VII C 1481/22

Суди загальної юрисдикції2024-06-11

Номер справи

VII C 1481/22

Дата рішення

2024-06-11

Тип

SENTENCE

Судді

Magdalena Biedrzycka (PRESIDING_JUDGE)

Текст рішення

Sygnatura akt VII C 1481/22 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 11 czerwca 2024 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w W. VII Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Magdalena Biedrzycka Protokolant: Kacper Najdziak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa N. K. i P. Z. (1) przeciwko  (...) sp. z o.o. w W. o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza solidarnie od powodów N. K. i P. Z. (1) na rzecz pozwanego (...) sp. z o.o. w W. kwotę 3.617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt VII C 1481/22 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 07 listopada 2022 r. (data prezentaty) N. K. i P. Z. (2) wnieśli o solidarne zasądzenie od (...) sp. z o.o. w W. kwoty 36.050,16 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 marca 2021 r., względnie – w przypadku uznania, że roszczenie powodów zasługuje na uwzględnienie na podstawie przepisów o rękojmi za wady lub odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania – od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Jednocześnie powodowie wnieśli o solidarne zasądzenie na ich rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg spisu kosztów złożonego przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, a w razie jego niezłożenia – wg norm przepisanych. Uzasadniając stanowisko wskazano, że w dniu 29 maja 2020 r. powodowie, jako konsumenci zawarli z pozwanym umowę deweloperską w formie aktu notarialnego, której przedmiotem było zobowiązanie stron do zawarcia umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego nr (...) wraz z prawami związanymi, w budynku nr (...).1, który pozwany zobowiązał się wybudować w ramach etapu B osiedla mieszkaniowego na działce gruntu nr (...), z obrębu (...), położonej przy ul. (...) w W. w zamian za co powodowie zobowiązali się zapłacić cenę w wysokości i na warunkach określonej w tejże umowie. Aktualnie we wskazanym budynku wyodrębniono lokal nr (...) i zawarto umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia jego własności. W dalszej części pozwu wywiedziono, że dochodzona kwota stanowi różnicę pomiędzy ceną nabytego lokalu mieszkalnego wyliczoną na podstawie powierzchni użytkowej określonej przez pozwanego z uwzględnieniem powierzchni pod ścianami działowymi, a ceną lokalu mieszkalnego wyliczoną na podstawie prawidłowo określonej powierzchni użytkowej. Dodano, iż powodowie nie kwestionują prawidłowości pomiarów poszczególnych pomieszczeń wskazanych w inwentaryzacji podwykonawczej, lecz wyłącznie prawidłowość określenia przez pozwanego wielkości powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu mieszkalnego zgodnie z Polską Normą nr PN-ISO 9836:1997 poprzez błędne zaliczenie do niej powierzchni pod ścianami działowymi znajdującymi się wewnątrz lokalu. Nadto podniesiono, że § 5 ust. 2 umowy deweloperskiej kształtuje prawa i obowiązki powodów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy (k. 1-17). W odpowiedzi na pozew z dnia 22 lutego 2023 r. pozwana (...) sp. z o.o. w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie solidarnie na swą rzecz od powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Już na wstępie pozwana spółka zakwestionowała roszczenie powodów zarówno, co do zasady, jak i co do wysokości. Zaprzeczyła, aby zawarta przez strony umowa deweloperska zawierała niedozwolone klauzule umowne, a jej postanowienia dotyczące sposobu pomiaru powierzchni użytkowej lokalu nabywanego przez powodów byłyby niezrozumiałe, wewnętrznie sprzeczne, czy też niejednoznaczne. Zdaniem pozwanej na potrzeby określenia ceny dokonała ona prawidłowego wyliczenia powierzchni użytkowej lokalu nabywanego przez powodów w związku z czym nie wykonała w sposób nienależyty umowy jaką zawarła z powodami. Nadto w umowie deweloperskiej określono sposób ustalenia powierzchni lokalu stanowiącego przedmiot tej umowy, zatem powodowie mieli pełną wiedzę i świadomość odnośnie jej brzmienia, w szczególności co do zapisów dotyczących pomiaru powierzchni użytkowej nabytego lokalu. Jednocześnie w dokumentach przedstawionych powodom przy zawieraniu umowy deweloperskiej tj. w samej treści umowy, prospekcie informacyjnym i samym rzucie lokalu, nie było jakichkolwiek rozbieżności odnośnie sposobu ustalenia powierzchni użytkowej lokalu. Pozwana zaprzeczyła, aby wprowadziła powodów w błąd odnośnie powierzchni użytkowej sprzedanego lokalu i w związku z tym mieliby oni nie być zobowiązani do uiszczenia ceny za powierzchnię użytkową zajmowaną przez ścianki działowe. Ponadto, zaprzeczyła aby demontaż ścianek działowych znajdujących się w lokalu powoda stanowił prace rozbiórkowe będące jedną z robót budowlanych w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890414" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 (art. 3;art. 3 pkt. 7)">art. 3 pkt. 7 ustawy Prawo budowlane</a>. Podniosła, że brak jest podstaw do uwzględnienia powództwa również w oparciu o przepisy o rękojmi i odpowiedzialności kontraktowej. Reasumując wywiedziono, że roszczenie powodów jest nie zasadne (k.186-198). Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29 maja 2020 r. powodowie N. K. i P. Z. (1) zawarli z pozwaną (...) spółką z o.o. w W. (w dacie umowy: (...) sp. z o.o. w W.) umowę deweloperską. Deweloper zobowiązał się do wybudowania budynku (...).1 w ramach etapu B osiedla mieszkaniowego realizowanego na działce o numerze ewidencyjnym (...), obrębu (...) położonej w W. przy ul. (...), wyodrębnienia lokalu mieszkalnego nr (...) usytuowanego na 3 piętrze, 4 kondygnacji, o projektowanej powierzchni użytkowej 79,17 m 2 , składającego się z salonu, kuchni, trzech pokoi, dwóch łazienek, przedpokoju i holu wejściowego i przeniesienia własności lokalu oraz praw niezbędnych do korzystania z niego na nabywców. Nabywcy zobowiązali się zaś do zapłaty całości ceny w wysokości i na warunkach określonych w umowie zgodnie z harmonogramem wpłat oraz do zawarcia umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego. Na cenę nieruchomości stanowiącą cenę brutto 736.613,00 zł składały się: kwota brutto 702.977,88 zł (tj. 8.879,35 zł/m 2 lokalu mieszkalnego), w tym 8% VAT, kwota brutto 1.635,12 zł (216 zł/m 2 balkonu), w tym 8 % VAT i 32.000 zł za miejsce postojowe, w tym 8% VAT. Zgodnie z § 5 pkt. 2 umowy strony ustaliły że „  dla celów realizacji niniejszej umowy powierzchnia użytkowa jest liczona na podstawie normy PN-ISO: (...) oraz w nawiązaniu do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a zatem przy obliczaniu powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego uwzględnia się powierzchnię mieszkalną wydzieloną trwałymi ścianami w obrębie budynku, wliczając do niej powierzchnie zajęte przez elementy nadające się do demontażu (w tym ścianki działowe nie będące elementem konstrukcji i nie zawierające szachtów instalacyjnych). Deweloper na swój koszt zleci uprawnionemu geodecie dokonanie obmiaru powykonawczego, a pomiar zostanie dokonany na poziomie podłogi po wykonaniu tynków, z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, sumując powierzchnię, przy uwzględnieniu zasad powołanych poniżej ’’. Integralną część umowy stanowił