II SA/Łd 124/24

SENTENCJA Dnia 10 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 roku sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 6 grudnia 2023 roku nr 316/2023 znak: GPB-III.7721.156.2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 25 maja 2023 roku nr 412/2023, znak: AB.6740.626.2022.AK/; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz strony skarżącej G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. lp UZASADNIENIE Decyzją z dnia 6 grudnia 2023 r., nr 316/2023 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 775) – dalej; k.p.a.; art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) – dalej: p.b.; Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Starosty Zgierskiego z dnia 25 maja 2023 r., nr 412/2023 orzekającej o zatwierdzeniu, na wniosek O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianego do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...] położonych w A., obręb [...]; 1. uchylił kwestionowaną odwołaniem decyzję organu I instancji w części zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu działek o nr ew. [...], [...], [...], [...] położonych w A., obręb [...], opatrzonego datą 10 listopada 2021 r. i orzekł w tym zakresie, co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu działek o nr ew. [...], [...], [...], [...] położonych w A., obręb [...], opatrzonego datą 3 listopada 2023 r. ; 2. w pozostałej części kwestionowaną odwołaniem decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż o zatwierdzenie przedłożonych projektu zagospodarowania terenu, dokumentacji architektoniczno-budowlanej oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (inwestor) wystąpiła wnioskiem z dnia 16 maja 2022 r. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr 970/2022 Starosta Zgierski odmówił pozytywnego rozpatrzenia żądania z uwagi na brak zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej w zakresie planowanego źródła ciepła z obowiązującymi na terenie planowanej inwestycji postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 14 grudnia 2009 r., nr XLVI/431/09 w sprawie uchwalenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A. (obręb [...]). W wyniku rozpatrzenia odwołania inwestora Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 4 listopada 2022 r., nr 291/2022 uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego sprawy w znacznym zakresie, w szczególności o powoływane przez inwestora pismo gestora sieci ciepłowniczej P. Sp. z o.o. w A. (dalej: P.) z dnia 11 kwietnia 2022 r., na okoliczność braku możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci. Ponadto organ odwołując się do postanowień obowiązującego planu w zakresie możliwości wykorzystania na cele grzewcze istniejącej infrastruktury - sieci gazowej podkreślał, iż brak możliwości przyłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej nie może skutkować pozbawieniem inwestora możliwości zabudowy terenu, do którego posiada tytuł prawny. W toku ponownie prowadzonego postępowania inwestor zobowiązany został do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji projektowej o w/w pismo P. z dnia 11 kwietnia 2022 r., a nadto o charakterystykę energetyczną projektowanego budynku oraz projekt instalacji telekomunikacyjnej zaprojektowanej przez uprawnioną osobę. Z akt sprawy wynika, iż dokumentacja w powyższym zakresie została uzupełniona w dniu 25 stycznia 2023 r. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 25 maja 2023 r. Starosta Zgierski zatwierdził, na wniosek inwestora przedłożony projekt zagospodarowania działki wraz z projektem architektoniczno – budowlanym oraz udzielił pozwolenia na budowę na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianego do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...] położonych w A., obręb [...]. Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (strona postępowania administracyjnego) wniosła odwołanie, w którym zarzucała naruszenie zarówno przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 75, art. 80 k.p.a., jak i przepisów prawa materialnego, to jest art. 35 p.b. oraz przepisów wykonawczych – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) – dalej: rozporządzenie z 2002 r. W szczególności spółka wskazywała na fakt pominięcia przez organ I instancji złożonego przez spółkę wniosku dowodowego o wystąpienie do gestora sieci ciepłowniczej P. celem ustalenia, czy przed dniem 11 kwietnia 2022 r. inwestor podejmował jakiekolwiek kroki zmierzające do podłączenia przedmiotowej inwestycji do sieci, a nadto podjęcie kwestionowanego odwołaniem rozstrzygnięcia bez uwzględnienia stanowiska spółki wyrażonego w piśmie z dnia 19 maja 2023 r. Strona wskazywała nadto na: sprzeczność przedłożonej dokumentacji projektowej zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i postanowieniami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania w zakresie planowanego źródła ciepła; brak przedłożenia, pomimo wezwania, charakterystyki energetycznej budynku; braku oceny, co do spełnienia przewidzianych prawem dopuszczalnych norm zacienienia budynków; wymogu zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych oraz ich usytuowania względem granic terenu inwestycji; brak zachowania przewidzianej postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powierzchni