II SA/Bd 1010/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] Prezydent M. B. odmówił skarżącemu M. Z. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką M. Z., z uwagi na niespełnienie przesłanki związanej z momentem powstania niepełnosprawności u jego matki, o której mowa w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych" lub w skrócie "u.ś.r."); niespełnienie bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia lub rezygnacją z zatrudnienia, a opieką nad matką, ponieważ ostatnie zatrudnienie skarżący zakończył z dniem [...] lipca 2017 r., a opiekę nad matką sprawuje od maja 2022 r.; a także z uwagi na to, że skarżący ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, którą pobiera. Od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez nieuwzględnienie, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego ("TK") z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP; - naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną; - art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. w zw. z wyrokiem TK z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17 przez błędne uznanie, że posiadanie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W następstwie rozpatrzenia ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności podzielił argumentację skarżącego co do wadliwości decyzji I-instancyjnej w zakresie odmowy wnioskowanego świadczenia w oparciu o przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. Ponadto organ odwoławczy zakwestionował stanowisko organu I instancji odnośnie braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącego, a sprawowaną przez niego opieką, które organ I instancji wywiódł z zestawienia daty zaprzestania aktywności zawodowej przez skarżącego oraz daty ustalenia stopnia niepełnosprawności jego matki. Kolegium wskazało jednak, że wcześniejsze okresy zatrudnienia oraz powody rezygnacji z zatrudnienia są bez znaczenia dla oceny aktualnej sytuacji, a istotne jest to czy skarżący obecnie spełnia przesłanki przyznania świadczenia z uwagi na faktyczną opiekę nad matką. Niemniej jednak, SKO za zasadne uznało wydanie przez Prezydenta decyzji odmownej, ponieważ – jak wskazało - skarżący od marca 2022 r. pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, co powoduje ziszczenie się w sprawie negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Kolegium podniosło przy tym, że wbrew stanowisku skarżącego, wyrok TK z 26 czerwca 2019 r. nie wyeliminował z obrotu prawnego przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., a umożliwił jedynie prawo do wyboru świadczenia w sytuacji gdy osoba spełniająca warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pobiera rentę z tytułu niezdolności do pracy. Przy czym, jak podkreśliło SKO, organ I instancji w toku postępowania pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. poinformował skarżącego o możliwości złożenia wniosku do ZUS o zawieszenie renty wyjaśniając, że dopiero po otrzymaniu stosownej decyzji organu rentowego w tym przedmiocie, otworzy się możliwość nabycia przez skarżącego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie dostarczył jednak ww. decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości uwzględnienia jego wniosku. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez uznanie, że pobieranie przez niego renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy wyklucza możliwość przyznania na jego rzecz świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką. W uzasadnieniu podkreślił, że SKO błędnie uznało, że skarżący zobligowany jest do zawieszenia pobieranej renty aby móc pobierać świadczenie pielęgnacyjne. Powołał się przy tym na treść uzasadnienia wyroku TK o sygn. akt SK 2/17 oraz na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 2052/21 (dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, ponieważ zarówno skarżący jak i organ zawnioskowali o to w treści skargi oraz odpowiedzi na skargę. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy materialnoprawne ustawy o świadczeniach rodzinnych, które mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie to przede wszystkim art. 17 ust. 1, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ponadto wskazać należy, że stosownie do art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Zgodnie zaś z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia. Istotą sporu w niniejszej sprawie – w następstwie wydania decyzji przez organ odwoławczy, który w ocenie Sądu zasadnie uwzględnił podniesione w odwołaniu zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 17 ust. 1b u.ś.r. (w związku z odniesieniem się do momentu powstania niepełnosprawności u wymagającej opieki matki) oraz art. 17 ust. 1 u.