IV SA/Wr 503/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30 czerwca 2022 r. nr ZP-P.8640.216.2022.WM w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją Starosty Kłodzkiego (dalej: Starosta) z dnia 4 czerwca 2019 r. I. S. (dalej: strona, skarżąca) została uznana z dniem 3 czerwca 2019 r. za osobę bezrobotną oraz przyznano jej prawo do zasiłku od 3 czerwca 2019 r. Decyzją Starosty z dnia 17 czerwca 2020 r. strona została pozbawiona prawa do zasiłku z dniem 2 czerwca 2020 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu 2 kwietnia 2022 r. organ pierwszej instancji pozyskał z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego dokument, z którego wynikało, że strona pełni funkcję prezesa zarządu w S. sp. z o.o. z siedzibą we W. i nie została zawieszona w czynnościach. Uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników S. sp. z o.o. została powołana z dniem 4 grudnia 2019 r. na prezesa zarządu tej spółki. Pismem z dnia 22 kwietnia 2022 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej od dnia 4 grudnia 2019 r. z powodu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z pełnieniem funkcji prezesa zarządu w spółce S. sp. z o.o. z siedzibą we W. Decyzją z dnia 19 maja 2022 r., wydaną w powołaniu na art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust. 4ca w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 690), Starosta pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 grudnia 2019 r. z powodu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba, która m.in. jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie. Następnie podniósł, że pełniąc funkcję prezesa zarządu spółki strona nie spełnia warunku dotyczącego gotowości do podjęcia zatrudnienia. Uzasadniając ten pogląd organ odwołał się do treści art. 201 ustawy kodeks spółek handlowych, regulującego zakres obowiązków prezesa spółki (prowadzenie spraw spółki przez które należy rozumieć – składanie oświadczeń woli w sprawach majątkowych, ponoszenie odpowiedzialności za nierzetelne wykonywanie obowiązków, reprezentowanie spółki na zewnątrz) a także do prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska, że pełnienie funkcji prezesa zarządu spółki prawa handlowego czy też pełnienie funkcji w zarządzie takiej spółki wyklucza możliwość zarejestrowania osoby pełniącej taką funkcję jako osoby bezrobotnej z uwagi na niespełnienie przez taką osobę przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia. W odwołaniu strona podniosła, że podpisując się co miesiąc w Urzędzie Pracy w wyznaczonych terminach była gotowa do podjęcia pracy, którą zaoferowałby Urząd Pracy, lecz nie było żadnych propozycji. Stwierdziła, że gotowości do pracy nie można rozumieć jako braku jakichkolwiek zajęć czy obowiązków. Zwróciła uwagę, że nie podpisała umowy o pracę ani żadnej innej umowy oraz że nie pobierała dochodu z tytułu pełnienia funkcji prezesa zarządu w spółce prawa handlowego. Skarżąca wyraziła pogląd, że zgodnie z orzecznictwem sądowym gotowość do pracy należy rozumieć jako równoznaczną z zamiarem i chęcią wykonywania pracy. Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Podzielając stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 19 maja 2022 r. organ ten zwrócił uwagę, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do podjęcia pracy", jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej nie można tego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia pracy zarobkowej. Jak wyjaśnił, gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana w kategoriach ustawowych. Z brakiem gotowości do pracy związana jest między innymi przesłanka pełnienia funkcji w zarządach spółek prawa handlowego. Wskazując na poczynione w sprawie ustalenia faktyczne organ drugiej instancji wskazał, że strona od dnia 4 grudnia 2019 r. pełni funkcję prezesa jednoosobowego zarządu w S. sp. z o.o. z siedzibą we W. Strona nie zrzekła się tej funkcji, nie została zawieszona w czynnościach, ani też w żaden inny sposób nie wykazała, że ujawniony z rejestrze skład zarządu jest nieaktualny. Organ drugiej instancji zwrócił nadto uwagę, że z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że wspomniana spółka ma szeroko określony profil działalności. Wskazał, że nie budzi jego wątpliwości to, że spółka funkcjonuje w obrocie gospodarczym. Bazując na tych ustaleniach a nadto, akcentując to, że z funkcją członka zarządu ustawodawca łączy określone obowiązki w zakresie prowadzenia spraw spółki organ drugiej instancji skonstatował, że w przypadku strony nie można mówić o spełnieniu przesłanki pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia. Odwołując się do orzecznictwa sądowego organ drugiej instancji podniósł przy tym, że nie jest rzeczą organu badanie, czy mimo pełnionej funkcji w spółce członek zarządu mógłby podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy. W nawiązaniu do argumentów poniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji stwierdził, że okoliczność iż członek zarządu spółki nie pobiera z tego tytułu wynagrodzenia nie wpływa na ocenę, że jest on – w świetle przepisów kodeksu spółek handlowych – osobą prowadzącą działalność spółki. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody strona zarzuciła, że decyzja ta jest bezzasadna i pozbawiona podstawy prawnej. W ocenie strony, Wojewoda błędnie uznał, że skoro skarżąca pełni funkcję prezesa zarządu spółki prawa handlowego to pobiera z tego tytułu wynagrodzenie. Skarżąca zaznaczyła, że rejestrując się jako bezrobotna w Urzędzie Pracy podpisywała regulamin i szereg dokumentów, z których jasno wnikało, że osobie bezrobotnej, która nie posiada żadnej umowy o pracę oraz nie pobiera wynagrodzeń z innych tytułów przysługuje zasiłek dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; poniżej przywoływana w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga okazała się nieuzasadniona. Kontroli Sądu została poddana decyzja Wojewody z dnia 30 czerwca 2022 r., wydana w sprawie pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 grudnia 2019 r. Porządkująco należy wskazać, że na mocy decyzji dnia 4 czerwca 2019 r. strona została uznana z dniem 3 czerwca 2019 r. za osobę bezrobotną oraz przyznano jej prawo do zasiłku od 3 czerwca 2019 r. Z ustaleń poczynionych w sprawie przez organy obu instancji wynika, że z dniem 4 grudnia 2019 r., uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników S. sp. z o.o. skarżąca została wybrana na prezesa jednoosobowego zarządu tej spółki. Stan faktyczny sprawy w części odnoszącej się do faktu pełnienia przez stronę z dniem 4 grudnia 2019 r. funkcji prezesa zarządu spółki prawa handlowego jest niesporny. Spór miedzy stronami dotyczy zasadniczo wykładni przepisów prawa materialnego, a ściślej tego, czy w zarysowanych okolicznościach faktycznych strona nadal spełnia definicję osoby bezrobotnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wspomniany przepis zawiera ustawową definicję osoby bezrobotnej i stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy czym w pkt od a do m ustawa zawiera szereg warunków dodatkowych. Zdaniem skarżącej, organy orzekające w sprawie bezpodstawnie orzekły o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej, co strona argumentowała brakiem zawarcia umowy o pracę (lub innej) ze spółką S. sp. z o.o., nieodpłatnym pełnieniem funkcji prezesa zarządu tej spółki, a nadto, deklarowaną gotowością do podjęcia zatrudnienia, które to zatrudnienie w ocenie skarżącej nie kolidowałoby z pełnioną przez nią funkcją w organie (zarządzie) spółki prawa handlowego. Sąd nie podziela argumentacji strony skarżącej i za prawidłowe uznaje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 grudnia 2019 r. z powodu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie przeprowadziły prawidłową wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zasadnie uznały (na zasadzie rozumowania a contrario do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy), że skarżąca od dnia 4 grudnia 2019 r. nie spełnia przesłanek normatywnych osoby bezrobotnej. Subsumpcję stanu faktycznego organy przeprowadziły na podstawie materiału dowodowego, który należało uznać za wystarczający z punktu widzenia zastosowanej normy prawa materialnego. Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przesłanką stanowiącą istotny element definicji bezrobotnego jest "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu, ponieważ ze statusem bezrobotnego wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych (tak Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w wyroku z 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 3204/15 (wyrok ten, jak i wszystkie pozostałe powołane przez Sąd są opublikowane na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Dlatego też przesłanka ta musi być oceniana w kategoriach obiektywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego (dalej: WSA) w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 963/18 i powołane tam orzecznictwo. W nawiązaniu do okoliczności spornych w sprawie należy zaakcentować, że kwestia spełnienia "warunku gotowości do podjęcia pracy" przez członka zarządu spółki prawa handlowego, w tym, również pełniącego tę funkcję nieodpłatnie była już przedmiotem licznych rozważań sądów administracyjnych. Przykładowo w wyrokach - WSA we Wrocławiu z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 247/14, WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 1145/16, WSA w Bydgoszczy z dnia 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1139/21, NSA z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1982/14 i 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2666/17, w których zajęto stanowisko zbieżne z tym, jakie zaprezentowały organy orzekające w sprawie. Odwołując się do tej ugruntowanej linii orzecznictwa sądowego, którą skład orzekający w pełni podziela, stwierdzić trzeba, że pełnienie funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W rozwinięciu tego wątku zwrócić trzeba uwagę na to, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu z jednej strony stanowi wewnętrzny stosunek organizacyjny, z drugiej zaś, posiada też inne cechy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 719/11). Z powołaniem wiążą się określone prawa i obowiązki, do których odpowiednio stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Z cywilistycznego punktu widzenia jest to rodzaj umowy nienazwanej, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu (por. art. 202 § 5 k.s.h.). Oznacza to, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu to nawiązanie stosunku organizacyjnego jak też innego stosunku prawnego. Zatem dopóki nie dojdzie do podjęcia uchwały o odwołaniu z pełnienia funkcji członka zarządu, bądź rezygnacji z pełnienia tej funkcji, powołany członek zarządu ma określone prawa i obowiązki. W tym miejscu trzeba zauważyć, że zakres obowiązków i praw członków zarządu spółki wynika wprost z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.), zgodnie z którym "zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę". Przez prowadzenie spraw w doktrynie rozumie się proces polegający na wydawaniu decyzji, podejmowaniu uchwał, opinii, organizowaniu działalności przedsiębiorcy oraz - w pewnych sytuacjach - osobistej realizacji czynności wykonawczych w ten sposób, aby były one zgodne z przedmiotem działania danego podmiotu, w celu realizacji jego zadań i osiągnięcia jak najlepszych wyników gospodarczych (A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 121). Z kolei reprezentacja spółki to sfera jej funkcjonowania na zewnątrz, relacji z osobami trzecimi (zob. A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 129). Obejmuje ona przede wszystkim czynności prawne dokonywane przez spółkę w obrocie cywilnoprawnym. Do sfery tej należy również zaliczyć występowanie spółki jako osoby prawnej przed organami administracyjnymi i sądami (M. Dumkiewicz Małgorzata, Kodeks spółek handlowych. Komentarz do art. 201 k.s.h., LEX). Przedstawione dotąd uwagi prowadzą do wniosku, że w sytuacji pełnienia przez daną osobę funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, rzeczywiste możliwości podjęcia przez nią pracy są co najmniej ograniczone w stosunku do tych, jakie istnieją, gdy bezrobotny nie wykonuje żadnego zajęcia. Co w tym miejscu wymaga zauważenia, zgodnie z orzecznictwem , które Sąd w składzie orzekającym w całości podziela, nie jest rzeczą organu administracji publicznej monitorowanie i wykazywanie, czy i w jakim wymiarze czasowym, i kiedy członek zarządu podejmuje działania na rzecz spółki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 184/20), a tym samym badanie, czy mimo pełnionej funkcji mógłby podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy. Skoro zatem z niespornych okoliczności faktycznych wynika, że po dniu zarejestrowania w charakterze osoby