biologicznie czynnej; braku zapewnienia przez inwestora odpowiednich rozwiązań w zakresie zagospodarowania wód opadowych, w sposób uniemożliwiający zalewanie działek sąsiednich oraz drogi; brak zapewnienia drogi przeciwpożarowej spełniającej wymogi prawem przewidziane. Spółka zarzucała również naruszenie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 645) polegające na zatwierdzeniu przedłożonej dokumentacji projektowej pomimo braku uzgodnienia zajadu z ul [...] na teren inwestycji, w drodze decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe skarżąca spółka wnosiła o zmianę kwestionowanej odwołaniem decyzji poprzez jej uchylenie i orzeczenie o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania między instancyjnego inwestor w dniu 8 sierpnia 2023 r. uzupełnił na wezwanie organu przedłożoną dokumentację projektową oraz udzielił niezbędnych wyjaśnień w zakresie obejmującym kwestie: zachowania wymaganej minimalnej powierzchni biologicznie czynnej terenu inwestycji; przyjętych rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych; projektowanych sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami. Ponadto, przy piśmie z dnia 13 listopada 2023 r. inwestor przedłożył do akt sprawy projekt zagospodarowania terenu datowany na dzień 3 listopada 2023 r., doprowadzony do zgodności z § 19 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia z 2002 r. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 6 grudnia 2023 r. Wojewoda Łódzki uchylił decyzję organu I instancji w zakresie w jakim zatwierdza przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu działek o nr ew. [...], [...], [...], [...] opatrzonego datą 10 listopada 2021 r. i w tym zakresie orzekł, co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu działek o nr ew. [...], [...], [...], [...] opatrzonego datą 3 listopada 2023 r. (pkt 1); w pozostałym zakresie kwestionowaną odwołaniem decyzje utrzymał w mocy (pkt 2). W uzasadnieniu organ wskazał na podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności na treść art. 35 ust. 1 p.b., który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Organ odwoławczy wskazał, iż objęta wnioskiem inwestora z dnia 16 maja 2022 r. inwestycja – budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wielostanowiskowymi w kondygnacji przyziemia planowana jest do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...] (obręb [...]), położonych w A. przy ul. [...]. Teren planowanej inwestycji objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 14 grudnia 2009 r., nr XLVI/431/09 i znajduje się na obszarze, zgodnie z rysunkiem planu, oznaczonym symbolem [...], dla którego podstawowe przeznaczenie to tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z możliwością wydzielenia lokali użytkowych w parterach budynków (§ 16 pkt 1 uchwały). Zdaniem Wojewody projektowany do realizacji budynek mieszkalny wielorodzinny odpowiada określonym w § 16 pkt 3 lit. a-f uchwały parametrom i wskaźnikom nowej zabudowy oraz rozbudowy i przebudowy istniejących obiektów na terenach o przeznaczeniu podstawowym, w tym między innymi w zakresie: maksymalnej dopuszczalnej wysokości nowej zabudowy dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych (16 m) - planowana 15,87 m; kąta nachylenia połaci dachowych (do 450) - planowane 1,720, powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (65%) - planowana 37,10%; jak również w zakresie wymogu zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (30%) – planowana 31,3% na co wskazują dokładne wyliczenia, zawarte w przedłożonym przez inwestora piśmie z dnia 8 sierpnia 2023 r. Przedłożony projekt jest również zgodny z określonym w § 16 pkt 8 uchwały wymogiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych (minimum jedno miejsce na jedno gospodarstwo domowe), gdyż jak wynika z dokumentacji dla planowanych 56 lokali mieszkalnych inwestor zapewnił 57 miejsc parkingowych, z czego 47 w wielostanowiskowym garażu wewnątrz budynku oraz 10 miejsc na terenie nieruchomości, z których trzy są przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Odnośnie do zaopatrzenia budynku w energię cieplną organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z § 24 pkt 2 i pkt 3 uchwały dla budownictwa wielorodzinnego plan zakłada podłączenie do scentralizowanego źródła ciepła zasilanego paliwami ekologicznymi, z zastrzeżeniem istnienia możliwości techniczno-ekonomicznego powiązania inwestycji z istniejącą siecią cieplną lub też, w dalszej kolejności, z odrębnej kotłowni zlokalizowanej na terenie objętym planem. Ponadto w § 23 uchwały plan dopuszcza wykorzystanie dla celów grzewczych gazu przewodowego z istniejącej sieci gazowej średniego ciśnienia. Wojewoda Łódzki wskazał, iż wobec braku możliwości przyłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej, co wprost wynika z treści pisma gestora tej sieci z dnia 11 kwietnia 2022 r., inwestor w zakresie źródła ogrzewania przedmiotowego budynku przyjął rozwiązanie oparte na istniejącej w ulicy [...] sieci gazowej oraz projektowanej kotłowni gazowej. Wobec powyższego Wojewoda Łódzki uznał, iż planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi na danym terenie postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym spełniony