ś.r. (z uwagi na stwierdzenie braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z zatrudnienia a opieką nad matką) - jest wyłącznie to, czy skarżący mający ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może uzyskać jednocześnie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego związanego ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką. W ocenie SKO norma wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. stanowi bowiem przeszkodę dla przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżącemu pobierającemu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, która przysługuje mu do [...] lutego 2025 r. (zob. decyzja o ustaleniu renty na dalszy okres z dnia [...] czerwca 2022 r. – k. 18 akt administracyjnych organu I instancji). Kolegium dostrzegło przy tym, że wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł co prawda o niezgodności powyższego przepisu z Konstytucją, jednak wyłącznie w odniesieniu do całkowitego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających rentę z tytułu niezdolności do pracy, bez jednoczesnego rozwiązania zagadnienia kolizji wymienionych świadczeń. W związku z tym zdaniem SKO w sytuacji gdy osoba spełniająca warunki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy sprawiedliwe i uzasadnione wartościami konstytucyjnymi jest uznanie prawa do wyboru przez tę osobę jednego ze świadczeń. Tym samym zdaniem SKO nie ma możliwości aby taka osoba pobierała równocześnie obydwa świadczenia. Skarżący nie zgodził się jednak z powyższym poglądem uznając, że wyrok TK z 26 czerwca 2019 r. (sygn. SK 2/17) skutkuje koniecznością przyjęcia, że osoby mające ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy mogą uzyskać jednocześnie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach ogólnych, bez konieczności uprzedniej rezygnacji z pobierania świadczenia rentowego. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje m.in. wówczas, kiedy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty. Wspomnianym już wyżej wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. (sygn. SK 2/17) Trybunał Konstytucyjny orzekł natomiast, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jednocześnie Trybunał postanowił, że przepis ten we wskazanym zakresie traci moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, czyli z dniem 9 stycznia 2020 r. Nie ulega wątpliwości, że po wydaniu powyższego orzeczenia prawodawca nie wprowadził nowych rozwiązań, które odnosiłyby się do statusu opiekunów osób niepełnosprawnych, ubiegających się oświadczenie pielęgnacyjne i mających jednocześnie ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Nie ma więc regulacji prawnej dotyczącej usuwania skutku zbiegu prawa do powyższych świadczeń. Równocześnie nie może też budzić wątpliwości, że wobec wydania przedmiotowego wyroku Trybunału powstała nowa sytuacja prawna. Zdaniem skarżącego, w aktualnych uwarunkowaniach prawnych uprawnienia wyżej wskazanej kategorii osób wynikają wprost z zestawienia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. z sentencją wyroku TK z 26 czerwca 2019 r. Stanowisko takie przedstawione zostało również w wyroku NSA z 11 sierpnia 2022 r. (sygn. I OSK 2052/21), na który to wyrok powołał się skarżący w treści skargi. Sąd w składzie niniejszym nie podziela go jednak i przychyla się do poglądu przeciwnego, który można obecnie uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądowym. Podkreśla się w nim więc, że za sprzeczne z Konstytucją RP Trybunał Konstytucyjny uznał wyłącznie całkowite pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, bez rozwiązania zagadnienia kolizji wymienionych świadczeń. Nie można zatem z powyższego orzeczenia wywodzić, że w jego konsekwencji strona ma prawo pobierania obu wymienionych świadczeń równocześnie w ich pełnej wysokości. Problem braku unormowań prawnych pozwalających na wyeliminowanie kwestii wskazanej kolizji został więc rozwiązany w orzecznictwie sądowym, gdzie zauważono, że osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania drugiego. Nie zachodzą bowiem jakiekolwiek przesłanki by w sposób uprzywilejowany traktować przypadki pobierania rent (w tym z tytułu częściowej niezdolności do pracy) w stosunku do emerytur, dając prymat tym pierwszym przy stosowaniu wypracowanej w judykaturze wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., przez uznanie w konsekwencji, że pobierający rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie musi dokonywać wyboru świadczenia korzystniejszego. W następstwie realizacji prawa wyboru świadczenia usunięta zostaje zaś przeszkoda w uzyskaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Za błędne uznaje się więc takie odczytywanie powyższego wyroku TK, które skutkuje przyjęciem, że wyeliminował on z obrotu prawnego część przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w związku z czym nie ma przeszkód, aby osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy mogła równocześnie pobierać świadczenie pielęgnacyjne. Przyjmuje się więc, że łączenie tych świadczeń nie jest dopuszczalne i nie mogą być argumentem inne podstawy z ustawy z 17 grudnia 1998 r. o świadczeniach emerytalnych i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 504) do zmniejszenia czy zawieszenia prawa do renty, w tym przepisy art. 104 tej ustawy związane z wysokością ewentualnie osiąganych przychodów. Świadczenie pielęgnacyjne jest bowiem świadczeniem specyficznym, którego celem ma być częściowa rekompensata zarobku utraconego na skutek sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny osobom, które zrezygnowały z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i nie mają innych dochodów wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Inna, a wskazana wyżej interpretacja (prezentowana przez skarżącego) prowadziłaby do nieuzasadnionego uprzywilejowanego traktowania opiekunów mających ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w odniesieniu