m.in. prospekt informacyjny, który w części indywidualnej opisywał technologię wykonania ścian kondygnacji nadziemnej dzieląc je na: konstrukcyjne, osłonowe i działowe, przy czym te ostatnie miały być murowane i wykończone tynkiem. W stanowiącym integralną część umowy załączniku nr 1 do prospektu informacyjnego przedstawiono rzut kondygnacji z zaznaczeniem lokalu mieszkalnego oraz mieszkania nr (...) przedstawiający powierzchnię i układ pomieszczeń, na którym zaznaczono m.in. obszar „powierzchni pod ścianami lub elementami nadającymi się do demontażu np. pod ściankami działowymi” jako wliczany do powierzchni użytkowej przyszłego lokalu (okoliczności niesporne, a ponadto: umowa deweloperska z dnia 29 maja 2020 r. z załącznikami – k. 19-59v., rzut lokalu nr (...) – k.220). Po zakończeniu (...) Osiedla (...), zgodnie z zapisami łączącej strony umowy deweloperskiej deweloper dokonał obmiaru powykonawczego przedmiotowego lokalu mieszkalnego, z którego wynikało, że jego powierzchnia użytkowa okazała się mniejsza od projektowanej o 0,05 m 2 i wynosiła 79,12 m 2. Z uwagi na powyższe pozwana spółka (...) sp. z o.o. w W. zwróciła N. K. i P. Z. (1) kwotę 398,61 zł tytułem różnicy w cenie (okoliczności niesporne, a ponadto: dokument wydruk z dnia 09 marca 2021 r. – 63-64). W dniu 21 czerwca 2021 r. N. K. i P. Z. (1) odebrali lokal mieszkalny nr (...) nie zgłaszając przy tym żadnych uwag. Następnie dnia 30 listopada 2021 r. zawarli z pozwaną spółką umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia jego własności oraz umowę o podział do korzystania. Powodowie nabyli własność lokalu w częściach ułamkowych, wynoszących w przypadku P. Z. (1) 4/5 całości, zaś w przypadku N. K. 1/5 całości. Umowa obejmowała lokal mieszkalny nr (...) o powierzchni użytkowej 79,12 m 2, do którego przylega balkon o powierzchni 7,78 m 2 wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej (...), położony w W. przy ul. (...). W skład powierzchni użytkowej ww. lokalu wchodziła „powierzchnia pod ścianami lub elementami nadającymi się do demontażu (np. ścianami działowymi)” stanowiąca łącznie 4,06 m 2. Cena 1 m 2 lokalu, uiszczona przez powodów to 8.879,35 zł (protokół odbioru/przejęcia – k. 66, umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia jego własności oraz o podział do korzystania z dnia 30 listopada 2021 r. – k. 69- 82). Wzór umowy deweloperskiej został przygotowany przez dewelopera. N. K. i P. Z. (1) – konsumenci nie negocjowali treści tej umowy, lokal zakupili w celach mieszkaniowych. Powodowie nie znali treści wymienionej w umowie normy PN-ISO: (...), wcześniej nie zapoznawali się z tą normą. Przed zawarciem umowy otrzymali prospekt informacyjny, z rzutem lokalu i nie budziły one ich wątpliwości. Dopiero w połowie 2022 r. dzięki aktywności sąsiadów na grupie osiedlowej F. powzięli informację, że zapisy normy i jej interpretacja różni się od postanowień umownych. Uznali wówczas, podobnie jak część sąsiadów, że powierzchnia ich lokalu została wobec tego obliczona nieprawidłowo (zeznania powoda P. Z. (1) – k. 396-398, zeznania powódki N. K. – k.398-399). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody powołane powyżej, tj. dowody z dokumentów, w tym ich odpisów i kopii, które nie były kwestionowane przez strony, a Sąd nie znalazł podstaw z urzędu aby to czynić. Zeznania powodów Sąd ocenił, jako wiarygodne, albowiem korespondowały z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd nie czynił ustaleń na podstawie przedłożonych przez strony opinii i komentarzy różnych autorów na temat treści normy i sposobu obliczania na jej podstawie powierzchni użytkowych lokali, albowiem dowodzą one tylko interpretacji