został warunek z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. W dalszej kolejności organ odniósł się do kwestii zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. pod kątem: zachowania odległości projektowanego budynku od granic nieruchomości sąsiednich oznaczonych nr ew. [...], [...], [...] (§ 12 ust. 1 rozporządzenia); zacieniania i przesłaniania okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi przez projektowany budynek oraz projektowanego budynku przez budynki posadowione na działkach sąsiednich (§ 13, § 57, § 60 rozporządzenia); możliwości dojść i dojazdów do poszczególnych klatek budynku, w tym także przez osoby niepełnosprawne (§ 16 ust. 1 rozporządzenia); zapewnienia i lokalizacji stanowisk postojowych (§ 18 ust. 1 rozporządzenia); miejsc gromadzenia odpadów stałych (§ 22 i § 23 ust. 1 rozporządzenia); wyposażenia w niezbędną instalację telekomunikacyjną (§ 56 rozporządzenia), jak również zachowania wymogów bezpieczeństwa pożarowego (§ 271-273 rozporządzenia) uznając końcowo, iż projekt odpowiada określonym prawem wymogom. Ponadto zaprojektowana droga pożarowa odpowiada warunkom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, a przedłożony w tym zakresie projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ wskazał, iż dla inwestycji sporządzona została również opinia geotechniczna celem ustalenia warunków gruntowo-wodnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia budynków. Ponadto sporządzona dokumentacja odpowiada wymogom określonym w art. 5 ust. 1 pkt 4 oraz art. 34 ust. 3 pkt 2 p.b., w tym także dotyczącym dostępności inwestycji dla osób niepełnosprawnych, a jej analiza prowadzi do wniosku, iż projektowana inwestycja zapewnia, stosownie do wymogu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ wskazał, iż wbrew stanowisku odwołującej się spółki przedłożona dokumentacja projektowa zawiera rozwiązania, autorstwa uprawnionych podmiotów, w zakresie: gospodarki wodami opadowymi; instalacji wodociągową i kanalizacyjną; sieci zasilania i sieci transformatorowej. Organ stwierdził jednocześnie, iż przedłożona dokumentacja zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, została opracowana i sprawdzona przez podmioty legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, a nadto spełnia prawne wymagania określone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1679). Powyższe ustalenia skutkowały zatwierdzeniem przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem budowlanym oraz udzieleniem pozwolenia na budowę dla przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie: 1. przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, to jest art. 75 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. polegające na: - pominięciu wniosku dowodowego spółki w zakresie wystąpienia do P. w A. na okoliczność, czy poza informacją wynikającą z przedłożonego do akt sprawy pisma z dnia 11 kwietnia 2022 r., inwestor podejmował jakiekolwiek działania zmierzające do ewentualnego przyłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej; - zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, dokumentacji architektoniczno-budowlanej i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo nieprzedłożenia przez inwestora, mimo stosownego wezwania, charakterystyki energetycznej planowanego budynku, a co za tym idzie wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; - wadliwe uzasadnienie kwestionowanej decyzji w zakresie niezapewnienia dla przedmiotowej inwestycji warunków dostępu do scentralizowanej sieci ciepłowniczej; - oparcie kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia o błędne ustalenia faktyczne w zakresie: możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do scentralizowanej sieci ciepłowniczej; zachowania minimum powierzchni biologicznie czynnej wynikającej z postanowień obowiązującego dla tego terenu planu zagospodarowania przestrzennego; dokonanej akceptacji projektowanego systemu odprowadzania wody, który może powodować zagrożenie przepełnieniem, a w konsekwencji zalewaniem działek sąsiednich; 2. przepisów prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. b) p.b. poprzez zatwierdzenie przedłożonej dokumentacji projektowej i udzielenie pozwolenia na budowę w następstwie uznania zgodności tej dokumentacji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie: zachowania wymaganej minimalnej powierzchni biologicznie czynnej; przewidzianego przez inwestora źródła ciepła budynku opartego o dwie lokalne kotłownie ciepłownicze; przewidzianej prawem, wymaganej minimalnej ilości miejsc parkingowych; 3. przepisów prawa materialnego, to jest art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki pomimo braku uzyskania przez inwestora lokalizacji zjazdu w drodze decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona podkreślała brak wystarczających ustaleń i przeprowadzenia stosownej analizy procedujących w sprawie organów, co do zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i bezkrytyczne oparcie wydanych w sprawie rozstrzygnięć jedynie o wyjaśnienia przedłożone przez inwestora. Skarżąca wskazywała na brak zgodności z postanowieniami planu przedłożonych rozwiązań projektowych, co do przyjętych rozwiązań w zakresie źródła ogrzewania budynku, podnosząc, iż według jej wiedzy gestor sieci ciepłowniczej przedstawił inwestorowi warunki, na których możliwym byłoby przyłączenie planowanej inwestycji do sieci, wskazując jednocześnie na konieczny udział finansowy inwestora w tym przedsięwzięciu, czym w/w nie był zainteresowany. Nie wyjaśnienie powyższej okoliczności, pomimo składanych wniosków skarżącej, budzi wątpliwość, co do tego czy argumentacja inwestora, odnośnie do braku możliwości przyłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej, poparta pismem z dnia 11 kwietnia 2022 r., nie miała na celu wprowadzenie w błąd organów architektoniczno-budowlanych. Odnośnie stawianego zarzutu braku zachowania powierzchni biologicznie czynnej skarżąca spółka wskazywała, iż do terenów tych, w sposób sprzeczny z postanowieniami planu, włączono teren mieszczący się co prawda w granicach inwestycji, jednakże obejmujący teren drogi wewnętrznej, oznaczonej na rysunku planu symbolem [...]. Wątpliwości strony skarżącej budzi również przyjęte rozwiązania w zakresie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych, co uzasadnia dokonana przez inwestora na wezwanie organu odwoławczego zmiana dokumentacji projektowej, skutkująca de facto zmniejszeniem pierwotnie zakładanych miejsc parkingowych lokalizowanych na terenie nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika nadto, iż zarówno w toku postępowania administracyjnego, jaki w toku postępowania sądowoadministracyjnego inwestor – O. sp. z o.o. z siedzibą w Ł., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, aktywnie uczestniczył w toczącym się postępowaniu, odnosił się do stawianych przez skarżącą spółkę zarzutów podkreślając, iż pozostają one gołosłowne i nie znajdują jakiegokolwiek oparcia w materiale dowodowym, na co bezspornie wskazuje składana przez inwestora dokumentacja i składane wyjaśnienia. Obecny na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącej spółki popierał wniesioną skargę oraz zawarte w niej wnioski. Wnosił o zasądzenie kosztów postępowania. Natomiast obecny na rozprawie pełnomocnik inwestora wnosił o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie procesowym spółki z dnia 11 kwietnia 2024 r., w którym w sposób szczegółowy odniesiono się zarówno do stawianych zarzutów, jak i do kwestii związanych z kompletnością i poprawnością dokumentacji architektoniczno-budowlanej. Podkreślił, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej przedłożony projekt budowlany zakłada realizację nie dwóch, a tylko jednej kotłowni gazowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują̨ wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią̨ inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postepowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć́ istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sprawowanej kontroli sądowoadministracyjnej stwierdzić należy, iż wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podnoszone w niej zarzuty okazały się zasadnymi. W rozpoznawanej sprawie, jak już̇ wcześniej wskazano przedmiotem skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 6 grudnia 2023 r. orzekającą o: 1) uchyleniu decyzji Starosty Zgierskiego z dnia 25 maja 2023 r., zatwierdzającej, na wniosek O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianego do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...] położonych w A. obręb [...] w części zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu w/w działek, opatrzony datą 10 listopada 2021 r. i zatwierdzeniu przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu dla wskazanych działek ewidencyjnych, opatrzonego datą 3 listopada 2023 r.; 2) utrzymaniu w pozostałym zakresie w mocy kwestionowanej odwołaniem decyzji organu I instancji. Podstawę̨ materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 725) - dalej p.b. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć́ jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę̨, z zastrzeżeniem art. 29-31. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 p.b. pozwolenie na budowę̨ może być́ wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast zgodnie z art. 35 ust.1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę̨ i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów p.b., przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać́ budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) – dalej rozporządzenie z 2002 r.; czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że objęta przedłożoną przez inwestora dokumentacje inwestycja budowlana zrealizowana ma zostać na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 14 grudnia 2009 r., nr XLVI/431/09 w sprawie uchwalenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A. (obręb [...]). Z części graficznej planu wynika, że wskazane we wniosku skarżącego z dnia 16 maja 2022 r. działki ew. o nr [...], [...], [...], [...] położone są w jednostce planistycznej [...] o przeznaczeniu podstawowym - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z możliwością wydzielenia lokali użytkowych w parterach budynków (§ 16 pkt 1 uchwały). Zgodnie z § 16 pkt 4 uchwały na w/w terenie ustala się następujące parametry i wskaźniki kształtowania nowej zabudowy oraz rozbudowy i przebudowy istniejących obiektów na terenach o przeznaczeniu