II OZ 1223/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2081/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz umorzenia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2081/17 po rozpatrzeniu wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz umorzenia postępowania, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm. , dalej jako P.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania Sąd zauważył, że zaskarżona decyzja nie jest ze swej istoty wykonalna i nie nadaje się do wykonania. Nadawać się do wykonania tzn. nadawać jakiemuś podmiotowi uprawnienia, bądź nakładać obowiązek, lub pozbawiać uprawnień. Zaskarżona decyzja MWINB utrzymuje w mocy decyzję, która jest rozstrzygnięciem formalnym - tj. umarzającym postępowanie administracyjne, mimo iż uchyla stwierdzenie zdatności do użytku i pozwolenie na użytkowanie. Sąd wskazał, że WINB jaki i PINB we wznowionym postępowaniu prowadzonym o stwierdzenie zdatności do użytku i o pozwolenie na użytkowanie dwunastu silosów na cement uznał, że postępowanie to jako prowadzone w niewłaściwym trybie winno być umorzone. Wśród przesłanek umorzenia z art. 105 § 1 i 2 K.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania. Oznacza ona brak podstaw reglamentacji prawnobudowlanej dla takich obiektów jak te, które występują w niniejszej sprawie. Organy nadzoru budowlanego obu instancji najwyraźniej uznały, że w prawie mającym zastosowanie w niniejszej sprawie nie ma podstaw do rozstrzygania w ogóle co do legalności ustawienia opisanych silosów. Sąd podkreślił, że z uwagi na umorzenie postępowania, zaskarżone rozstrzygnięcie nie rodzi żadnych konsekwencji w zakresie praw i obowiązków skarżącego. Nie powoduje ani obowiązku rozbiórki ani nie pozbawia go jakichkolwiek uprawnień. W szczególności zaskarżona decyzja jako umarzająca postępowanie nie pozbawia uprawnień do korzystania z przedmiotowych obiektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2081/17, uchylił zaskarżona decyzję i orzekł o kosztach postępowania. W zażaleniu z dnia 16 lipca 2018 r. (data wpływu) na powyższe postanowienie A. G. wniósł o jego zmianę ewentualnie o jego uchylenie w całości. Podnosi, że naruszono art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie istnieją przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji, zaś brak wstrzymania nie wpłynie w sposób negatywny i nieodwracalny w skutkach dla skarżącej Spółki (powinno być skarżącego). Naruszono art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy z okoliczności sprawy wynika bezspornie, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji narazić może na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zwłaszcza, że zaskarżona decyzja doprowadzi do pozbawiania skarżącego środków do funkcjonowania. Zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w trakcie procedowania, kiedy organy powinny stać na straży praworządności. WSA nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia w oparciu o nieustalony stan faktyczny. Sąd naruszył też art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia z pogwałceniem obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, Zarzucono błędne ustalenia faktyczne przez uznanie, jakoby interes skarżącego nie został zagrożony przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, kiedy w istocie brak zabezpieczenia narazi skarżącego na popadnięcie w niedostatek i konieczność ogłoszenia upadłości, uniemożliwi wykonywanie wszelkich poczynań gospodarczych. Zdaniem żalącego się, przesłanki wstrzymania wystąpiły z uwagi na możliwość realizowania egzekucji postanowienia obarczonego poważnymi brakami proceduralnymi poprzedzającymi jego wydanie. Nie dokonano dogłębnej analizy wykonanych przez skarżącego obowiązków opisanych w zaskarżonym postanowieniu. W razie braku posiadania przez skarżącego dokumentu, który będzie stwierdzał, że wydane postanowienie nie podlega wykonaniu, ewentualne plany gospodarcze będą musiały zostać wstrzymane bądź też zarzucone, gdyż skarżący nie będzie miał pewności co do przyszłości miejsca, gdzie ww. założenia będzie wykonywał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie zażaleniowe podlega umorzeniu. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W rozpoznawanej sprawie przed wniesieniem zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd ten wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2081/17 uwzględnił skargę i orzekł o kosztach postępowania. Wyrok ten, stał się prawomocny z dniem 29 września 2018 r. W tych okolicznościach bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji MWINB z dnia [...] lipca 2017 r. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest bowiem zabezpieczenie interesów strony skarżącej poprzez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, dokonywanej przez sąd administracyjny. Sąd I instancji uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję a zatem zastosowanie miał art. 152 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie jeszcze przed wniesieniem zażalenia na postanowienie odnośnie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowało, że kwestia udzielenia ochrony tymczasowej przestała mieć znaczenie. Ochronę tymczasową zapewnił wydany wyrok aż do czasu jego uprawomocnienia się. W tych okolicznościach rozpatrywanie zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niezasadne bowiem skarżący posiada ochronę tymczasową z uwagi na uwzględnienie skargi. Ochrona trwa do uprawomocnienia się tego wyroku. W niniejszej sprawie wyrok uprawomocnił się w dniu 29 września 2018 r. a zatem postępowanie sądowoadministracyjne zakończyło się co powoduje, że sąd nie ma ani obowiązku, ani też uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej. Oznacza to, że bezprzedmiotowe jest również rozpoznawanie zażalenia na postanowienie odmawiające zastosowania tej instytucji procesowej. Z powyższych względów NSA, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji