I FSK 1095/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Tomasz Kolanowski, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 1082/07 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz umorzenia postępowania podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 1800 zł. (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1082/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 12 kwietnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz umorzenia postępowania podatkowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, ustalony przez organy podatkowe. W tych ramach Sąd wskazał, że w dniu 31 sierpnia 2001 r. W. B.w ramach działalności gospodarczej (Wytwórnia Mebli [...]) zawarł umowę dzierżawy na okres 5 lat z firmą K. z o.o. z W.. Na jej podstawie wydzierżawiający zobowiązał się do oddania w dzierżawę nieruchomości zabudowanej halami produkcyjnymi, magazynowymi, lakiernią i szklarnią wraz z wyposażeniem i środkami transportu. Czynsz dzierżawny w wysokości 35.000,-zł miesięcznie miał być płatny z góry na podstawie faktury wystawionej przez wydzierżawiającego w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Początkowo podatnik prawidłowo wykazywał przychód należny z tytułu umowy dzierżawy w deklaracjach PIT-5L W związku z tym, że dzierżawca w 2005 r. w miesiącach od stycznia do kwietnia nie wywiązywał się ze swego obowiązku uiszczenia czynszu, podatnik wystąpił do Sądu Okręgowego w K. o wydanie nakazu zapłaty. Sąd wydał nakaz zapłaty, orzekając o obowiązku zapłaty przez dzierżawcę na rzecz skarżącego kwoty 156.685,40 zł wraz z odsetkami. Spółka ta zasądzonych należności podatnikowi nie zapłaciła, wobec czego w grudniu 2006 r. skorygował on faktury VAT, za w.w miesiące udzielając rabatu dłużnikowi. Podatnik w związku z tym wystawił cztery faktury korygujące w dniu 16 grudnia 2005 r., które w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji dokumentowały czynności nie mogące być przedmiotem prawnie skutecznej umowy w części dotyczącej zmiany wysokości czynszu. Ponadto podkreślono, że podatnik nie dysponuje potwierdzeniem odbioru faktur korygujących. Wskazano bowiem, że obniżenie wartości należnego czynszu przez udzielenie rabatu jest w istocie zmianą zapisu § 4 umowy. W deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2005r. skarżący wykazał kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w wysokości 24.133 zł. Podkreślono, że nie ma także podstaw do uznania, że spółka K.wyraziła zgodę na zmianę wysokości czynszu nawet w sposób dorozumiany, gdyż nie potwierdza tego jej zachowanie. Stwierdzono zatem, że podatnik wystawił cztery faktury korygujące dokumentujące jednostronne czynności, (w części dotyczącej zmiany czynszu dzierżawnego), do czego nie miał podstaw prawnych oraz że bez potwierdzenia odbioru tych faktur, o którym mowa w § 16 ust 4. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu niektórym podatnikom zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposób ich przechowywania oraz lista towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798, zwanego dalej w skrócie: Rozporządzeniem), skarżący nie miał prawa do ich zaewidencjonowania i tym samym obniżenia kwoty podatku należnego. W związku z powyższymi ustaleniami decyzją z 29 grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. w wysokości 4.015,-zł i umorzył postępowanie podatkowe w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnosząc się w treści uzasadnienia do regulacji zawartej w art. 230 k.s.h. oraz w art. 17 k.s.h wskazał, iż argumentacja co do bezwzględnej nieważności umowy (przekroczenie dwukrotności kapitału zakładowego spółki) jest bezzasadna. Zauważono także, że w umowie o świadczenia okresowe (umowa dzierżawy) uwzględnia się wysokość świadczenia okresowego, a nie łączną sumę świadczeń za czas trwania umowy. Organ odwoławczy wyraził stanowisko, że zmiana wysokości czynszu miesięcznego w sposób oczywisty zmienia warunki umowy dzierżawy. Odnosząc się do wniosku podatnika o zawieszenie toczącego się postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny skargi Rzecznika Praw Obywatelskich żądającego stwierdzenia niezgodności z Konstytucją §16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. organ odwoławczy podkreślił, iż powyższa okoliczność pozostaje bez związku ze sprawą, w której zastosowanie ma przepis art. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Za bezpodstawne uznał organ odwoławczy zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem organ I instancji przeprowadził postępowanie podatkowe w sposób rzetelny i zgodny z przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez ustalenie w sposób dowolny, że umowa dzierżawy nie jest bezwzględnie nieważna, a udzielenie rabatu stanowi zmianę umowy dzierżawy. Dalej podniesiono też zarzut odstąpienia od obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez nieprzeprowadzenie kontroli dzierżawcy i pominięcie włączenia przez sąd do akt rejestrowych dzierżawcy korekt faktur. Podobnie jak w treści odwołania podniesiono, że postępowanie podatkowe winno być zawieszone do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Trybunał Konstytucyjny w przedmiocie konstytucyjności przepisu §16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. Oprócz zarzutów formalnych sformułowano także zarzuty naruszenia prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 230 i art. 17 K.s.h., art. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz §16 ust. 4 powyższego rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W przeprowadzonych rozważaniach Sąd I instancji zauważył, że skarżący z tytułu zawartej w 2001 r. umowy dzierżawy otrzymywał do 2005 r. kwoty odpowiadające wysokości umówionego czynszu, nie kwestionując jej ważności. Dopiero w toku postępowania podatkowego dotyczącego opodatkowania za rok 2005 r. w sytuacji, gdy spółka K. nie zapłaciła czynszu za 4 miesiące, działający przez pełnomocnika podatnik podniósł argument nieważności umowy dzierżawy jako zawartej przez osobę nieuprawnioną do działania w imieniu spółki z o. o. skoro wartość tej umowy przekroczyła ponad dwukrotnie jej kapitał zakładowy, W tej sytuacji, jak argumentowała strona skarżąca, skoro przed zawarciem umowy wspólnicy spółki nie podjęli stosownej uchwały, zgodnie z art. 230 ksh, umowa jest dotknięta nieważnością i tym samym nie wywołuje skutków prawnych (art. 58 § 1 kc). Odnosząc się do tego stanowiska Sąd I instancji zauważył, że prawo podatkowe jest prawem autonomicznym, w związku z czym m. in. skutki czynności wykonywanych w toku prowadzenia działalności gospodarczej oceniać należy na podstawie przepisów podatkowego prawa, w tym przypadku, materialnego tj. ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535), dalej: ustawa o VAT, i przepisów wykonawczych. Zarzut nieważności umowy i to w sytuacji, gdy nieważność ta nie tylko nie została stwierdzona przez sąd powszechny, ale umowa ta była przez lata uznana przez obie strony, które ją zawarły, za skuteczną, uznać należało w ocenie Sądu I instancji za podniesiony na użytek postępowania podatkowego celem obniżenia podatku należnego. Dalej Sąd I instancji zauważył, że gdyby argument powyższy faktycznie był uznany przez skarżącego za zasadny nie wystąpiłby on do Sądu powszechnego z pozwem o zapłatę należności wynikającej z tej umowy co przesądza o tym że, argument strony skarżącej w tej kwestii i dążenie do podważenia zasadności stanowiska organów podatkowych w sprawie określenia podatku dochodowego uznać należy za nieskuteczny, Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w myśl przepisu art. 29 ust 4 ustawy o VAT obrót stanowiący podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zmniejsza się m.in. o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów ( bonifikat, upustów, uznanych reklamacji i skont). Skarżący stoi na stanowisku, że zastosował rabat w odniesieniu do spółki K. z tytułu czynszu dzierżawnego i że rzutuje on na wysokość podatku należnego. Sąd I instancji podniósł, że pojęcie "rabatu" jest bardzo szerokie i obejmuje bonifikatę, upust, bonus ( premię ), i skonto, co wynika z w. w. przepisu art. 29 ust. 4. Skarżący dokonał w fakturze korygującej obniżenia ceny świadczonej przez siebie usługi dzierżawy, uzasadniając je sytuacją spółki K., a więc nie dotyczącą wad przedmiotu umowy dzierżawy. Udzielenie rabatu nie zostało przewidziane w umowie dzierżawy, która przewidywała że zmiana jej postanowień wymagała aneksu w formie pisemnej. W ocenie Sądu we wskazanej wyżej sytuacji faktycznie nie wystąpiła żadna z okoliczności