podstawowym: a) nieprzekraczalne linie zabudowy zgodne z rysunkiem planu, b) maksymalna wysokość nowej zabudowy powinna wynosić: dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych: 16 m, dla budynków gospodarczych i garażowych: 4 m, c) dachy o kącie nachylenia wynoszącym do 45°, d) jednolita kolorystyka dachów, e) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej 30%, f) maksymalna powierzchnia zabudowy 65% powierzchni działki. Ponadto jak wynika z § 16 pkt 8 uchwały plan wprowadza obowiązek zapewnienia miejsc parkingowych w ilości: minimum jedno miejsce dla jednego gospodarstwa wliczając garaż. Istotnym dla sprawy pozostaje również treść § 24 uchwały, który stanowi, iż w zakresie zaopatrzenia w ciepło ustala się: 1) ogrzewanie planowanego budownictwa jednorodzinnego ze źródeł lokalnych - kotłowni indywidualnych, pieców grzewczych opalanych ekologicznymi nośnikami energii; 2) zaopatrzenie w energię cieplną budownictwa wielorodzinnego ze scentralizowanego źródła ciepła opalanego paliwami ekologicznymi po wykonaniu osiedlowych sieci cieplnych; 3) jako źródła ciepła - w pierwszym rzędzie możliwości techniczno-ekonomiczne powiązane z siecią cieplną istniejącą w osiedlach budownictwa wielorodzinnego położonych na północ od ulicy [...] i na wschód od ulicy [...] lub z odrębnej kotłowni zlokalizowanej na terenie objętym planem. Ponadto jak wynika z § 23 pkt 1 uchwały plan dopuszcza wykorzystanie na cele grzewcze gazu ziemnego. Zgodnie bowiem z brzmieniem w/w przepisu w zakresie zaopatrzenia w gaz ustala się zaopatrzenie w gaz przewodowy do celów gospodarczych i grzewczych z sieci gazowej średniego ciśnienia ułożonej w ulicach okalających teren opracowania poprzez realizację sieci osiedlowych. Dokonana przez Sąd analiza przedłożonej przez inwestora – O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. dokumentacji potwierdziła zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie: dopuszczalności realizacji przedmiotowej zabudowy na danym terenie; maksymalnej wysokości nowej zabudowy dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych; maksymalnego kąta nachylenia połaci dachowych; maksymalnej dopuszczalnej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Jednocześnie Sąd stwierdza, że przedłożony projekt spełnia wymagania określone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1679). Jest kompletny pod względem wymaganych prawem oświadczeń, opinii, uzgodnień i pozwoleń. Ponadto jak zasadnie uznały procedujące w sprawie organy architektoniczno-budowlane przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) w zakresie: zachowania odległości projektowanego budynku od granic nieruchomości sąsiednich oznaczonych nr ew. [...], [...], [...] (§ 12 ust. 1 rozporządzenia); zacieniania i przesłaniania okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi przez projektowany budynek oraz projektowanego budynku przez budynki posadowione na działkach sąsiednich (§ 13, § 57, § 60 rozporządzenia); zapewnienia możliwości dojść i dojazdów do poszczególnych klatek budynku, w tym także przez osoby niepełnosprawne (§ 16 ust. 1 rozporządzenia); zapewnienia i lokalizacji stanowisk postojowych (§ 18 ust. 1 rozporządzenia); miejsc gromadzenia odpadów stałych (§ 22 i § 23 ust. 1 rozporządzenia); wyposażenia w niezbędną instalację telekomunikacyjną (§ 56 rozporządzenia), jak również zachowania wymogów bezpieczeństwa pożarowego (§ 271-273 rozporządzenia). Zaprojektowana droga pożarowa odpowiada warunkom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030), a przedłożony w tym zakresie projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Dla inwestycji sporządzona została również opinia geotechniczna celem ustalenia warunków gruntowo-wodnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia budynków (Dz.U. z 2012 r. poz. 463). Projektowany budynek nie ogranicza zasadniczej lokalizacji przyszłych budynków na sąsiednich nieruchomościach oraz nie powoduje zmiany warunków korzystania z tych działek. Powyższe ustalenia były przedmiotem szczegółowej analizy przedstawionej w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego i nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Za prawidłowe, wbrew zarzutom skargi uznać również należy stanowisko procedujących w sprawie organów, co do zgodności przedłożonej dokumentacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie projektowanego źródła ciepła budynku oraz spełnienia wymogu zapewnienia minimalnej liczby miejsc postojowych. Odnosząc się do kwestii przyjętego przez inwestora rozwiązania w zakresie źródła ciepła dla planowanej inwestycji, która to kwestia w ocenie skarżącej spółki stanowi zasadniczy powód przemawiający za uchyleniem kwestionowanych decyzji, podkreślić należy, iż niewątpliwie treść przywołanego wyżej § 24 pkt 2 i pkt 3 uchwały wskazuje, że organ stanowiący gminy w pierwszej kolejności jako źródła zaopatrzenia w energię cieplną budownictwa wielorodzinnego preferuje scentralizowane źródle ciepła opalanego paliwami ekologicznymi przy wykorzystaniu sieci cieplnej istniejącej w osiedlach budownictwa wielorodzinnego położonych na północ od ulicy [...] i na wschód od ulicy [...]