normy, poglądów, co dla rozstrzygnięcia sprawy nie miało żadnego znaczenia, podobnie zresztą jak wydruk informacji – materiału marketingowego pozwanego (działającego ówcześnie pod nazwą (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.) dotyczących stosowanych obmiarów powierzchni użytkowej lokali, albowiem dotyczyły one innej inwestycji z lat 2015 – 2016 r. i innych umów zawieranych w ramach tej inwestycji. Na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. Sąd oddalił wniosek powodów o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresie geodezji i kartografii na okoliczności ustalenia wielkości powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr (...) zgodnie z postanowieniami Polskiej Normy nr PN-ISO 9836:1997. Zważyć należy, że opinia biegłego winna zostać wykonana, gdy niezbędne są wiadomości specjalne do ustalenia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś kwestie treści, interpretacji przepisu może dokonać tylko Sąd. Stąd dopuszczenie tego dowodu w niniejszym postępowaniu było zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że zasadniczo stan faktyczny niniejszej sprawy był pomiędzy stronami niesporny. Strony pozostały zgodne co do tego, że powodowie zawarli umowę deweloperską, jako konsumenci w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 22(1))">art. 22 1 k.c.</a>, zaś umowa deweloperska została zawarta w oparciu o wzorzec umowny w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 384;art. 384 § 1)">art. 384 § 1 k.c.</a> przygotowany przez pozwaną spółkę. Nadto poza sporem pozostaje, że treść tej umowy nie była z pozwanymi indywidualnie uzgadniana. Umowa nie była też przez powodów negocjowana, co podkreślili podczas składania zeznań w toku sprawy. Stanowiska stron były rozbieżne w zakresie dotyczącym sposobu obmiaru powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu mieszkalnego, w szczególności jego zgodności z normami prawnymi wynikającymi z postanowień Polskiej Normy nr PN-ISO 9836:1997 oraz wykładni tych postanowień, jak też pojęcia ścianki działowej. Strony zajmowały odmienne stanowisko, co do interpretacji treści § 5 ust. 2 łączącej strony umowy deweloperskiej, powodowie wskazywali, że treść tego postanowienia ma charakter abuzywny, czemu z kolei przeczyła strona pozwana. Zdaniem sądu jednak, kwestionowany przez powodów § 5 ust. 2 umowy deweloperskiej nie ma charakteru niedozwolonego postanowienia umownego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385 1 § 1 k.c.</a> Zgodnie z powołanym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2;art. 385(1) § 3;art. 385(1) § 4)">art. 385 1 § 1 -4 k.c.</a> postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1) § 1)">§ 1</a>). Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1) § 1)">§ 1</a> nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1) § 2)">§ 2</a>). Nieuzgodnione indywidulanie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanej konsumentowi przez kontrahenta (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1) § 3)">§ 3</a>). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1) § 4)">§ 4</a>). Z pewnością kwestionowany przepis nie stanowi „postanowienia określającego główne świadczenia stron, w tym cenę” w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 1 zd. 2)">art. 385 1 § 1 zd. 2 k.c.</a> Cena przyszłego lokalu mieszkalnego została bowiem określona poprzez wskazanie projektowanej powierzchni lokalu i ceny za jego za metr kwadratowy (zastrzeżono przy tym, że ostateczna powierzchnia może różnić się od projektowanej), do której dodano cenę balkonu (również w odwołaniu do jego powierzchni i ceny 1 m 2) i miejsca postojowego. Wskazać zatem należy, że kwestionowany § 5 ust. 2 umowy deweloperskiej, dotyczy jedynie sposobu liczenia powierzchni lokalu mieszkalnego, a więc w istocie tylko jednego z czynników, za pomocą których cena miała być ostatecznie ustalona. Przechodząc do dalszej analizy zakwestionowanego postanowienia umownego w ocenie Sądu stwierdzić należy, że przepis ten nie jest niejednoznaczny czy też sprzeczny wewnętrznie. Zgodnie z § 5 pkt. 2 umowy strony ustaliły że dla celów realizacji umowy powierzchnia użytkowa jest liczona „na podstawie normy PN-ISO: (...) oraz w nawiązaniu do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego”. Powołany ostatnio akt prawny, opublikowany w Dzienniku Ustaw 2012 roku pod pozycją 462 nie pozostawia wątpliwości w zakresie stwierdzenia, że przez „normę PN-ISO: (...)” rozumieć należy Polską Normę PN-ISO 9836:1997. Norma PN ISO 9836:1997 jest tłumaczeniem angielskiej wersji normy międzynarodowej ISO 9836:1992. Norma nie jest aktem prawnym, nie zawiera definicji poszczególnych, występujących w niej terminów. Korzysta z ochrony jak utwór literacki, a jej stosowanie jest dobrowolne (vide <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021691386" title="Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji - Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1386 (art. 5)">art. 5 ustawy z 12 września 2002 r. o normalizacji</a> /Dz.U.2015.1483/). Co więcej jak wynika z publikacji złożonych przez strony oraz orzeczeń sądów sposób jej interpretacji jest różny. Każda strona tego postępowania przedłożyła do akt szereg opinii różnych autorów na temat treści wskazanej normy i sposobu obliczania powierzchni użytkowej lokalu na jej podstawie. Wynika z nich tylko tyle, że zapisy normy nie są oczywiste i mogą być interpretowane w wieloraki sposób. Stąd też umowa deweloperska w swym § 5 ust. 2, prospekcie informacyjnym i rzucie lokalu doprecyzowała przepisy tej normy, celem uniknięcia ewentualnych wątpliwości w zakresie powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu mieszkalnego, w kontekście konkretnej umowy którą strony zawierały. Norma PN ISO 9836:1997 rozróżnia: powierzchnię całkowitą kondygnacji budynku (art. 5.1.3), która składa się z powierzchni kondygnacji netto i powierzchni zajętej przez konstrukcję. Powierzchnia kondygnacji netto (5.1.5), do której wliczane są także elementy nadające się do demontażu takie jak: ścianki działowe, rury, kanały (5.1.5.3), nie wlicza się do niej natomiast powierzchni otworów na drzwi i okna oraz niszy w elementach zamykających (5.1.5.4) , dzieli się na powierzchnię użytkową (5.1.7) powierzchnię usługową (5.1.8) o powierzchnię ruchu (5.1.9). Powierzchnia użytkowa to według wskazanej normy część powierzchni kondygnacji netto, która odpowiada celom i przeznaczeniu budynku. Powierzchnia usługowa to część powierzchni kondygnacji netto, przeznaczona na usytuowanie instalacji i urządzeń technicznych, takich jak: instalacje kanalizacyjne, wodne, ogrzewania i ciepłej wody, gazowe i na paliwa płynne, elektryczne, prądnice, wentylacja, klimatyzacja i systemy chłodnicze, instalacje telefoniczne i urządzenia rozdzielcze, dźwigi, schody ruchome i przenośniki, inne instalacje wspólnego użytku. Do powierzchni usługowej wliczane są także powierzchnie pomieszczeń przeznaczonych na podstawowe instalacje usługowe, trzony kominowe, kanały przełazowe i pomosty techniczne. Powierzchnia ruchu to część powierzchni netto, która przeznaczona jest dla ruchu wewnątrz budynku (np. powierzchnia klatek schodowych, korytarzy, wewnętrznych ramp i pochylni, poczekalni, balkonów ewakuacyjnych). Powierzchnia kondygnacji netto została w ww. normie przeciwstawiona powierzchni konstrukcji (5.1.6), która jest częścią powierzchni całkowitej kondygnacji, utworzoną przez elementy zamykające (np. ściany nośne zewnętrzne i wewnętrzne) i powierzchnie słupów, pionów wentylacyjnych, kominów, ścian działowych itp. oraz powierzchnie, przez które nie można przejść. Ważne jest to, że norma PN ISO 9836:1997 nie zawiera przy tym definicji ściany działowej i ścianki działowej. Norma rozróżnia natomiast ściany będące elementem konstrukcji budynku tj. powierzchnia pod którymi tworzy powierzchnię konstrukcji i ścianki działowe nie będące elementem konstrukcji, pod którymi powierzchnia zaliczana jest do powierzchni kondygnacji netto, ze wskazaniem, że „nadają się do demontażu”. Przepisy normy nie zawierają przy tym definicji ścianki działowej nadającej się do demontażu. Nie wynika z niej ani sposób wykonania takiej ściany ani materiał jej wykonania. Nie jest w niej wskazane, że ściana „nadają się do demontażu” musi dać się z powrotem złożyć po jej usunięciu, że nie można zdemontować murowanych ścianek, wreszcie, że demontaż nie może być równoznaczny z likwidacją lub wyburzeniem danej ścianki. Zakwestionowany fragment umowy deweloperskiej odwołał się do przepisów ww. normy, wskazując, że „dla celów realizacji umowy powierzchnia użytkowa jest liczona na podstawie normy (…) a zatem przy obliczaniu powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego uwzględnia się powierzchnię mieszkalną wydzieloną trwałymi ścianami w obrębie budynku, wliczając do niej powierzchnie zajęte przez elementy nadające się do demontażu (w tym ścianki działowe nie będące elementem konstrukcji i nie zawierające szachtów instalacyjnych)” . Umowa odwołuje się więc do wydzielenia lokalu trwałymi ścianami w obrębie budynku, a więc ścianami nośnymi lub działowymi, pod którymi powierzchnia wchodzi w skład powierzchni konstrukcji w rozumieniu normy PN ISO 9836:1997, które na szkicu przedstawiającym rzut lokalu, stanowiącym załącznik nr 3 do prospektu informacyjnego (k.220) stanowiącego integralną część umowy deweloperskiej oznaczono jednolitym ciemno szarym kolorem oraz do pojęcia nadających się do demontażu ścianek działowych, nie będących elementem konstrukcji i nie zawierających szachtów instalacyjnych, które według ww. normy stanowią część powierzchni użytkowej wchodzącej w skład kondygnacji netto, oznaczonych na rzucie lokalu szarymi paskami. Wszystkie te ścianki nadają się do demontażu, można je bowiem usunąć, zlikwidować, a także zmienić ich położenie. Powierzchnia pod nimi to powierzchnia użytkowa w rozumieniu ww. normy, która odpowiada celom i przeznaczeniu mieszkania i tylko od właściciela zależy czy pozostawi lokal z wykonanymi zgodnie z projektem ściankami działowymi czy bez nich, a może tylko z częścią z nich, ponieważ wszystkie one nadają się do demontażu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 ()">ustawy z 24 czerwca 1994 roku o własności lokali</a> (Dz.U.2021.1048). Zgodnie z jej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 2;art. 2 ust. 2)">art. 2 ust. 2</a> samodzielnym lokalem mieszkalnym jest zespół izb wydzielonych trwałymi ścianami w obrębie budynku. W myśl art. 3 ust. 3 ww. ustawy udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Z przepisów tych wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu jest jego cechą stałą, obiektywną, a więc niezależną od likwidacji czy dobudowywania kolejnych ścianek działowych w lokalu, które w przypadku podzielenia stanowiska powodów, musiałoby powodować odpowiednio zwiększenie lub zmniejszenie powierzchni użytkowej lokalu, a co za tym idzie udziału w nieruchomości wspólnej. Analiza treści § 5 ust. 2 umowy deweloperskiej nie pozwala na