mieszczących się w pojęciu "rabatu". Obniżenie ceny za świadczone usługi dzierżawy wiązało się jedynie z sytuacją podatkową skarżącego i niewyegzekwowaniem - jak należy przypuszczać - należności od K.. Nie otrzymując w roku 2005 czynszu dzierżawnego podatnik zamierzał obniżyć tak podatek dochodowy za ten rok jak i podatek VAT za grudzień 2005 r. jednostronnie obniżając czynsz dzierżawny i to mimo, iż uzyskał prawomocny nakaz zapłaty. W związku z tym wystawienie faktury korygującej było działaniem na użytek postępowania podatkowego i nie może wywoływać skutków w zakresie podatku od towarów i usług. Sąd odniósł się również do zasadności zastosowania przez organ podatkowy przepisu § 16 ust. 4 w. w. rozporządzenia Ministra Finansów, zgodnie z którym podstawę obniżenia podatku naliczonego przez sprzedawcę stanowi potwierdzenie odbioru przez nabywcę faktury korygującej. Obniżenie podatku dotyczy rozliczenia za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie. Sąd I instancji przypomniał, że przepis ten został zaskarżony przez Rzecznika Praw Obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007r. sygn. akt U 6/06 stwierdził niekonstytucyjność zdania drugiego w. w. § 16 ust. 4 tj w zakresie, w jakim w przypadku wystawienia faktury korygującej, uzależnia prawo do obniżenia podatku należnego od posiadania potwierdzenia odbioru tej faktury. Ponadto Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis § 16 ust. 4 zd. 2 traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. W świetle powyższego zatem zarówno w grudniu 2005 r., jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji (12 kwietnia 2007r.) omawiany przepis obowiązywał i winien być stosowany przez organy podatkowe. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez podatnika. W skardze kasacyjnej wyrokowi temu zarzucono: 1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: - art. 145 § 1 pkt i lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przez nie uchylenie decyzji mimo zastosowania w niej jako podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia niekonstytucyjnego przepisu § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu niektórym podatnikom zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposób ich przechowywania oraz lista towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798, zwanego dalej w skrócie: Rozporządzeniem), - art. 106 § 3 p.p.s.a. przez samodzielne dokonanie ustaleń okoliczności faktycznych, wbrew ustaleniom organów podatkowych, i oparciu na nich rozstrzygnięcia wyroku, - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., art. 134 § 1oraz art. 141 § 4 tej ustawy z powodów wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej oraz 2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: - art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) polegające na błędzie w subsumcji przez uznanie, że udzielenie rabatu nie może być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, podczas gdy może być, - art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług przez niewłaściwe zastosowanie do ustalonej nieważności udzielenia rabatu w związku z treścią § 4 i § 11 umowy dzierżawy, podczas gdy udzielony rabat był prawnie dopuszczalny i dlatego skarżący miał prawo do zmniejszenia obrotu o kwoty prawnie dopuszczalnych rabatów, - art. 5 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług przez niezastosowanie przepisu do ustalonej przez organy podatkowe nieważności (bezskuteczności) udzielenia rabatu w związku z zapisem § 11 i § 4 umowy dzierżawy, skutkujące nie zmniejszeniem obrotu o kwoty dopuszczalnych rabatów, - § 16 ust. 4 Rozporządzenia z powodów wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie kwestie nieważności postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, konieczne jest wskazanie dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej wszystkich tych kryteriów nie spełniają. Rozpoznając zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej należy w pierwszej kolejności ocenić te, które dotyczą naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i rzutujących na ocenę przez niego ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, że ustalony stan faktyczny jest prawidłowy można poddać analizie zarzut naruszenia prawa