II OSK 1360/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. i B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Go 745/21 w sprawie ze skargi M. D. i B. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Deszczno 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Go 745/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę M. D. i B. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 28 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (zwanej dalej także "uchwałą nr [...]" lub "zmianą studium"). W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżące – domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, a także zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania – zarzuciły naruszenie: 1. art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 8 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5, 6, 7 i 9 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 293, zwanej dalej "u.p.z.p.") poprzez niewłaściwe odczytanie wynikających z tych przepisu norm prawnych, a w konsekwencji: – niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uwzględnienie uwarunkowań wynikających na przykład z dotychczasowego zagospodarowania terenu, ochrony prawa własności, stanu prawnego oraz ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju może polegać na sytuacji, w której a priori przyjmuje się uprzywilejowanie inwestycji celu publicznego, w tym inwestycji liniowych, i zakłada się zwolnienie organu uchwałodawczego z konieczności wyważenia sporych interesów oraz rozważenia zasadności takiego, a nie innego przebiegu projektowanej inwestycji liniowej celu publicznego, a także z obowiązku zawarcia tego rodzaju rozważań w uzasadnieniu do uchwały, – niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że z uwagi na cel i charakter liniowych inwestycji celu publicznego wyłączone zostaje zastosowanie zasad ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju oraz nie zachodzi konieczność/możliwość rozważenia, czy inwestycja musi przebiegać przez tereny prywatne, – niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projektowany przebieg inwestycji napowietrznej linii wysokiego napięcia przez środek działek skarżących jest rozwiązaniem wyważonym, optymalnym i proporcjonalnym w relacji do praw podmiotowych skarżących, którzy wyłącznie i w pełnym zakresie ponosić będą wszystkie wynikające z niej ciężary, – niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projektowana inwestycja celu publicznego, dla której uchwalana jest zmiana studium, nie wpływa nadmiernie na sytuację prawną skarżących przekraczając granice zasady proporcjonalności, – niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uwzględnienie w Studium uwarunkowań wynikających z dotychczasowego przeznaczenia terenu nie obejmuje dokumentów takich jak decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 27 grudnia 2017r. zatwierdzająca podział działki nr [...] i przeznaczenie wydzielonych w ten sposób działek na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, z której wynikają uzasadnione oczekiwania właściciela działki prawa do zabudowy wydzielonych działek z uwzględnieniem tak określonego kierunku zabudowy tego terenu, – niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że studium jest aktem ogólnym wyznaczającym jedynie zarys i kierunki zagospodarowania gminy (co zostaje uszczegółowione w zapisach m.p.z.p.), w związku z czym "zmiana studium nie wprowadza nowych kierunków zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy, a jedynie umożliwia realizację inwestycji celu publicznego, o charakterze liniowym", podczas gdy wprowadzenie na obszarze działek skarżących przedmiotowej inwestycji stanowi istotną modyfikację sposobu ich dotychczasowego zagospodarowania, ograniczając dotychczasowe możliwości właścicieli i godząc w ich uzasadnione oczekiwania w tym zakresie, – niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że lokalizacja liniowej inwestycji celu publicznego na działkach skarżących nie powoduje zmiany kierunku zagospodarowania i nie wprowadza nowej formy zabudowy, – niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że lokalizacja inwestycji celu publicznego na działkach skarżących nie powoduje w sposób istotny i nieuzasadniony – w kontekście zasady proporcjonalności – zmiany warunków zagospodarowania terenu, podczas gdy wiąże się ona z realnymi ograniczeniami natury prawnej oraz ekonomicznej w stosunku do dotychczasowych możliwości wykorzystania tego terenu; 2. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7, art. 10 ust. 2 pkt 1 i 7 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej "Konstytucja") poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że naruszając interes prawny skarżących przez wyznaczenie (bez dogłębnej, rzetelnej analizy i wyważenia interesów znajdujących się w kolizji) przebiegu spornej inwestycji w obrębie należących do nich działek (a nie działek gminy) i to w środku działek (a nie na przykład po ich obrysie), Rada nie przekroczyła granic władztwa planistycznego. Zdaniem M. D. i B. S. tymczasem przyjęty przebieg linii napowietrznej wysokiego napięcia przez środek ich działek przekracza w rzeczywistości granice władztwa planistycznego i narusza zasadę proporcjonalności; 3. art. 10 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej "K.c.") i art. 2 oraz 32 Konstytucji poprzez: – niewłaściwe zastosowanie i akceptację brzmienia zaskarżonej uchwały, która określając przebieg projektowanej linii napowietrznej narusza zasadę ochrony własności oraz równomiernego rozkładania ciężarów publicznych, – niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że studium nie tylko nie prowadzi do wywłaszczenia z prawa do gruntu, ale także nie wprowadza ograniczeń dla korzystania z nieruchomości objętych jego zapisami, podczas gdy z uwagi na wprowadzany rodzaj i cel nowej zabudowy, związane z nią przepisy techniczno-budowlane i sanitarne oraz konieczność uwzględnienia jego treści w planie miejscowym, wpływa na kształtowanie się realnych i istotnych ograniczeń w zakresie korzystania z nieruchomości, na której ta zabudowa zostanie posadowiona; 4. art. 64 ust. 3, art. 7, art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 140 K.c. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez: – niewłaściwe zastosowanie i niezapewnienie właściwej ochrony prawa własności skarżących, – niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wprowadzenie zabudowy liniowej o charakterze inwestycji celu publicznego nie narusza ponad uzasadnioną miarę interesu prawnego skarżących (właścicieli) pozbawiając ich znacznej części praw do korzystania z gruntu (nie wprowadza ograniczeń), podczas gdy w ten sposób dochodzi do faktycznego ograniczenia praw właścicielskich skarżących, poprzez ograniczenie prawa do korzystania z tego gruntu, jego zabudowy, a także wpływa na spadek wartości nieruchomości godząc w interes ekonomiczny skarżących, – niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wynikające z wprowadzenia zabudowy liniowej (inwestycji celu publicznego) nie narusza ponad uzasadnioną miarę interesu prawnego skarżących (właścicieli) pozbawiając ich pełni praw do korzystania z gruntu (nie wprowadza ograniczeń), podczas gdy ustalenie przebiegu tej zabudowy przez środek działek należących do skarżących powoduje ten skutek, że wszelkie ograniczenia wynikające z tego faktu kumulują się wyłącznie na działkach skarżących, dzieląc je na dwa faktycznie odrębne obszary (przy niektórych inwestycjach nie będzie istniała możliwość traktowania tego obszaru jako zwartej całości), a w ten sposób znacząco ograniczają ich uprawnienia właścicielskie, – poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że istniały racjonalne przesłanki do ograniczenia w takim wymiarze (jaki wynika z zapisów Studium) prawa własności skarżących, podczas gdyż dokumentacji planistycznej nie wynikają w rzeczywistości jakichkolwiek uzasadnione podstaw do ograniczenia ich prawa w tak szerokim zakresie, z pominięciem innych członków tej wspólnoty czy samej gminy, poza uwzględnieniem interesu przedsiębiorstwa przesyłowego: 5. art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie, które powoduje usankcjonowanie nierównego traktowania skarżących i właścicieli działek znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji liniowej wprowadzonej w studium i określenia jej przebiegu wyłącznie przez działki skarżących, a tym samym obciążenie ich wyłącznie obowiązkiem znoszenia związanych z nią ciężarów, ograniczeń w zakresie swobody korzystania z nieruchomości, zmiany ich walorów użytkowych i ekonomicznych oraz nieuzasadnione przyznanie priorytetu interesowi przedsiębiorstwa przesyłowego przed interesem skarżących; 6. art. 21 ust. 2 Konstytucji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dopuszczenie do częściowego faktycznego wyzucia z części uprawnień wynikających z prawa własności, akceptację wykraczającego poza zasadę proporcjonalności obciążenia działek skarżących ciężarami publicznymi; 7. art. 140 K.c. w zw. z art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji oraz art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez akceptację ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących ustalonych w sposób i w stopniu wykraczającym poza zasadę proporcjonalności, a przez to zasadę władztwa planistycznego; 