bezrobotnej, a ściślej w dniu 4 gruda 2019 r. strona została wybrana uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na prezesa jednoosobowego zarządu to w świetle dotychczasowych rozważań przyjąć należy, że przystąpienie przez skarżącą do pełnienia funkcji prezesa zarządu spółki prawa handlowego pozostawało w sprzeczności ze stałą i pełną gotowością do podjęcia przez nią zatrudnienia, co jest warunkiem koniecznym do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Bez znaczenia dla oceny statusu skarżącej pozostaje wola podmiotu powołującego, jak i wola skarżącej co do zakresu korzystania z przysługujących jej praw w spółce, w tym także do korzystania z wynagrodzenia za wykonywane czynności. Nawiązując w tym miejscu do zarzutów podniesionych w skardze to trzeba wskazać, że wyrażony tam pogląd, iż organ przyjął, że "skoro skarżąca pełni funkcję prezesa zarządu spółki prawa handlowego to pobiera z tego tytułu wynagrodzenie" nie znajduje potwierdzenia w treści zaskarżonej decyzji, z której wyraźnie wynika, że organ wziął pod uwagę to, że skarżąca funkcję prezesa spółki pełni nieodpłatnie, niemniej jedna uznał, że kwestia pobierania przez stronę wynagrodzenia nie ma istotnego znaczenia w sprawie albowiem o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej zadecydowała przesłanka braku gotowości do zatrudnienia, co trafnie organ wywiódł z wyczerpujących i niekwestionowanych przez stronę ustaleń faktycznych odnośnie do dokonanego wyboru jej osoby na prezesa spółki prawa handlowego. Jak już zaznaczono na wstępie, Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu, jako że w przypadku pełnienia funkcji członka zarządu istotne znaczenie ma nie to, czy takie czynności wykonywane są odpłatnie, lecz to, że na osobie pełniącej taką funkcję w spółce ciążą określone zadania. W myśl art. 201 § 1 k.s.h. zarząd jako jedyny prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Oznacza to, że w zakresie działalności gospodarczej jest on jedynym upoważnionym do prowadzenia tejże działalności (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1982/14). Podnoszona przez stronę okoliczność braku zawarcia pisemnej umowy o pracę (czy innej) także nie ma znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia. Niewątpliwie, skarżąca wyraziła zgodę na jej wybór na prezesa zarządu spółki S. s o.o. Godząc się na przyjęcie tej funkcji przyjęła na siebie prawa i obowiązki w spółce, w tym prawo do jej reprezentowania. Podnoszone w skardze argumenty strony odnośnie do niepodpisania umowy o pracę, nie mają w tym przypadku waloru istotności. Za poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt I OSK 1078/21 oraz w nawiązaniu do argumentów podnoszonych przez skarżącą trzeba nadto wskazać, że gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, istniejących po stronie zainteresowanego. Jak już podkreślono na wstępie rozważań, musi być ona oceniana również w kategoriach obiektywnych i oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Nie można przy tym oczekiwać od organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że powinny one badać zakres dyspozycyjności skarżącej w kontekście wymogu z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W tym kontekście zasadnie organ poprzestał jedynie na ustaleniu tego, że skarżąca uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników została wybrana z dniem 4 grudnia 2019 r. na prezesa jednoosobowego zarządu spółki S. sp. z o.o., że nie została z tej funkcji odwołana oraz że spółka jest uczestnikiem obrotu gospodarczego. Stwierdzenie wykonywania przez skarżącą od dnia 4 grudnia 2019 r. obowiązków prezesa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przy niekwestionowanej okoliczności funkcjonowania spółki w obrocie gospodarczym, uznać należało za dostateczną podstawę do uznania, że od tego dnia skarżąca nie spełnia przesłanki gotowości do pracy, co w sumie skutkować musiało pozbawieniem jej przez organy, obowiązane do działania na podstawie przepisów prawa, statusu osoby bezrobotnej. Należy dodać, że kwestie statusu bezrobotnego nie zależą od uznania organów orzekających. Brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest kategoryczne. Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) wniesioną w sprawie skargę w całości oddalił.