. Przy czym realizacja tego wymogu uzależniona została od możliwości techniczno-ekonomicznych powiązania planowanych inwestycji z istniejąca siecią ciepłowniczą. W przypadku ich braku dopuszczono możliwość wykorzystania jako źródła ciepła odrębnych lokalnych kotłowni. W ocenie Sądu wskazany wyżej przepis § 24 pkt 2 i 3 uchwały należy interpretować łącznie z § 23 pkt 1 uchwały, z którego wprost wynika, iż organ stanowiący gminy dopuszcza wykorzystanie na cele grzewcze gazu ziemnego z istniejącej sieci gazowej średniego ciśnienia. Wobec powyższego uznać należy, iż wbrew argumentacji skarżącej spółki, z postanowień obowiązującego na terenie planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika zakaz wykorzystania jako źródła energii cieplnej dla budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego jakiegokolwiek innego źródła, poza scentralizowaną siecią ciepłowniczą, a punktem odniesienia dla zgodności planowanego w tym zakresie przedsięwzięcia budowlanego stanowić powinien istniejący na terenie inwestycji stan uzbrojenia terenu (sieci ciepłowniczej, sieci gazowej) oraz możliwości techniczne i ekonomiczne powiązania planowanej inwestycji z istniejącą infrastrukturą. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż zarówno w dacie podjęcia uchwały Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 14 grudnia 2009 r., nr XLVI/431/09 w sprawie uchwalenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A. (na co wskazuje cześć graficzna planu), jak i obecnie (co wynika z ogólnodostępnych danych – www.geoportal.gov.pl) na terenie planowanej inwestycji brak jest instalacji sieci ciepłowniczej, do której przyłączenie projektowanego przez inwestora budynku mieszkalnego wielorodzinnego, uwzględniając zarówno możliwości techniczne jak i ekonomiczne, byłoby możliwe. Powyższe potwierdza przedłożone do akt administracyjnych sprawy pismo gestora sieci ciepłowniczej – P. Sp. z o.o. z siedzibą w A. z dnia 11 kwietnia 2022 r., z którego wynika, iż teren planowanej inwestycji znajduje się poza obszarem zasilania istniejącej sieci ciepłowniczej, a co za tym idzie, ze względów ekonomicznych odmawia się wydania, na wniosek inwestora, warunków przyłączenia do sieci projektowanego budynku. Co więcej analiza możliwości i ekonomicznej zasadności przyłączenia planowanej inwestycji do sieci ciepłowniczej zawarta została w przedłożonym projekcie budowlanym. Tym samym uznać należy, iż projektowane przez inwestora zasilenie inwestycji w energię cieplną z istniejącej w ul. [...] w A. sieci gazowej średniego ciśnienia, w oparciu o planowaną lokalną kotłownię gazową jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 24 pkt 2-3 w zw. z § 23 pkt 1 uchwały), a stawiany w tym zakresie zarzut skargi, co do naruszenia art. 35 ust. 1 lit. a p.b. nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać w tym miejscu należy, iż bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszona przez skarżącą spółkę kwestia niedokonania przez organy niezbędnych ustaleń faktycznych, pomimo składanego przez spółkę wniosku dowodowego, na okoliczność, czy przed datą 11 kwietnia 2022 r. inwestor występował do gestora sieci ciepłowniczej w sprawie uzyskania warunków, czy też informacji o możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci. Objęta niniejszą skargą decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 6 grudnia 2023 r. wydana została w postępowaniu o zatwierdzenie dokumentacji architektoniczno-budowlanej i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, wszczętym na wniosek inwestora z dnia 16 maja 2022 r., a więc już po uzyskaniu przez niego w/w pisma z dnia 11 kwietnia 2022 r., na podstawie treści którego inwestor wykazuje zasadność przyjętych rozwiązań projektowych w zakresie ogrzewania budynku w oparciu kotłownię gazową, zasilaną sieciowym gazem ziemnym. Z powyższych względów bez jakiegokolwiek wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy pozostają podnoszone na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej spółki argumenty, co do wcześniej prowadzonych na wniosek inwestora postępowań administracyjnych w sprawie o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, dokumentacji architektoniczno-budowlanej i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, zakończonych decyzjami odmownymi. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również podnoszona w skardze "wiedza" skarżącej spółki, co do wcześniejszego przedstawienia przez gestora sieci ciepłowniczej warunków, na których możliwym byłoby przyłączenie planowanej inwestycji do sieci, obejmujących między innymi konieczny udział finansowy inwestora w tym przedsięwzięciu, czym w/w nie był zainteresowany. Na marginesie podkreślenia wymaga, że jak słusznie wskazuje pełnomocnik inwestora w piśmie procesowym z dnia 11 kwietnia 2024 r. podnoszona w tym zakresie argumentacja skarżącej spółki nie została poparta jakimkolwiek materiałem dowodowym. Zaznaczyć w tym miejscu należy również, iż pomimo braku zasadności zgłoszonego w powyższym zakresie wniosku dowodowego skarżącej spółki, jaki przysługującego organom administracji uprawnienia ograniczenia przysługującego stronie postępowania uprawnienia z art. 78 § 1 k.p.a. żądania przeprowadzenia dowodu z uwagi na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (por. wyroki NSA: z 28 maja 2020 r., I GSK 1768/19; z 2 grudnia 2021 r., II GSK 3768/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w ocenie Sądu odmowa uwzględnienia zgłoszonego wniosku dowodowego winna nastąpić w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie (por. R.Hauser, M. Wierzbowski [red.] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 7, C.H. Beck. 2021, str. 726). Niemniej jednak stwierdzone powyżej naruszenie art. 78 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a stawiane w powyższym zakresie zarzuty skargi, co do naruszenia art. 75 § 1, art. 80 i 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. również nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa odpowiada określonym postanowieniami planu wymogom zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych. Jak już wcześniej wskazano zgodnie z § 16 pkt 8 uchwały nakłada na inwestora obowiązek zapewnienia minimum jednego miejsca parkingowego dla jednego gospodarstwa wliczając garaż. Z przedłożonego planu zagospodarowania terenu oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej wynika, iż przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wielostanowiskowymi w kondygnacji przyziemia. W ramach projektu inwestor planuje wyodrębnienie 56 lokali mieszkalnych oraz 47 miejsc parkingowych w garażu wielostanowiskowym i 10 miejsc parkingowych (obejmujących trzy miejsca dla osób niepełnosprawnych) na terenie nieruchomości. Zestawienie wskazanych wyżej liczby planowanych lokali mieszkalnych oraz łącznej liczby miejsc parkingowych bezspornie wskazuje na zgodność planowanej inwestycji z § 16 pkt 8 uchwały. Odnosząc się do wyrażonych w tym zakresie wątpliwości strony skarżącej związanych z wskazywaną kolejną zmianą przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu (polegającą na zmniejszeniu liczby miejsc parkingowych) wskazać należy, iż stanowiło to realizację wystosowanego do inwestora w dniu 25 października 2023 r. wezwania o doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu do zgodności z wymogami § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., co wprost wynika z akt administracyjnych sprawy. Tym samym, w powyższym zakresie zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 lit. a p.b. nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi odnoszące się do zatwierdzenia przedłożonej dokumentacji architektoniczno-budowlanej i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji pomimo nieprzedłożenia charakterystyki energetycznej budynku, jak przyjętych w projekcie rozwiązań systemu odprowadzania wody, który może powodować zagrożenie przepełnieniem, a w konsekwencji zalewaniem działek sąsiednich. Odnosząc się do pierwszej kwestii wskazać należy, iż wymagana prawem charakterystyka energetyczna planowanego do realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajduje się w aktach sprawy, stanowi załącznik do przedłożonego projektu budowalnego. Natomiast odnośnie do kwestii projektowanej na terenie inwestycji zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, obejmującej dwa zbiorniki retencyjne, wskazać należy, iż przedłożona w tym zakresie dokumentacja projektowa sporządzona została przez podmiot posiadający stosowne uprawnienia. W przypadku ewentualnych, przyszłych sytuacji, w których doszłoby do naruszeń stosunków wodnych na gruncie obowiązujące przepisy przewidują stosowne procedury. Wobec powyższego stawiane w powyższym zakresie zarzuty prawa procesowego uznać należy za bezzasadne. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut skargi, co do naruszenia art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 320), którego to naruszenia skarżąca spółka upatruje w braku uzyskania przez inwestora lokalizacji zjazdu z ul. [...] w A., w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwego zarządcę drogi. W tym zakresie wskazać należy, iż wymóg określony w art. 29 ust. 1 ustawy znajduje zastosowanie do dróg publicznych, art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy. W przypadku konieczności stworzenia zjazdów z dróg wewnętrznych i prywatnych nie występuje się z żadnym wnioskiem do organu administracji, który podlegałby załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Koniczne jest jedynie uzgodnienie z właścicielem (właścicielami) drogi lub zarządcą, bądź orzeczenie sądu powszechnego w braku takiego uzgodnienia (por. wyrok NSA z 30 września 2010 r., I OSK 65/10; wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2011 r., VII SA/Wa 900/11; wyrok WSA w Olsztynie z 15 listopada 2011 r., II SAB/Łd 64/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż ul. [...] w A., z której planowany jest zjazd na teren inwestycji stanowi drogę wewnętrzną, w rozumieniu art. 8 ustawy o drogach publicznych, pozostającą własnością Gminy Aleksandrów Łódzki. Do przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego załączono stosowne uzgodnienie z zarządcą tej drogi – Wydziałem Inwestycji, Gospodarki Odpadami i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 21 grudnia 2021 r. Uzasadnionymi okazały się natomiast zarzuty skargi, co do naruszenia art. 35 ust. 1 lit. a p.b. oraz art. 7 i art. 80 k.p.a. w zakresie dochowania przez inwestora wynikającego z § 16 ust. 4 lit. e uchwały obowiązku zachowania minimum powierzchni biologicznie czynnej. Wskazując na zasadność stawianego zarzutu