np. do opiekunów - osób, które zrezygnowały z zatrudnienia tylko i wyłącznie z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą, wobec której mają obowiązek alimentacyjny, a nie mają ustalonego prawa do jakiegokolwiek innego świadczenia z zabezpieczenia społecznego, bo nie spełniają jeszcze kryteriów. Interpretacja taka narusza zasady sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa wynikające z art. 2 i 32 Konstytucji RP, ale też art. 71 ust. 1 Konstytucji. Tym samym, prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, co do zasady, nie wyklucza możliwości pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, jednakże jedynie wówczas, gdy nie jest ono realizowane (wypłacanie renty jest zawieszone na wniosek beneficjenta). Wnioskodawca ma prawo dokonania wyboru pomiędzy świadczeniami z sytemu zabezpieczenia społecznego pozostającymi w kolizji, analogicznie do rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę m.in. w art. 27 ust. 5 u.ś.r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2022 r., sygn. I OSK 247/22; wyrok WSA w Lublinie z 28 marca 2023 r., sygn. II SA/Lu 8/23; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 marca 2023 r., sygn. II SA/Go 52/23; wyrok WSA w Rzeszowie z 18 stycznia 2023 r., sygn. II SA/Rz 942/22; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 października 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 546/23 – dostępne na stronie jw.). Mając powyższe na względzie, zgodzić należy się więc z Kolegium, że interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., także przy uwzględnieniu poglądów wyrażonych w ww. wyroku TK z dnia 26 czerwca 2019 r. o sygnaturze akt SK 2/17 nie pozwala jednak - wbrew stanowisku skarżącego - na równoczesne pobieranie przez niego świadczenia rentowego i świadczenia pielęgnacyjnego. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1623/21 (cyt.): "stwierdzenie częściowej niekonstytucyjności art. 17 ust. 5 pkt 1it. a u.ś.r. wspomnianym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wykreowało z dniem 9 stycznia 2020 r. (wejście w życie wyroku Trybunału) nowy stan prawny, w którym zaistniała konieczność odnalezienia istniejących w systemie prawa instrumentów prawnych pozwalających w praktyce stosowania prawa urzeczywistnić ten wyrok Trybunału. Jakkolwiek kształtujące się w powyższym zakresie orzecznictwo sądowe nie było początkowo jednolite, to aktualnie nie budzi już wątpliwości, że w sytuacji zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami wskazanymi w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. zachodzi konieczność podjęcia przez osobę uprawnioną do świadczeń emerytalno-rentowych działań prowadzących do zawieszenia prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 u.f.u.s. W ten sposób, w następstwie realizacji prawa wyboru świadczenia, usunięta zostaje przeszkoda w uzyskaniu świadczenia pielęgnacyjnego.". W sytuacji więc, gdy jedyną przyczyną odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, organ winien poinformować wnioskodawcę o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie prawa do renty i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty. Obowiązek informacyjny wynika z brzmienia art. 9 i art. 79a § 1 k.p.a. Wedle pierwszego z powołanych przepisów, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wedle zaś drugiego unormowania, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. W niniejszym postępowaniu Kolegium prawidłowo przyjęło, że pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie stanowi automatycznie negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, lecz osoba uprawniona winna mieć prawo wyboru jednego ze świadczeń, tj. pielęgnacyjnego i rentowego. Wybór ten – jak zasadnie podkreślił organ odwoławczy w treści uzasadnienia - został skarżącemu zapewniony, bowiem pismem z dnia 13 kwietnia 2023 r. organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia dodatkowych dowodów, w tym decyzji o zawieszeniu pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (k. 68 akt administracyjnych organu I instancji). W konsekwencji, skarżący w dniu 17 kwietnia 2023 r. złożył oświadczenie, w którym wskazał, że nie zawiesił prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, ponieważ jest do jego jedyne źródło dochodu oraz że nie wnosi żadnych nowych dokumentów (k. 70 akt administracyjnych organu I instancji). Wobec tego Sąd zważył, że skoro skarżący nie skorzystał z przedstawionej mu możliwości polegającej na zawieszeniu pobieranego świadczenia rentowego, to organy prawidłowo przyjęły w konsekwencji, że zaistniała tym samym negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. bowiem skarżący ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, której pobieranie powoduje, że pomimo niepodejmowania pracy zawodowej otrzymuje świadczenie kolidujące z funkcją kompensacyjną świadczenia pielęgnacyjnego, którego przyznania się domaga. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie naruszył więc ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, a ponadto skonwalidował jednocześnie uchybienia decyzji I-instancyjnej. Wobec tego Sąd stwierdził, że w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do eliminacji zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Z tych przyczyn orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.