzącego postępowanie, zgodnie z art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a. W piśmie z 10 lutego 2023 r. skarżąca wniosła do Wojewody Lubelskiego ponaglenie, wyczerpała zatem tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. Wobec spełnienia wymogów formalnych, skarga I. K. na bezczynność Wojewody Lubelskiego podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. Skarżąca zarzuca organowi bezczynność polegającą na bezpodstawnym pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca, będąca obywatelką Ukrainy, przybyła do Polski 10 lipca 2022 r., a 25 lipca 2022 r. złożyła wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd podziela stanowisko organu, że w przypadku skarżącej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Ustawa ta, powoływana dalej jako "ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy", określa szczególne zasady zalegalizowania pobytu obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, oraz obywateli Ukrainy posiadających Kartę Polaka, którzy wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 1 ust. 1 ustawy). Z uwagi na to, że wniosek skarżącej złożony został 25 lipca 2022 r., natomiast organ pozostawił wniosek bez rozpoznania 15 listopada 2022 r., przepisy ustawy powoływane będą w brzmieniu obowiązującym w tych datach, czyli w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy obwiązującej od 28 stycznia 2023 r., mocą której uchylony został m. in. przepis art. 38 ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli obywatel Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, przybył legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i deklaruje zamiar pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny w okresie 18 miesięcy licząc od dnia 24 lutego 2022 r. Do określenia okresu pobytu uznawanego za legalny stosuje się art. 57 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z powołanych przepisów wynika wprost, że pobyt obywatela Ukrainy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za legalny, bez potrzeby uzyskiwania zezwolenia, jeżeli przybył on legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od dnia 24 lutego 2022 r., czyli od dnia agresji Rosji na Ukrainę. Powołany przepis dotyczy wszystkich osób, które przybyły do Polski legalnie od 24 lutego 2022 r. Ustawa nie wymaga przeprowadzania dowodu na okoliczność istnienia związku między przybyciem do Polski a rozpoczęciem działań wojennych. Inaczej mówiąc, ustawa nie wymaga wykazywania przez obywateli Ukrainy, że ich przyjazd do Rzeczypospolitej Polskiej spowodowany został działaniami wojennymi, a nie innymi okolicznościami. Dla uznania pobytu obywateli Ukrainy za legalny wystarczające jest stwierdzenie, że przybycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. Jest to niewątpliwie bardzo duże ułatwienie dla obywateli Ukrainy, nie wymaga bowiem od nich podejmowania działań mających na celu zalegalizowanie pobytu. Obywatela Ukrainy, który przybył do Polski legalnie w okresie od 24 lutego 2022 r. uznaje się za osobę korzystającą w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej w rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do obywateli Ukrainy: 1) posiadających: a) zezwolenie na pobyt stały, b) zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, c) zezwolenie na pobyt czasowy, d) status uchodźcy, e) ochronę uzupełniającą, f) zgodę na pobyt tolerowany, g) zgodę na pobyt ze względów humanitarnych; 2) którzy: a) złożyli w Rzeczypospolitej Polskiej wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej lub w imieniu których takie wnioski zostały złożone, b) zadeklarowali zamiar złożenia wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których takie deklaracje zamiaru dotyczą. Skarżąca nie należy do żadnej z kategorii osób wymienionych w art. 2 ust. 3. Całkowicie bezpodstawne i niezrozumiałe jest powoływanie się przez skarżącą na posiadanie zezwolenia na pobyt czasowy, o które się przecież dopiero ubiega. Organ prawidłowo stwierdził, że skarżąca nie posiada zezwolenia na pobyt czasowy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika ponadto, by skarżąca kiedykolwiek takie zezwolenie posiadała. Nie zostało także poparte dowodami twierdzenie skarżącej, że przebywa w Polsce legalnie od 14 maja 2020 r. Skarżąca powołuje się na wydawane jej wizy, które świadczyć mają o legalności pobytu. Należy zatem przed wszystkim zauważyć, że wiza uprawnia do wjazdu na terytorium danego kraju i pobytu w nim przez określony czas. Może także być wydawana w innym celu, w szczególności może uprawniać do podjęcia pracy lub nauki. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wielokrotnie przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wydawanych jej wiz, były to jednak pobyty czasowe, niejednokrotnie krótkotrwałe i z żadnego dokumentu, w szczególności z widniejących w paszporcie skarżącej wiz i pieczęci potwierdzających wjazd i wyjazd z Polski nie wynika, by skarżąca rzeczywiście przebywała w Polsce stale i nieprzerwanie od 14 maja 2020 r., jak twierdzi. Analiza danych z paszportu skarżącej wskazuje, że w tym okresie odnotowano 12 wjazdów skarżącej do Polski. Skarżąca wielokrotnie przekraczała granicę Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wiz krajowych typu "D". Ostatni wyjazd skarżącej z Polski do Ukrainy, odnotowany w paszporcie miał miejsce 23 stycznia 2022 r. Następnie skarżąca przyjechała do Polski z Ukrainy dopiero 10 lipca 2022 r., czego nie kwestionuje. Ubocznie zauważyć należy, że z paszportu skarżącej wynika, że wcześniej skarżąca przekraczała granicę Ukrainy z Węgrami oraz Rumunią (30 czerwca 2022 r. i 4 lipca 2022 r.). W świetle przedstawionych okoliczności nie ulega wątpliwości, że do skarżącej mają zastosowanie przepisy ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Nie ma żadnych podstaw do niestosowania w przypadku skarżącej przepisów ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Nie jest uzasadnione powoływanie się przez skarżącą na posiadanie nadanego 12 sierpnia 2020 r. numeru PESEL, polskiego prawa jazdy wydanego 23 marca 2021 r., a także uzyskany przez skarżącą 8 września 2021 r. w Polsce dyplom zawodowy Nr [...] w zawodzie florysta. Okoliczności te w żaden sposób nie potwierdzają powoływanego przez skarżącą faktu stałego i nieprzerwanego przebywania w Polsce już od 14 maja 2020 r., a nie dopiero od 10 lipca 2022 r., jak ustalił organ. Ustalenia tego nie podważa zaświadczenie o zameldowaniu skarżącej na pobyt czasowy w W. , gm. K. D., wystawione 17 lutego 2021 r. oraz fakt zawarcia 8 września 2021 r. związku małżeńskiego z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej. Z niekwestionowanych i niepodważonych przez skarżącą dowodów wynika bowiem, że skarżąca przybyła do Polski 10 lipca 2022 r., czyli po wskazanej w ustawie o pomocy obywatelom Ukrainy dacie 24 lutego 2022 r. Wcześniejsze pobyty skarżącej w Polsce nie dają podstaw do wyłączenia skarżącej spod działania ustawy. Brak jest także jakichkolwiek dowodów na fakt posiadania przez skarżąca stałego i legalnego zatrudnienia w Polsce. Z akt sprawy wynika, że skarżąca została zgłoszona do ubezpieczenia społecznego jako członek rodziny osoby ubezpieczonej, a nie jako pracownik. Ubezpieczonym jest mąż skarżącej H. K.. Nie sposób ponadto nie zauważyć, że w pismach kierowanych do organu w toku postępowania skarżąca powoływała się na okoliczności związane z jej rodziną, która nie przebywa w Polsce (matka oraz babcia), a także na swoją działalność w stowarzyszeniu "Wołyński Rajd Motocyklowy", które zajmuje się głównie porządkowaniem grobów polskich na Ukrainie, upamiętnianiem ofiar wydarzeń na Wołyniu oraz pomocą humanitarną. Nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów mogących podważyć ustalenie, że wjazd skarżącej do Polski nastąpił 10 lipca 2022 r. W konsekwencji pobyt skarżącej na terytorium RP jest, zgodnie z powołanym przepisem art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, uznany za legalny od chwili przyjazdu do 24 sierpnia 2023 r. (18 miesięcy od dnia 24 lutego 2022 r.). Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, obywatelowi Ukrainy, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub był uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, udziela się, na jego wniosek, zezwolenia na pobyt czasowy. Przepis art. 38 ust. 7 ustawy stanowi natomiast, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy obywatel Ukrainy składa nie wcześniej niż po upływie 9 miesięcy od dnia wjazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, a nie później niż w okresie 18 miesięcy od dnia 24 lutego 2022 r. Wniosek złożony przed upływem 9 miesięcy od dnia wjazdu wojewoda pozostawia bez rozpoznania. Jak wskazano wyżej skarżąca złożyła wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy 25 lipca 2022 r., a więc przed upływem 9 miesięcy od dnia wjazdu do Polski. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 38 ust. 7 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy było zatem prawidłowe. W konsekwencji organowi nie można zarzucić bezczynności. Podjął bowiem działania przewidziane w ustawie o pomocy obywatelom Ukrainy. Bezpodstawny jest zarzut skarżącej, że jej wniosek powinien być rozpoznany na podstawie art. 158 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Do wniosku skarżącej zastosowanie mają przepisy szczególne zawarte w ustawie o pomocy obywatelom Ukrainy. Udzielanie obywatelom Ukrainy zezwoleń na pobyt czasowy uregulowane zostało w art. 38 powołanej ustawy i dotyczy także zezwoleń udzielanych członkom rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej. Tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie o pomocy obywatelom Ukrainy zastosowanie mają przepisy ustawy o cudzoziemcach (art. 38 ust. 2). Ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy określa w art. 38 ust. 7 termin złożenia wniosku i skutki złożenia wniosku przed upływem terminu. Nie ma zatem podstaw do stosowania w tym zakresie uregulowań zawartych w ustawie o cudzoziemcach. Podsumowując stwierdzić należy, że Wojewoda Lubelski nie dopuścił się bezczynności, rozpatrując wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie obowiązujących przepisów. Brak zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.