I SA/Po 604/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor sądowy WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 lutego 2023 r. A. W. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Wniosek został uzupełniony pismem z 17 kwietnia 2023 r. We wniosku A. W. wskazał, że Sprzedający prowadzi działalność w punkcie A, a kupujący prowadzi działalność w punkcie B - odległość między nimi wynosi 20 km. W takim stanie faktycznym zadał pytanie Czy kupujący środek trwały, który mieszka w punkcie B musi przewieźć środek i trwały (w tym przypadku linię technologiczną do produkcji pełetu) z punktu A do punktu B, aby zaewidencjonować fakturę VAT zakupu i rozliczyć podatek VAT w deklaracji miesięcznej? Zdaniem wnioskodawcy kupujący nie musi przewozić środka trwałego aby go zaewidencjonować w ewidencji VAT do rozliczenia miesięcznego. Środek trwały został zakupiony na podstawie umowy, faktury VAT i przelewów bankowych [...] - linia została zakupiona właśnie z banku [...]. Wnioskodawca uznał, że według prawa nie ma znaczenia gdzie jest składowana linia produkcyjna, istotą jest władztwo cywilne nad rzeczą (prawo własności) o tym decyduje dokument zakupu jakim jest faktura. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2023 r., znak [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił bez rozpoznania wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem organu w uzupełnieniu wniosku A. W. nie wskazał przepisów prawa podatkowego, których interpretacji oczekuje. Nie sformułował również pytania w taki sposób, aby dotyczyło ono stosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego i nie potwierdził, że organ prawidłowo zinterpretował intencję wyrażoną we wniosku. W związku z powyższym organ nie mógł jednoznacznie stwierdzić, jakie skutki podatkowo-prawne chciałby on wywieść z faktu otrzymania interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca nie przedstawił również własnego stanowiska w zakresie wskazanym w wezwaniu. Z przedstawionego w uzupełnieniu stanowiska również nie wynikało jakie skutki podatkowo-prawne chciałby wywieść z interpretacji indywidualnej. Nie można było dokonać oceny zaprezentowanego stanowiska jeżeli nie odniesiono się w nim do stosowania konkretnych przepisów dotyczących podatku od towarów i usług. Nie udzielił bowiem pełnej odpowiedzi na pytanie oznaczone w wezwaniu w pkt VII jako nr [...] tylko wskazał, że "W 2006 roku sprzedający, firma W. zaewidencjonowała sprzedaż i była czynnym podatnikiem VAT". Z odpowiedzi tej nie wynikało jednak jednoznacznie, czy sprzedaż linii technologicznej przez firmę W. stanowiła transakcję zwolnioną od podatku VAT. Ponadto nie udzielono odpowiedzi na pytania oznaczone w wezwaniu w pkt VII jako nr [...], przez co opis sprawy nadal nie był wyczerpujący. Na podstawie wniosku organ przyjął, że wątpliwości mogą dotyczyć ustalenia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z zakupem wskazanej linii technologicznej, w kontekście jej przetransportowania. Aby odpowiedzieć na takie wątpliwości, konieczne było ustalenie czy dla wskazanej transakcji wnioskodawca występuje jako podatnik podatku VAT oraz czy towar, będący przedmiotem transakcji jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych, a także czy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Pismem z 10 maja 2023 r. strona złożyła zażalenie na postanowienie. Pismem z dnia 16 czerwca 2023 r., sygn. [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia 6 lipca 2023 r. A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 czerwca 2023 r., znak [...]. Skarżący nie zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenia żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego lub prawa postępowania. Skarżący przytoczył jedynie dotychczasowy przebieg sprawy i wyraził oczekiwanie na uzyskanie odpowiedzi na zadane pytanie. Strona odwołała się do własnych opinii dotyczących złożonego wniosku oraz otrzymanych w toku postępowania od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej pism oraz do własnych doświadczeń. Strona w skardze nie przedstawiła również żadnego żądania. Skarżący wskazał, że w dniu 7 kwietnia 2023 r. został wezwany do uzupełnienia pytania, na które odpowiedział 17 kwietnia 2023 r. i nie rozumie dlaczego Krajowa Informacja Skarbowa nie ma takiej wiedzy aby odpowiedzieć na jego pytanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór jaki zaistniał w sprawie sprowadza się w istocie rzeczy do rozstrzygnięcia, czy rozpatrując wniosek skarżącego z 15 lutego 2023 r. organ zasadnie wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia oraz postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Regulacje prawne normujące zasady wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego zawarte zostały w art. 14a-art. 14s ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.). W myśl art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z przepisem art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na podstawie art. 14c § 1 O. p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W myśl art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Art. 169 § 4 O.p. organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Rozpatrując wniosek z 15 lutego 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że zawiera on szereg braków formalnych i merytorycznych, w szczególności z wniosku nie wynikał jednoznacznie zakres wątpliwości strony ani nie zawierał on wyczerpującego opisu sprawy. W związku z powyższym, na podstawie przepisów art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 3 O.p. organ wezwał skarżącego pismem z 17 kwietnia 2023 r. znak [...] do uzupełnienia braków tego wniosku w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. W wezwaniu organ wyraził swoje wątpliwości dotyczące zakresu wniosku, prosząc m.in. o przeformułowanie pytania w taki sposób, aby dotyczyło ono stosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, z którego wynikać będą prawa i obowiązki strony na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto wezwał stronę do przedstawienia własnego stanowiska, aby korespondowało ono z przeformułowanym pytaniem. Jednocześnie organ wskazał, że wskutek analizy wniosku powziął przypuszczenie, że intencją strony może być prośba o ustalenie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z zakupem wskazanej linii technologicznej, w kontekście jej przetransportowania. Organ poprosił o potwierdzenie wskazanego przypuszczenia, bądź wskazanie innego zakresu wraz z podaniem konkretnego przepisu ustawy o podatku od towarów i usług. W efekcie organ zadał pytania, mające na celu pozyskanie informacji niezbędnych w celu ustalenia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego i jednocześnie zaznaczył, że w przypadku określenia innego zakresu wniosku konieczne może okazać się jego dalsze uzupełnienie. Strona odpowiedziała na wezwanie w wyznaczonym terminie. Jednak uzupełnienie nie czyniło zadość wezwaniu. W odpowiedzi skarżący nie przeformułował pytania, nie sformułował stanowiska tak, aby rozwiać wątpliwości w stosunku do zakresu wniosku ani w żaden inny sposób nie odniósł się do wątpliwości organu dotyczących zadanego pytania, tym samym, organ w dalszym ciągu nie był w stanie jednoznacznie i bez wątpienia określić jakiego zakresu dotyczy złożony wniosek. Skarżący udzielił niejednoznacznych odpowiedzi na część zadanych w wezwaniu pytań oraz nie udzielił odpowiedzi na kluczowe pytania, umożliwiające rozstrzygnięcie wniosku, tj. nie wskazał, czy opisana we wniosku transakcja stanowi transakcję niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT albo zwolnioną od podatku VAT ani do jakich czynności kupujący będzie wykorzystywał nabytą linię technologiczną, tj. czy do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, zwolnionych z opodatkowania podatkiem VAT lub niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywoływać określone w ustawie skutki prawne. Zatem, to ze stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinien wynikać zindywidualizowany, jednoznaczny (niebudzący wątpliwości) oraz wyczerpujący opis zdarzenia, będący przedmiotem interpretacji indywidualnej. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażona jest jego ocena prawna, tak przez podatnika, jak i organ podatkowy. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy wnioskodawca prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie opis zdarzenia zawarty we wniosku został przedstawiony w sposób abstrakcyjny i niejednoznaczny, co w rezultacie uniemożliwiało udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego we wszystkich możliwych wariantach, które na podstawie informacji wskazanych we wniosku mogą zaistnieć. Pytanie podatkowe wyznacza zakres przedmiotowy wniosku, a interpretacja indywidualna może dotyczyć tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania wnioskodawcy. Pytanie powinno być zatem sformułowane w taki sposób, aby dotyczyło stosowania konkretnego przepisu/przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), z którego wynikać będą prawa i/lub obowiązki wnioskodawcy na gruncie wskazanej przez niego regulacji podatkowej, tj. ustawy o podatku od towarów i usług. Przedmiotem interpretacji indywidualnej mogą być te przepisy prawa podatkowego, które odnoszą się sfery opodatkowania danego podmiotu. Wykładnia systemowa przepisów dotyczących interpretacji wskazuje bowiem, że dotyczą one wyłącznie takich sytuacji faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 21 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 125/17). Organ wydający interpretację jest więc niejako związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku i sformułuje w zadanym pytaniu. Z pisemnej interpretacji powinna wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, a zaprezentowane przez organ stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Sformułowane we wniosku pytanie wyznacza zakres, w jakim jest on rozpatrywany w trybie interpretacyjnym. Aby interpretacja indywidualna była wydana zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej, organ musi udzielić jednoznacznej odpowiedzi' na zadane pytanie we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej (por. wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1495/19). Zdaniem Sądu organ interpretacyjny zasadnie przyjął strona nie przedstawiła własnego stanowiska w zakresie wskazanym w wezwaniu i nie wynikało z niego jakie skutki podatkowo-prawne wnioskodawca chciałby wywieść z interpretacji indywidualnej. Jak podkreślono w postanowieniu z 16 czerwca 2023 r. to na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy też nie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O. p. - wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku. Ocena czy Strona usunęła braki formalne podania, sprowadza się do prostego porównania tego, do czego była wzywana i tego, co uczyniła. Jeżeli wniosek nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a organ nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji - nie chroni podatnika. Na podmiocie oczekującym udzielenia interpretacji ciąży zatem obowiązek dokładnego i wnikliwego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, który należy rozumieć, jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, czyli każdego elementu zdarzenia, które zaszło lub zachodzi w rzeczywistości i składa się na określony stan rzeczy (por. wyroku WSA w Poznaniu z 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1124/09). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie skorzystał z możliwości usunięcia braków wniosku, bowiem pomimo wyraźnie sprecyzowanego żądania organu, odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia przedstawionego we wniosku opisu sprawy, nie przeformułował pytania, a także nie przedstawił własnego stanowiska w sposób umożliwiający rozwianie wątpliwości co do zakresu wniosku, w żaden inny sposób nie potwierdził, ani nie zaprzeczył przypuszczeniom organu dotyczącym zakresu wniosku, nie odpowiedział w sposób jednoznaczny, wyczerpujący i niebudzący wątpliwości na część zadanych w wezwaniu pytań oraz w ogóle nie udzielił odpowiedzi na kluczowe pytania, niezbędne do wydania interpretacji. W związku z powyższym, niemożliwe stało się wydanie interpretacji indywidualnej. Braki we wniosku były bowiem na tyle istotne, że organ nie miał możliwości udzielenia odpowiedzi na pytanie strony i dokonania oceny zaprezentowanego przez nią w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu organ interpretacyjny w sposób prawidłowy uznał, że wnioskodawca nie odwołał się w zadanym pytaniu do stosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego, których interpretacji oczekiwał. W uzupełnieniu wniosku nie odniósł się do ww. prośby organu, tj. nie potwierdził ani nie zaprzeczył, że rozumowanie organu jest prawidłowe, co uniemożliwiło w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustalenie zakresu złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W przedmiotowej sprawie istotny był sposób sformułowania pytania, który nie pozwala na jednoznaczne i niewątpliwe ustalenie intencji wnioskodawcy w określonym stanie faktycznym. Zakładając, że przedmiotem wątpliwości wnioskodawcy była kwestia prawa do odliczenia podatku VAT, to w uzupełnieniu wniosku nie odpowiedział on na pytania, niezbędne do rozstrzygnięcia wniosku w wyżej wymienionym zakresie. Aby odpowiedzieć na wątpliwości dotyczące prawa do odliczenia podatku VAT, niezbędne było uzyskanie informacji czy towar, będący przedmiotem transakcji jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych, a także czy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Informacje te nie wynikały z przedstawionego opisu sprawy ani z jego uzupełnienia. W rezultacie wniosek wciąż posiadał braki formalne, które nie pozwalały na wydanie interpretacji indywidualnej. W takiej sytuacji organ w sposób uzasadniony wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, które zostało następnie utrzymane w mocy. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego przez co brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.