I OZ 596/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. B. i Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 895/22 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H. B. i Z. B. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 24 stycznia 2022 r. nr DO.1.7614.155.2021.MW w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 895/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku H. B. i Z. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H. B. i Z. B. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 24 stycznia 2022 r., nr DO.1.7614.155.2021.MW, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, odmówił przywrócenia terminu. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyli H. B. i Z. B., zaskarżając je w całości. Skarżący wnieśli o jego zmianę i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazali, że w dniach 12 i 16 maja 2022 r. odebrali przesyłki zawierające wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie opłaty sądowej w kwocie 100,00 zł i w dniu 16 maja 2022 r. dokonali zapłaty opłaty sądowej. Jednocześnie w tych samych terminach odebrali wezwania z tą samą datą i sygnaturą sprawy - jak się aktualnie okazało - do dalszego uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie numerów PESEL. Skarżący działali w przeświadczeniu, że kolejne przesyłki dotyczą również uzupełnienia skargi poprzez uiszczenia opłaty sądowej i omyłkowo zostały przesłane na ich adres po raz kolejny. Skarżący w rozpoznawanej sprawie nie korzystają z fachowego pełnomocnika i dokonując opłaty sądowej byli przekonani, że braki formalne skargi zostały uzupełnione w sposób prawidłowy. W dniu 29 sierpnia 2022 r. doręczono Skarżącym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2022 r. o odrzuceniu skargi z powodu niewskazania w zakreślonym terminie numerów PESEL i dopiero wówczas po analizie przesyłek odebranych w dniach 12 i 16 maja 2022 roku Skarżący stwierdzili, że nie wykonali w pełni zarządzeń Sądu z 19 kwietnia 2022 r. W przekonaniu Skarżących skierowanie do nich dwóch przesyłek - wezwań do uzupełnienia braków formalnych, jednakowo datowanych oraz pod tą samą sygnaturą sprawy w wykonaniu tego samego zarządzenia Sądu wprowadziło ich w błąd i działali oni w uzasadnionym przekonaniu, że dokonując opłaty od skargi w pełni wykonują zarządzenie Sądu w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), przywrócenie terminu następuje jedynie wtedy, gdy strona uprawdopodobni, że nie dokonała czynności procesowej bez własnej winy. O braku winy można z kolei mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała należytej staranności. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Skoro bowiem art. 87 § 2 tej ustawy stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności w terminie. Mając na względzie wymienione uwarunkowania, Naczelny Sąd Administracyjny nie dał wiary wyjaśnieniom skarżących i w pełni aprobuje stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła wymagana prawem przesłanka przywrócenia terminu w postaci uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu. W szczególności słusznie uznał Sąd I instancji, że nie ma znaczenia przywołana przez stronę okoliczność niezrozumienia w pełni wezwań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 maja 2022 r., w której znajdowało się pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie nr PESEL skarżących. Skarżący odebrał je osobiście w dniu 12 maja 2022 r. (dowód: k. 27 akt sądowych), skarżąca natomiast odebrała je w dniu 16 maja 2022 r. (dowód k. 28 akt sądowych), a więc w podanych wyżej dniach skarżący dysponowali odpowiednim wezwaniem, z którego treścią wówczas mogli się zapoznać. Trzeba zatem się zgodzić z Sądem I instancji, że przytoczone przez skarżących okoliczności nie należą do zdarzeń nieprzewidywalnych, których skarżący nie mogli przezwyciężyć. Trudności te mogły zostać przez skarżących pokonane przy zachowaniu należytej staranności Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.