materialnego. Zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przepisów postępowania sprowadzają się do wadliwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit b), a także art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 141 § 4, art. 106 § 3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozpatrując zarzut naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a stwierdzić należy, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż nie jest on uzasadniony. Sąd ten zastosował się bowiem w pełni do dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie te elementy, w tym podstawę prawną swego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znajdują się również przepisy prawa podatkowego, które poddane zostały analizie z punktu widzenia treści skargi złożonej przez podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz motywy, którymi kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok. W ocenie tutejszego Sądu, Sąd I instancji ocenił postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy i rzeczowo uzasadnił, z jakich powodów uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne sprawy. Daje to rękojmię, iż sąd administracyjny pierwszej instancji dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Umożliwia ono również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, które uznać należy w całości za prawidłowe. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ten rozstrzygał spór w granicach sprawy, która zakreślona została, w ujęciu przedmiotowym żądaniem skarżącego uchylenia decyzji podatkowej. Kontrolą sądową objęto całość sprawy, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd nie dopuścił się naruszenia wskazanych w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych przepisów postępowania podatkowego, to jest art. 122, art., 187 § 1, art. 191 i art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy podatkowe co trafnie zaakceptował Sąd. Autor skargi kasacyjnej wymieniając wskazane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej nie powiązał natomiast ich treści z konkretnymi zarzutami. Sąd prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy podczas badania legalności wydania zaskarżonej decyzji podatkowej. Trafnie wskazał, że W. B. nie spełnił warunku uprawniającego go do przyjęcia w rozliczeniach podatkowych kwot wynikających z faktur korygujących w związku z udzieleniem rabatu. Podatnik nie posiadał bowiem potwierdzenia odbioru faktur korygujących, co pozwalało domniemywać, iż nie zostały one doręczne adresatowi, to jest spółce z ograniczoną odpowiedzialnością K.. Sąd poprawnie przyjął, że w świetle art. 29 ust. 4 ustawy o VAT w przypadku skarżącego faktycznie nie wystąpiła żadna ze wskazanych w tym przepisie okoliczności uprawniających do zmniejszenia obrotu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Trafnie zwraca się również uwagę na to, że niezapłacone kwoty czynszu dzierżawnego objęte zostały prawomocnym nakazem zapłaty wydanym w dniu 10 maja 2005 roku przez Sąd Okręgowy w K. Wydział VI Gospodarczy syg. akt [...] na skutek pozwu W. B.. W związku z tym skarżący nie może kwestionować na gruncie przepisów prawa podatkowego, to jest art. 29 ust. 4 ustawy o VAT oraz art. 6 pkt 2 tej ustawy skuteczności umowy dzierżawy zawartej w dniu 31 sierpnia 2001 roku pomiędzy Wytwórnią Mebli [...] w K. reprezentowaną przez właściciela W. B. a spółką K. jako dzierżawcą. Jej postanowienia legły bowiem u podstaw uznania zasadności roszczeń podatnika wobec spółki. Wskazuje na to treść uzasadnienia, znajdującego się w aktach sprawy, pozwu o wydanie nakazu zapłaty z dnia 6 maja 2005 roku. Powód zarzuca w nim opóźnienia w płatności czynszu przez pozwaną spółkę, podaje numery nieuregulowanych faktur, a także kwoty zaległości pieniężnych przypisanych każdej z nich. Jednocześnie informuje o interwencjach w sprawie zaległości czynszowych oraz o fakcie złożenia wezwania do zapłaty. Z uwagi na to organy podatkowe nie były obowiązane do zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 189/1 Kodeksu postępowania cywilnego i zawieszenia postępowanie podatkowego. Z tego powodu również bezzasadne jest podnoszenie zarzutu naruszenia przez Sąd art. 230 oraz art. 17 § 1 K.s.h. Badanie ważności umów cywilnoprawnych podobnie