II GSK 1559/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Dariusz Skupień Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1653/09 w sprawie ze skargi P. Spółki jawnej na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu unieruchomienia apteki oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1653/09, po rozpoznaniu skargi P.M. M. i Wspólnicy Spółka jawna z siedzibą we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie nakazu unieruchomienia apteki uchylił zaskarżoną decyzję; stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz Spółki, z następującym uzasadnieniem. W wyniku przeprowadzonej w dniu 20 czerwca 2007 r. kontroli w "Aptece K.", położonej we W. przy ul. [...] prowadzonej przez "P." M. M. i Wspólnicy Spółkę jawną we W. (dalej: skarżąca), ujawniono, że obrót produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi prowadzony był podczas nieobecności farmaceuty. W aptece obecny był jedynie technik farmaceutyczny. Z uzyskanych informacji wynikało, że kierownik apteki od dnia 14 czerwca 2007 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim. Mając powyższe na uwadze [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nakazał unieruchomienie apteki i zakazał obrotu produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi do czasu ustania przyczyny unieruchomienia, tj. spowodowania stałej obecności w aptece farmaceuty w rozumieniu ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (t.j.: Dz. U. z 2003 r. Nr 9, poz. 108 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., organ I instancji nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 22 czerwca 2007 r. właściciel skontrolowanej apteki, złożył wniosek o ponowne uruchomienie apteki z uwagi na ustanie przyczyny, z powodu której ją unieruchomiono. Przeprowadzona w dniu 22 czerwca 2007 r. kontrola doraźna wykazała, że w godzinach pracy apteki będzie zapewniona stała obecność fachowej obsady tj. magistra farmacji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w B. uchylił swoją decyzję z [...] czerwca 2007 r. w sprawie unieruchomienia apteki ogólnodostępnej o nazwie "Apteka K.". Pismem z 25 czerwca 2007 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z [...] czerwca 2007 r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Pismem z dnia 2 lipca 2007 r. Spółka odwołała się od decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie nakazania unieruchomienia apteki z uwagi na jej niezgodność z prawem w momencie jej wydania. Podniosła, że nieobecność farmaceuty w aptece nie stwarzała zagrożenia dla zdrowia lub życia i nie mogła takiego zagrożenia stworzyć. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny po rozpatrzeniu odwołania na decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. i zażalenia na postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Spółka wniosła też odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. uchylającej decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. Decyzją wydaną również w dniu [...] sierpnia 2007 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. Spółka zaskarżyła obydwie decyzje z dnia [...] sierpnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1922/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził m.in., że nie jest możliwe rozpoznanie jednym aktem zarówno odwołania od decyzji jak i zażalenia od postanowienia – powinny być bowiem wydane dwa odrębne rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 752/08, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku wniesioną przez Spółkę. Wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1923/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził nieważność decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie uchylenia decyzji o unieruchomieniu apteki. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 753/08, oddalił skargę kasacyjną Spółki. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B. nakazującej unieruchomienie apteki ogólnodostępnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że w świetle przepisów Prawa farmaceutycznego warunkiem funkcjonowania apteki jest obecność w niej, w godzinach czynności, farmaceuty spełniającego wymogi niezbędne do objęcia stanowiska kierownika apteki. Zdaniem organu obowiązujące przepisy nie wymagają aby w aptece – w godzinach jej czynności – kierownik był stale obecny, jednakże w czasie gdy kierownika nie ma w aptece powinien być w niej obecny farmaceuta posiadający kwalifikacje konieczne do objęcia stanowiska kierownika. Organ podniósł, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości funkcjonowania apteki w sytuacji gdy jest w niej obecny wyłącznie technik farmaceutyczny. W ocenie organu naruszenie art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej: Prawo farmaceutyczne) może powodować bezpośrednio zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Zagrożenie to może wystąpić zarówno wtedy, gdy technik farmaceutyczny wykona czynność, do wykonania której nie jest uprawniony jak i wtedy, gdy – ze względu na brzmienie art. 91 ust. 1 Prawa farmaceutycznego – odmówi wykonania określonej czynności. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy jednoznacznie świadczy o wystąpieniu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, co uzasadniało zastosowanie art. 120 ust. 2 Prawa farmaceutycznego. Uwzględniając skargę Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu Główny Inspektor Farmaceutyczny dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). – poprzez niewykonanie wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego a przez to niepełne uzasadnienie przedmiotowej decyzji. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Farmaceutyczny w decyzji wykonał jedynie wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie zachowania wymagań co do formy orzeczenia, co do poszczególnych środków zaskarżenia. Nie wykonał natomiast wskazań w zakresie obowiązku przeprowadzenia dokładnej analizy czy zastosowanie przez organ I instancji tak drastycznego środka jak unieruchomienie apteki – w okolicznościach danej sprawy – było zgodne z art. 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa farmaceutycznego, mając na względzie, że w ust. 2 mowa jest o "bezpośrednim" zagrożeniu życia i zdrowia ludzi, które "mogły" spowodować naruszenia opisane w ust. 1 tegoż artykułu. W ocenie Sądu Główny Inspektor Farmaceutyczny w zaskarżonej decyzji nie przeprowadził dostatecznej analizy wskazującej na konieczność zastosowania środka w postaci unieruchomienia apteki. W szczególności nie wskazał na czym mogło polegać bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, jakie kryteria istnienia "bezpośredniego" zagrożenia przyjął w tej sprawie. Sąd I instancji zalecił organowi ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie i odniesienie się do wszystkich twierdzeń i zarzutów strony z uwzględnieniem wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego i procedury administracyjnej, którą organ jest związany, w tym wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skargą kasacyjną Główny Inspektor Farmaceutyczny zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa prawnego. Sądowi I instancji zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 120 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 92 Prawa farmaceutycznego i – w konsekwencji – uznanie, że Główny Inspektor Farmaceutyczny nie wykazał, że funkcjonowanie apteki w sytuacji, gdy jest w niej obecny wyłącznie technik farmaceutyczny stanowi bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i art. 92 Prawa farmaceutycznego. Sąd nie wziął bowiem pod uwagę art. 88 ust. 5 i art. 91 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, na które wskazał organ w decyzji z dnia 25 czerwca 2009 r. Technik farmaceutyczny zgodnie z art. 91 ust. 1 Prawa farmaceutycznego nie będąc uprawnionym do wykonywania czynności fachowych polegających na sporządzaniu, wytwarzaniu, wydawaniu produktów leczniczych mających w swoim składzie substancje bardzo silnie działające, substancje odurzające i substancje psychotropowe grupy I-P oraz II-P – nie może przyjmować, wydawać, przechowywać i identyfikować produktów leczniczych mających w składzie ww. substancje, jak również nie może sporządzać leków recepturowych i leków aptecznych oraz udzielać informacji o lekach zawierających te substancje. Nieobecność w aptece w godzinach jej czynności farmaceuty o którym mowa w art. 88 ust. 1 Prawa farmaceutycznego stanowi – w świetle art. 92 – naruszenie wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi. Prowadzenie przez aptekę pełnego asortymentu produktów leczniczych skutkuje koniecznością zapewnienia w aptece – w godzinach jej czynności – fachowej obsady gwarantującej bezpieczny obrót tymi produktami. Jedynym fachowym pracownikiem apteki uprawnionym do zrealizowania recepty, na której przepisany został produkt leczniczy mający w swoim składzie substancję bardzo silnie działającą, substancję odurzającą lub psychotropową i udzielania informacji o takim produkcie leczniczym jest farmaceuta wskazany w art. 88 ust. 1 Prawa farmaceutycznego. Naruszenie przez Spółkę art. 92 Prawa farmaceutycznego może powodować bezpośrednio zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Funkcjonowanie apteki pod nieobecność farmaceuty, o którym mowa w art. 88 ust. 1 Prawa farmaceutycznego uniemożliwia świadczenie w aptece usług farmaceutycznych o których mowa w art. 86 ust. 2 w pełnym zakresie. Organ wskazał, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości funkcjonowania apteki w sytuacji, gdy jest w niej obecny wyłącznie technik farmaceutyczny. Nie jest również możliwe ograniczenie zakresu zadań realizowanych przez aptekę do zakresu czynności fachowych wykonywanych przez technika farmaceutycznego. Spółka nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez NSA, poza nieważnością postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają podstawy kasacyjne, w których należy przywołać konkretne przepisy prawa, które naruszył Sąd I instancji oraz określić sposób ich naruszenia. Skarga kasacyjna została oparta na ustawowej podstawie, o której stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarzut sprowadza się do stwierdzenia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i art. 92 Prawa farmaceutycznego i w konsekwencji uznania, że organ nie wykazał, że funkcjonowanie apteki w sytuacji, gdy jest w niej obecny wyłącznie technik farmaceutyczny stanowi bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Wobec faktu, że podstawą wyroku był art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. rozważania nad zasadnością skargi kasacyjnej należy zacząć od stwierdzenia, że kwestionowanie orzeczenia sądowego wydanego na podstawie tego właśnie przepisu powinno opierać się na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i na uzasadnionym poglądzie, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść wyroku. Zarzut taki byłby skuteczny wtedy, gdyby kasator wykazał, że albo w postępowaniu administracyjnym w ogóle nie doszło do naruszenia przepisów postępowania albo, że do naruszenia doszło, jednak uchybienia nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie podważa stanowiska Sądu I instancji, iż organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a jedynie podnosi zarzuty błędnej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i przy pomocy tych zarzutów chce podważyć ocenę Sądu I instancji, co do braku wykonania przez organ wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA. Niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje jednak skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do zawartych w niej zarzutów. Biorąc bowiem pod uwagę treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, zgodnie, z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez WSA, nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, jest zdania że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Na wstępie należy przypomnieć, że zaskarżony wyrok został wydany na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez organ. Bowiem poprzednim wyrokiem w tej sprawie z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1922/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję organu II instancji o umorzeniu postępowania odwoławczego, dotyczącego decyzji organu I instancji nakazującej unieruchomienie apteki i zakazującej obrotu produktami leczniczymi. Następnie NSA wyrokiem z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 752/08, oddalił skargę kasacyjną od tegoż wyroku, co spowodowało, że ww. wyrok WSA z 11 marca 2008 r. stał się prawomocny i organ odwoławczy miał obowiązek rozpatrzyć odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2007 r. Należy jednakże podkreślić, że NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lutego 2009 r. wskazał, że "obowiązkiem Głównego Inspektora Farmaceutycznego będzie ponowne orzeczenie w drugiej instancji, w związku ze złożonymi przez prowadzącego aptekę środkami zaskarżania, z zachowaniem wymagań co do formy orzeczenia co do poszczególnych środków zaskarżenia, jak i mając na uwadze konieczność ustosunkowania się w pełni i szczegółowo do zgłoszonych w tych środkach zaskarżenia zarzutów. Główny Inspektor Farmaceutyczny zanalizuje zwłaszcza dokładnie czy zastosowanie przez organ I instancji tak drastycznego środka jak unieruchomienie apteki – w okolicznościach danej sprawy – było zgodne z art. 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa farmaceutycznego, mając na względzie, że w ust. 2 mowa jest o "bezpośrednim" zagrożeniu życia i zdrowia ludzi, które "mogły" spowodować naruszenia opisane w ust.1 omawianego artykułu". Główny Inspektor Farmaceutyczny po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą unieruchomienie apteki. Sąd I instancji kontrolując legalność tego rozstrzygnięcia, stwierdził, że Główny Inspektor Farmaceutyczny w decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy, wykonał jedynie wskazania NSA w zakresie zachowania wymagań co do formy orzeczenia, odnośnie do poszczególnych środków zaskarżenia. Nie wykonał natomiast wskazań NSA w zakresie obowiązku przeprowadzenia dokładnej analizy czy zastosowanie przez organ I instancji tak drastycznego środka jak unieruchomienie apteki było zgodne z wskazanymi przez NSA przepisami Prawa farmaceutycznego. Organ bowiem nie wskazał na czym mogło polegać bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi w ustalonym stanie faktycznym, jakie kryteria istnienia bezpośredniego zagrożenia przyjął w tej sprawie. Według Sądu przez brak dostatecznego uzasadnienia zaskarżona decyzja naruszyła art. 153 p.p.s.a. i art. 107 § 3 k.p.a. i nie poddawała się kontroli sądowej. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że organ nie przeprowadził dokładnej analizy wskazującej na konieczność zastosowania przez organ I instancji środka w postaci nieruchomienia apteki w okolicznościach tej konkretnej sprawy. Organ odwoławczy bowiem nie wykazał dostatecznie, że w dniu kontroli w przedmiotowej aptece prowadzenie obrotu produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi przez technika farmaceutycznego, podczas czasowej nieobecności farmaceuty, mogło powodować bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, co wymagało unieruchomienia tej apteki. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie zanalizował dokładnie i nie wskazał dowodów na istnienie naruszeń w działalności przedmiotowej apteki takiego rodzaju, aby istniał ich wpływ i to bezpośredni na zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Organ nie wykazał na czym konkretnie polegała nieprawidłowość w wykonywaniu przez technika farmaceutycznego czynności polegających na sporządzaniu, wytwarzaniu czy wydawaniu produktów leczniczych i wyrobów medycznych, iż doszło lub mogło dojść do bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Za wykazanie naruszeń skutkujących bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi nie można bowiem uznać jedynie ogólnego stwierdzenia, iż naruszenie art. 92 Prawa farmaceutycznego może powodować takie zagrożenie oraz że może ono wystąpić gdy technik farmaceutyczny wykona czynność, do której nie jest uprawniony i gdy odmówi wykonania określonej czynności. Zatem należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że brak dostatecznego uzasadnienia w zakresie określonym wskazaniami NSA skutkuje naruszeniem przez organ odwoławczy art. 153 p.p.s.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Niewypełnienie wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku sądowym jest uchybieniem procesowym mającym wpływ na wynik sprawy i zawsze uzasadnia uchylenie decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor argumentował, że nieprawidłowa ocena zaskarżonej decyzji, wynikała z błędnej wykładni przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej, polegającej na nieuwzględnieniu art. 88 ust. 5, art. 91 ust. 1 oraz art. 95 ust. 2 i art. 86 ust. 2 Prawa farmaceutycznego. Argumentacja ta jest całkowicie chybiona. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w kompetencji sądu administracyjnego, nie leży czynienie ustaleń czy uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, własną oceną przedmiotu sprawy. Bowiem to nie sąd, a organ w pierwszym rzędzie winien był dokonać wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie, następnie prawidłowo odnieść normę prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego i poddać ten stan faktyczny ocenie prawnej na podstawie treści normy prawnej, by wykazać, iż zastosowanie art. 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa farmaceutycznego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy było konieczne. Obowiązkiem sądu było natomiast skontrolowanie czy organ wykazał konieczność zastosowania w sprawie tych norm prawa materialnego. Ponieważ organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dokonał takiej analizy, to słusznie Sąd I instancji skonstatował, że przez brak dostatecznego uzasadnienia decyzja ta nie poddawała się kontroli sądowej, w zakresie prawidłowości zastosowania tych norm prawa materialnego. Zatem chybione jest twierdzenie organu, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 120 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i art. 92 Prawa farmaceutycznego, gdy Sąd wykładni tych przepisów nie poczynił z wyżej podanych przyczyn. Należy podkreślić, że Sąd I instancji jedynie przywołał ich treść, w kontekście stwierdzonej niedostatecznej analizy tych przepisów przez organ. Należy też zauważyć, iż wywód jaki organ poczynił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym przywołuje przepisy wskazane w skardze kasacyjnej oraz przepisy art. 88 ust. 5, art. 91 ust. 1 i art. 95 ust. 2 i art. 86 ust. 2 Prawa farmaceutycznego i dokonuje ich wykładni oraz analizy do stanu sprawy, podnosząc iż realizacja lub nie przez technika farmaceutycznego produktu leczniczego mającego w składzie substancje bardzo silnie działającą, odurzającą lub psychotropową do czego nie jest uprawniony, może powodować bezpośrednie zagrożenie życia, nie była poczyniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zatem Sąd I instancji nie mógł się do niej odnieść. Niewątpliwie dokonanie takiej analizy dopiero w skardze kasacyjnej jest spóźnione i nie może wywołać zamierzonego skargą kasacyjną skutku. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że skarżący organ w analizie tej nadal nie wskazał dowodów na istnienie konkretnych naruszeń w działalności przedmiotowej apteki takiego rodzaju, aby istniał ich wpływ i to bezpośredni na zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.