II GZ 405/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 438/23 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 2 maja 2023 r., nr EA-1-236/123/23 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2023 r., wstrzymał wykonanie objętej skargą M. S. decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 2 maja 2023 r., w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą na powołaną decyzję Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że brak wstrzymania przedmiotowego rozstrzygnięcia uniemożliwi mu wykonywanie aktualnie świadczonej pracy i utratę jedynego źródła utrzymania, ponieważ nawet w przypadku wyroku uniewinniającego nie zostanie automatycznie "powrotnie dopisany" na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sąd wskazując na przesłanki z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed sądową jej kontrolą legalności stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że skarżący, uzasadniając swój wniosek podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutek w postaci utraty przez niego pracy. W tym zakresie Sąd I instancji stwierdził, powołując się na analizę umowy o pracę na czas nieokreślony zawarta 31 lipca 2009 r. między stroną a M. im. J. M. w R., że skarżący wykonuje pracę na stanowisku wartownik konwojent – wykonuje pracę wymagającą uprawnień kwalifikowanych pracowników ochrony. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji bezsprzecznie będzie skutkowało utratą przez skarżącego uprawnień do wykonywania dotychczasowej pracy. To z kolei oznacza, że po stronie wnioskodawcy zaistnieje obowiązek ponownego ubiegania się o uprawnienia i wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a utrata kwalifikacji skutkować będzie niespełnieniem przesłanek podmiotowych, warunkujących dalsze zatrudnienie. Zdaniem Sądu brak możliwości wykonywania pracy, w szczególności świadczonej w związku z posiadaniem specjalnych kwalifikacji, w sposób oczywisty wpływa na sytuację materialną skarżącego. Komendant Główny Policji, zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postpowania tj. art.61 § 3 p.p.s.a poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 2 maja 2023 r. nr EA-l-2361123123. w przedmiocie skreślenia M. S. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w sytuacji gdy skarżący nie uprawdopodobnił przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnosząc ten zarzut organ wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez odmowę wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie albowiem zasadnie organ podniósł, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w konsekwencji czego doszło do naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie przez Sąd I instancji. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy - zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, za wadliwą uznać należy ocenę wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego instytucji ochrony tymczasowej, jakiej dokonał Sąd I instancji. Swoje żądanie wstrzymania wykonania decyzji organu z dnia 2 maja 2023 r. o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej skarżący oparł na twierdzeniu, że wykonanie powołanego rozstrzygnięcia pozbawi go jedynego źródła utrzymania poprzez utratę świadczonej pracy. Wskazania wymaga, że stanowisko to nie zostało poparte jakimkolwiek materiałem źródłowym (dokumentami), jak również poza ogólnym twierdzeniem pozbawione jest szerszej argumentacji. Jakkolwiek w aktach administracyjnych sprawy znajduje się umowa o pracę skarżącego, na którą wskazał Sąd I instancji uzasadniając swoje orzeczenie, to z umowy tej nie wynika aby jej rozwiązanie, w jakimkolwiek trybie przewidzianym przepisami prawa, związane było z utratą posiadania przez stronę licencji pracownika ochrony fizycznej. W swojej istocie umowa określa wyłącznie okres jej obowiązywania, rodzaj umówionej pracy, miejsce jej wykonywania, wymiar czasu pracy oraz wysokość wynagrodzenia. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia tylko na podstawie tejże umowy, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie niejako automatycznym rozwiązaniem stosunku pracy skarżącego z jego pracodawcą. Skarżący co prawda, w motywach wniosku wskazuje, że "będzie zmuszony do rezygnacji z świadczenia pracy polegającej na ochronie osób i mienia, zgodnie z regulaminem Pracodawcy", to jednak rzeczonego regulaminu do wniosku nie załączył. Wobec czego niemożliwym jest zweryfikowanie tego twierdzenia oraz oceny zasadności podnoszonej argumentacji przez pryzmat powołanych przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podsumowując, uznać należy, odmiennie do stanowiska Sądu I instancji, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił możliwości wystąpienia jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z wykonaniem objętej jego skargą decyzji Komendanta Głównego Policji, w konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia żądania zastosowania ochrony tymczasowej. Powyższe nie oznacza, że w toku toczącego się przed sądem administracyjnym postępowania strona pozbawiona została możliwości ponownego złożenia wniosku o zastosowanie wobec niej art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do sformułowanego w zażaleniu Komendanta Głównego Policji wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na treść uchwały z dnia 4 lutego 2018 r., sygn. akt I OPS 4/07 oraz postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GZ 13/11. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.