jak przestrzeganie norm prawa handlowego nie jest objęte kognicją sądów administracyjnych. Domaganie się więc w skardze kasacyjnej przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów na te okoliczności nie znajduje podstaw prawnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dokonywał żadnych ustaleń faktycznych i nie stosował tego przepisu. Dopuszczenie dowodu z dokumentów może mieć miejsce w sytuacji, gdy ich brak uniemożliwia w pełni skontrolowanie zgodności z prawem ustalenia stanu faktycznego przez organ, którego orzeczenie zaskarżono, a co za tym idzie, prawidłowości zastosowania normy prawa materialnego. Do przeprowadzenia postępowania dowodowego może dojść zatem wówczas, gdy przeprowadzenie dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje przy tym nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ograniczoność zakresu postępowania dowodowego oraz możliwości zgłaszania w tym zakresie wniosków wynika natomiast z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. W świetle analizy akt sprawy podlegającej rozpoznaniu w trybie kasacyjnym, w tym także protokołu rozprawy z dnia 10 października 2007 roku oraz 14 grudnia 2007 roku nie przeprowadzono dowodu z dokumentu oraz nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia takiego dowodu. Natomiast skarżący bezzasadnie wskazuje na potrzebę przeprowadzenia dowodu z oryginałów faktur korygujących, które powinny być przedmiotem postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Z postępowania podatkowego wynika bowiem, że dzierżawcy nie doręczono skutecznie faktur korygujących. O zwrocie tych faktur nadawcy czyli Wytwórni Mebli [...] w K. informuje też pismo z dnia 27 grudnia 2005 roku. Brak jest również podstaw do zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. Organy podatkowe nie naruszyły bowiem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania po myśli art. 240 ust 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 grudnia 2007 roku sygn. akt U 6/006, na który powołuje się strona skarżąca, przepis art. 16 ust 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 roku, mimo, że został uznany za niekonstytucyjny obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji ponieważ Trybunał odroczył o rok utratę jego mocy obowiązującej licząc od chwili ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Chybione są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 6 pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Przede wszystkim udzielenie rabatu nie zostało przewidziane w umowie dzierżawy z 30.08.2001 r., natomiast faktury korygujące nie wywołały żadnych skutków prawnych na gruncie prawa podatkowego. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 29 ust. 4 ustawy o VAT. Fakt, iż czynność w postaci udzielenia rabatu nie była skuteczna dla celów podatkowych był bezsporny, w związku z naruszeniem art. 76 kodeksu cywilnego oraz w związku z zastosowaniem art. 6 pkt 2 ustawy o VAT. Sąd prawidłowo wywiódł, że motywem działania podatnika było dążenie do obniżenia ceny, mimo uzyskania prawomocnego nakazu zapłaty, w następstwie czego doprowadziłoby to do nieuprawnionego pomniejszenia podatku należnego o wielkości ujęte w fakturach korygujących. Nieuzasadniony jest również kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj art. 5 ust. 2 ustawy o VAT. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, przepis ten nie ma zastosowania w omawianej sprawie, albowiem odnosi się on do czynności określonych w art. 5 ust. 1 tej ustawy, tj. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, które podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Chybiony jest także zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, to jest § 16 ust 4 rozporządzenia Ministra Finansów. Przepis ten nie stanowił podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Podstawą wydania decyzji był natomiast art. 6 pkt 2 ustawy o VAT (faktury obrazowały czynności bezwzględnie nieważne z mocy tego przepisu). Przepis § 16 ust 4 rozporządzenia Ministra Finansów podany został jako element uzasadnienia decyzji i jako argument w odpowiedzi na zarzuty podniesione przez skarżącego. Z tych więc przyczyn na podstawie art. 184 i 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjna należało oddalić.