II OSK 59/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy E. M. po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2277/15 w sprawie ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 29 maja 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 16 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2277/15 uwzględnił skargę W. B. (dalej skarżący) i uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z ... r. nr ... oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta W. z ... r. nr ... o odmowie wznowienia, na wniosek skarżącego, postępowania zakończonego decyzją tego organu z ...r. Nr ... o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującą budowę odcinka obwodu sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości K., P., R. w gminie W. oraz w miejscowości G., w gminie M. Jak stwierdził Sąd I instancji brak było podstaw do odmowy wznowienia postępowania. Nieprawidłowe jest stanowisko organów, że decyzja lokalizacyjna została doręczona skarżącemu w drodze obwieszczenia. Skoro skarżący jest właścicielem nieruchomości, przez które będzie przebiegała inwestycja to doręczenie decyzji lokalizacyjnej powinno mieć miejsce w formie indywidualnego pisemnego doręczenia, a nie zawiadomienia w drodze obwieszczenia i doręczenia w trybie art. 49 Kpa. Organ w sposób sprzeczny z art. 53 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas Dz.U.2012.poz. 647, dalej upzp) uznał skuteczność doręczenia decyzji lokalizacyjnej skarżącemu w drodze obwieszczenia. Co więcej organ błędnie przyjął, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w październiku 2012 r., a więc po upływie jednego miesiąca od dnia doręczenia decyzji w drodze obwieszczenia. Treść art. 148 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas - Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej Kpa ) jest jasna i klarowna w tym zakresie i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, co niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, termin do złożenia wniosku biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia doręczenia tej decyzji. Skarżący we wniosku o wznowienie podniósł, że o decyzji lokalizacyjnej dowiedział się 3 lutego 2015 r., jak twierdzi na zebraniu dotyczącym wyboru sołtysa. Natomiast z wnioskiem o wznowienie postępowania skarżący wystąpił do Burmistrza 5 lutego 2015 r. Oświadczenia skarżącego, nie zostały przez organ skutecznie podważone. Uczestnik postępowania M. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej podniesiono następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej Ppsa) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa poprzez: a) uznanie przez Sąd I instancji, że z decyzji organów administracji publicznej obligatoryjnie powinna wynikać konkretna data, w której - zdaniem tych organów - skarżący dowiedział się o decyzji w sprawie lokalizacji celu publicznego; b) uznanie, że skarżący powziął informację o decyzji lokalizacyjnej dopiero 3 lutego 2015 roku podczas zebrania dotyczącego wyboru sołtysa podczas, gdy skarżący jest członkiem stowarzyszenia "K.", które bierze aktywny udział w ramach postępowań dotyczących budowy farmy wiatrowej, a organ l instancji o decyzji lokalizacyjnej zawiadomił strony postępowania również przez ogłoszenie publiczne w sierpniu 2012 roku; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 53 ust. 1 i ust. 8 upzp w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy zgodnie z art. 53 ust. 7 upzp po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie jest możliwe uchylenie tej decyzji w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 148 § 2 Kpa w zw. z art. 53 ust. 8 upzp, poprzez błędne uznanie, że upływ terminu 12 miesięcy od doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego pozostaje bez wpływu na wydanie postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302.; dalej Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma pierwszy zarzut skargi kasacyjnej i ocena czy w sytuacji, kiedy art. 53 ust. 1 upzp obliguje organ aby zawiadomił na piśmie właściciela nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, zawiadamia się na piśmie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, to czy można uznać, że dokonanie zawiadomienia w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, oznacza że strona dowiedziała się o decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji co do bezprawności odmowy wznowienia postępowania. W świetle art. 53 ust. 1 upzp dokonanie obwieszczenia o wydaniu decyzji nie może wywierać jakiegokolwiek skutku dla właściciela nieruchomości na której ma być zlokalizowany cel publiczny. Podkreślenia wymaga, że stosownie do normy zawartej w art. 148 § 2 Kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tą datą w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogła być data skutecznego doręczenia decyzji poprzez obwieszczenie innym stronom postępowania. Również sam fakt członkostwa w stowarzyszeniu nie daje jakichkolwiek podstaw, aby uznać że strona dowiedziała się o decyzji w ramach prac stowarzyszenia. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, że oświadczenie skarżącego, iż dowiedział się o wydaniu decyzji lokalizacyjnej 3 lutego 2015 r. nie zostało w żaden sposób podważone. Tym samym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast dwa pozostałe zarzuty są całkowicie niezasadne ponieważ nie mają żadnego związku z przedmiotem rozstrzygnięcia. Powoływany w ramach zarzutu nr 2 i nr 3 art. 53 ust. 8 upzp zakazuje uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego po upływie 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, czego jednak nie można utożsamiać z zakazem wznawiania postępowania i ewentualnie - stwierdzania, że decyzja został wydana z naruszeniem prawa. Błąd w argumentacji skargi kasacyjnej polega na bardziej lub mniej wyraźnym utożsamianiu uchylania decyzji zabronionego przez art. 53 ust. 8 upzp - jednej strony, z dopuszczalnością wznowienia postępowania po upływie roku od wydania decyzji - na który to temat przepis ten się nie wypowiada, co nakazuje stosować ogólne zasady kodeksowe. (wyrok NSA z 28 października 2009 r., II OSK 1711/08). Z przyczyn podanych powyżej Naczelny Sąd Administracyjny nie miał jakichkolwiek podstaw aby zakwestionować stanowisko Sądu I instancji co do zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.