II SA/Bk 806/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2023 r. wniosku P. D. Sp. z o.o. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. D. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr 408.126/G-8/8/23 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. , UZASADNIENIE P. D. Sp. z o.o. w B. (dalej jako: "spółka") wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2023 r., znak: 408.126/G-8/8/23, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 14 czerwca 2023 r., znak: DOŚ-I.6131.131.2023, umarzającą w pkt 1 opłatę naliczoną zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 6 września 2018 r., znak DOŚ.1.6131.454.2018, za usunięcie 5 sztuk drzew, w wysokości 9.860,00 zł w związku z zachowaniem żywotności 12 sztuk drzew nasadzonych zgodnie z ww. decyzją oraz orzekającą w pkt. 2 o odmowie umorzenia i naliczeniu opłatę w wysokości 4.930,00 zł, zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 6 września 2018 r., znak DOŚ-I.6131.454.2018 za usunięcie 5 sztuk drzew, w związku z niezachowaniem żywotności 6 sztuk drzew, nasadzonych zgodnie z ww. decyzją, z przyczyn zależnych od posiadacza nieruchomości. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz przeprowadzenie rozprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadą jest więc wykonalność ostatecznych decyzji (postanowień) organów administracyjnych, natomiast wstrzymanie ich wykonania jest wyjątkiem, który każdorazowo jest inicjowany wnioskiem strony zawierającym wskazanie na co najmniej jedną z ww. przesłanek (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Ich wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić wniosek i wskazać konkretne okoliczności przemawiające za zasadnością i koniecznością wstrzymania. Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. Nie jest przy tym w żadnym razie wystarczające samo tylko przytoczenie ustawowych podstaw wstrzymania wykonania z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest zatem związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych i nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności aktu będącego przedmiotem wniesionej skargi. W przedmiotowej sprawie spółka nie tylko nie wskazała żadnej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., ale również w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku, ograniczając się jedynie do żądania wstrzymania wykonania w całości decyzji organu II instancji do czasu "uprawomocnienia się" orzeczenia oddalającego skargę. We wniosku brakuje nawet ogólnego (i zasadniczo niewystarczającego) wskazania, czy spółka widzi w wykonaniu zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem, jak podkreślono już wyżej, strona na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Przesłanki wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia muszą być zatem rozważone z uwzględnieniem specyfiki skutków tego konkretnego rozstrzygnięcia, którego mają dotyczyć, w szczególności, że na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie w sprawie wstrzymania zaskarżonej decyzji sąd nie rozstrzyga i nie może uwzględnić kwestii związanych z meritum sprawy. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie można zatem utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Podkreślić jednocześnie wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienia NSA: z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tej sytuacji, wobec braku jakiejkolwiek argumentacji i niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.