skarżąca spółka podnosiła, iż do terenów tych, w sposób sprzeczny z postanowieniami planu (§ 8, § 19 uchwały), włączono teren mieszczący się co prawda w granicach inwestycji, jednakże obejmujący teren drogi wewnętrznej, oznaczonej na rysunku planu symbolem [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż odnosząc się do powyższej kwestii, podnoszonej przez skarżącą już na etapie postępowania administracyjnego, Wojewoda Łódzki ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że udział powierzchni biologicznie czynnej wynosi 31,3% wskazując jednocześnie, iż szczegółowe wyliczenia załączono do pisma inwestora z dnia 8 sierpnia 2023 r. W treści powołanego pisma, załączonego do akt administracyjnych sprawy, pełnomocnik inwestora wskazywał, iż wyliczając wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej jako podstawę przyjęto powierzchnię terenu inwestycji (działek ew. nr [...], [...], [...]) pomniejszoną o powierzchnię terenu inwestycji wskazaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako [...]. Obliczenia dokonywane były graficznie w programach CAD na podstawie wektorowej wersji mapy do celów projektowych zaewidencjonowanej u Starosty Zgierskiego. W wyniku dokonanych obliczeń wyliczono, iż powierzchnia biologicznie czynna stanowić będzie 31,3 % terenu, co spełnia określony planem wymóg 30% minimum. Do pisma załączono załącznik graficzny, z którego wynika, iż na znajdującym się na terenie inwestycji fragmencie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] (a na przedłużonym załączniku graficznym symbolem [...]) nie przewidziano obszaru biologicznie czynnego. Stwierdzić należy jednak, iż powyższe nie koresponduje z dokumentacją znajdującą się w przedłożonym przez inwestora projekcie zagospodarowania terenu, datowanym na dzień 3 listopada 2023 r., zatwierdzonym zaskarżoną decyzją i stanowiącym jej integralny załącznik. Z załączonej do przedłożonego projektu mapy do celów projektowych w skali 1:500 z dnia 25 czerwca 2021 r. co prawda również wynika, iż przewidziana powierzchnia biologicznie czynna terenu inwestycji wynosić będzie 31,3% jednakże, na większej części terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] (a na załączonej mapie symbolem [...]), zgodnie z oznaczeniami projektu usytuowano tereny biologicznie czynne – trawnik. Powyższa rozbieżność pomiędzy treścią mapy załączonej do zatwierdzonego decyzją projektu zagospodarowania terenu, a wyjaśnieniami pełnomocnika inwestora z dnia 8 sierpnia 2023 r. i przedłożonym wraz z pismem załącznikiem graficznym, na które co jeszcze raz należy zaznaczyć powołuje się organ odwoławczy, została przez Wojewodę Łódzkiego pominięta i niewyjaśniona. Wskazać w tym miejscu należy również na występującą niespójność zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, zarówno wewnątrz treści samego projektu, jak i z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie prawidłowego oznaczenia terenu, na którym przewidziano utworzenie projektowanej drogi kategorii dojazdowej, co do której skarżąca spółka podnosi zarzut nieuprawnionego włączenia do powierzchni terenów biologicznie czynnej. Zaznaczyć bowiem należy, iż postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno w części tekstowej, jak i graficznej nie przewidują drogi oznaczonej symbolem [...], którym inwestor posługuje się w toku postępowania i który to symbol został umieszczony na załączonej do zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu mapie do celów projektowych. Zestawienie rysunku planu oraz map przedłożonych wraz z dokumentacją projektową wskazuje natomiast, iż powoływana przez inwestora droga oznaczona symbolem [...] pokrywa się przebiegiem zaznaczonej na rysunku planu projektowanej drogi kategorii dojazdowej oznaczonej symbolem [...]. Powyższe koresponduje z treścią § 16 pkt 7 lit. b uchwały, z którego wynika, iż "obsługa komunikacyjna terenu oznaczonego symbolem [...] - z dróg: [...], [...], [...], [...], możliwość utworzenia dróg wewnętrznych". Co więcej taki zapis został również zawarty w części opisowej zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu zagospodarowania terenu z 3 listopada 2023 r. W ocenie Sądu, wskazane wyżej uchybienia czynią wadliwym, a co najmniej przedwczesnym stwierdzenie Wojewody Łódzkiego, iż przedłożony przez O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, co uniemożliwiało jego zatwierdzenie wraz z przedłożonym projektem architektoniczno- budowlanym i udzielenie pozwolenia na budowę, a wniesioną skargę częściowo zasadną. Rozpatrując sprawę ponownie organy architektoniczno-budowlane zobowiązane będą do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności wyjaśnią zaistniałe rozbieżności, co do przedłożonej dokumentacji i udzielonych przez inwestora wyjaśnień w zakresie zrealizowania przewidzianego postanowieniami planu wymogu zachowania minimum powierzchni biologicznie czynnej, jak również co do prawidłowego oznaczenia w przedłożonej dokumentacji terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W przedmiocie kosztów postępowania, na które składają się kwota uiszczonego wpisu sadowego oraz koszty zastępstwa procesowego skarżącej reprezentowanej przez radcę prawnego ustanowionego z wyboru Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). P.K.