stwierdzenie, że wolą pozwanej spółki było wprowadzenie klientów w błąd celem uzyskania nienależnego świadczenia, czy też wykorzystanie z ich niewiedzy. Wręcz przeciwnie, treść tego przepisu, który odwołuje się do normy PN ISO 9836:1997, wskazuje, że przepis ten sformułowano w cytowany wyżej sposób po to by nabywca lokalu dokładnie wiedział co kupuje oraz za co płaci. Należy wskazać, że pozwany nie tylko odwołał się do PN ISO 9836:1997 ale przed wszystkim nastąpiło wytłumaczenie, doprecyzowanie, także w formie graficznej, co autor wzorca ma na myśli, tj. które ścianki nadają się do demontażu i która powierzchnia zaliczana jest do użytkowej, za którą trzeba będzie zapłacić. Podkreślić przy tym również należy, iż jeszcze przed zawarciem umowy , powodowie mieli możliwość zapoznania się z prospektem informacyjnym gdzie wskazano nie tylko przedmiot umowy ale także określono warunki na jakich będzie obliczana powierzchnia lokalu , co wówczas nie budziło ich wątpliwości. W sprawie niniejszej zdaniem sądu nie doszło do wprowadzenia powodów-konsumentów w błąd co do treści ww. normy, którego wynikiem było ich pokrzywdzenie poprzez zapłatę kwoty większej niż należna, a przepis § 5 ust. 2 umowy deweloperskiej nie kształtuje ich obowiązków w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, ani nie narusza ich interesów. Konsumenci o ile zapoznali się z zapisami umowy oraz prospektem informacyjnym, byli dokładnie uświadomieni jaka powierzchnia zostanie zgodnie z normą PN ISO 9836:1997 i umową deweloperską zaliczona do powierzchni użytkowej. W niniejszej sprawie nie można zatem mówić o tym aby konsumenci zostali przez kogokolwiek wprowadzeni w błąd. Reasumując, brak jest podstaw do stwierdzenia, że zakwestionowany przepis umowy deweloperskiej nosił cechy niedozwolonego postanowienia umownego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385 1 § 1 k.c.</a> Nie znajduje także uzasadnienia żadna ze sformułowanych w pozwie podstaw odpowiedzialności pozwanej. Powodowie nabyli bowiem lokal o powierzchni użytkowej 79,12 m 2 i zapłacili określoną w umowie, należną pozwanej, kwotę za metr kwadratowy. Powodowie wskazywali również, że ich roszczenie nie tylko zostało oparte na świadczeniu nienależnym pozwanej, ale także przysługuj im w oparciu o podstawę prawną regulującą rękojmię za wady. Zdaniem Sądu powodowie w wywiedzionym powództwie nie wykazali w żaden sposób, aby sprzedany lokal posiadał wady prawne lub fizyczne. Powodowie nabyli lokal mieszkalny, którego powierzchnia użytkowa została ustalona zgodnie z postanowieniami umowy deweloperskiej i jej załącznikami, zatem nie może być mowy o istnieniu wady, czyli niezgodności towaru z umową. Nadto brak jest podstaw do odpowiedzialności pozwanej w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> , gdyż brak jest rzeczywistej i obiektywnej szkody powodów, skoro kwota której zwrotu się domagają stanowi część ceny należnej pozwanej za istniejącą w nabytym lokalu powierzchnię użytkową. Podkreślić należy, ze pozwana, zgodnie z postanowieniami umowy deweloperskiej, należycie wykonała swe zobowiązanie. Z uwagi na powyższe powództwo podlegało oddaleniu. O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty poniesione przez stronę pozwaną złożyła się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), czyli łącznie 3.617 zł. O odsetkach od kosztów orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 1 k.p.c.</a> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> 1. w kontrolce uzasadnień odnotować urlop sędziego ref. w dniach 3-18 sierpnia 2024 r. 2. Odpis wyroku z uzasadnieniem proszę doręczyć pełnomocnikowi powodów – adw. M. R. bez pouczenia, przez PI. </div>