I SAB/Wa 260/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. i M. L. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 1959 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] grudnia 1958 r., nr [...], w części dotyczącej części parceli o pow. [...] m2 oznaczonej [...], objętej Kw nr [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury na rzecz S. G. i M. L. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE S. G. i M. L. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 1959 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] grudnia 1958 r., nr [...], w części dotyczącej części parceli o pow. [...] m2 oznaczonej [...], objętej Kw nr [...] W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi bądź umorzenie postępowania sądowego wskazując, że rozstrzygnął wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...]. W piśmie z dnia 30 października 2009 r. skarżące wycofały skargę w części dotyczącej zobowiązania Ministra do wydania w sprawie decyzji wnosząc skargę na przewlekłość i nieefektywność będącą wynikiem opieszałości i bezczynności organu w prowadzeniu postępowania toczącego się pod numerem nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej Ppsa - sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Sąd stwierdza, że taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 1959 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] grudnia 1958 r., nr [...], w części dotyczącej części parceli o pow. [...] m2 oznaczonej [...], objętej Kw nr [...], zarejestrowany przez Ministra pod nr [...] został rozpoznany i rozstrzygnięty przez organ decyzją z dnia [...] września 2009 r. Ze złożonego przez skarżące pisma z dnia 30 października 2009 r. wynika zaś, że decyzja ta została doręczona S. G. i M. L. W tej sytuacji należało uznać, że organ uwzględnił w całości skargę S. G. i M. L. i zlikwidował istniejący stan bezczynności, a to skutkuje umorzeniem postępowania sądowego. Odnosząc się do treści pisma skarżących z dnia 30 października 2009 r. Sąd zauważa, że kwestia przewlekłości załatwiania spraw przez ministra pozostaje poza zakresem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W takim przypadku skarżącym przysługuje, w trybie art. 227 w zw. z art. 229 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarga do Prezesa Rady Ministrów. Przepisy Ppsa ani też przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) nie przewidują zaś możliwości orzekania przez sąd administracyjny o przewlekłości postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej jakim jest minister. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 Ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania sądowego orzeczono, na podstawie art. 201 § 1, art. 205 § 1 i art. 209 Ppsa.