8. art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że z uwagi na liniowy charakter wprowadzanej zmianą studium inwestycji, Rada nie miała obowiązku rozważenia czy inwestycja musi przebiegać przez grunty należące do skarżących, w tym czy musi przebiegać przez środek tych działek, podczas gdy żaden przepis nie zwalnia organu uchwałodawczego z tego obowiązku; 9. art. 1 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, za prawidłowe działanie organu, w sytuacji iluzorycznego zrealizowania obowiązków wynikających z art. 11 pkt 7 u.p.z.p., a tym samym nie zapewnienia w sposób należyty rzeczywistego udziału społeczeństwa, z uwagi na przeprowadzanie procedury planistycznej w okresie pandemii, kiedy uwaga społeczna była zdominowana dramatycznymi wydarzeniami i strachem związanym z sytuacją epidemiologiczną, a wiedzą powszechną było, że organy publiczne wprowadzały reorganizowały swoją działalność, utrudniając i ograniczając dostęp petentów; 10. art. 1 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i zaakceptowanie jako prawidłowej sytuacji, w której w treści zaskarżonej uchwały brak jest konsekwencji i posłużono się wprowadzającymi w błąd zapisami z uwagi na brak wyraźnego rozróżnienia w treści uchwały różnych inwestycji celu publicznego (części tekstowej) oraz brak ich jednoznacznego oznaczenia i opisania w części graficznej, a także brak jasnego powiązania treści obu tych części, pozwalających na jednoznaczne odczytanie jego zapisów; 11. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że doniosłość stosowania zasady ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju można stopniować w zależności od rodzaju i celu wprowadzanej zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu i że zasady te nie mają tak doniosłego znaczenia odniesieniu do inwestycji celu publicznego, podczas gdy zasady te mają zastosowanie w równym stopniu, niezależnie od rodzaju zapisów wprowadzanych w studium, a żaden przepis prawa nie wyłącza lub nie ogranicza ich stosowanie w stosunku do inwestycji celu publicznej, ponadto to także z tych zasad wywodzić należy prawo do oddziaływania na treść prawa własności prywatnych właścicieli działek, bowiem nakazują one uwzględniać uwarunkowania i rozwój społeczno-gospodarczy i możliwość zaspokajania podstawowych potrzeb społeczności lub obywateli; 12. art. 11 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 2 i 7 Konstytucji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że realizacja procedury planistycznej w okresie pandemii, to jest w okresie, gdy obok prawem wprowadzanych ograniczeń dotyczących przemieszczania się, pracy podmiotów publicznych, społeczeństwo w skali globalnej żyło w strachu i obawie o zdrowie własne i bliskich, czyni zadość przywołanym przepisom prawa, podczas gdy wskazane szczególne okoliczności czynią zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu planistycznym iluzorycznym, bowiem stanowiły realną przeszkodę w pełnym aktywnym udziale społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu (w życiu społeczności lokalnej w ogóle), a fakt, że właściwe organy pozytywnie zaopiniowały projekt studium nie wyłącza obowiązku zapewnienia wypowiedzenia się przez zainteresowaną społeczność lokalną w tym przedmiocie; 13. art. 28 ust. 1 w zw. z art. art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 8 oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 art. 11 pkt 7 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 46 ust. I pkt 1 w zw. z ust. 2 i art. 55 ust. 1,3 i 4, art. 51 ust. 2 pkt I lit. c, pkt 2 lit. a, lit. e tiret dwunaste, pkt 3 lit. a w zw. z art. 51 ust. 1, a także oraz art. 55 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 2 pkt 2 lit. e tiret drugie, szóste i dziewiąte ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm. - dalej "u.u.i.ś.") poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę, że wskazane naruszenia nie stanowią istotnego naruszenia trybu i zasad sporządzania studium, a w konsekwencji niezastosowanie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. 14. art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4, art. 113 § 1, art. 141 § 1 i art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7, ust. 3, art. 10 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez: – nienależyte wykonanie obowiązku kontroli polegające na braku rozpatrzenia i dokonania wnikliwej oceny prawnej podniesionego w skardze zarzutu nadużycia władztwa planistycznego i nierzetelnego rozpoznania przez organ uchwałodawczy interesu indywidualnego skarżących, – pominięcie w swoich rozważaniach braku dowodów na dokonanie przez Radę oceny i wyważenia interesów publicznego i indywidualnego, pozostających w tym zakresie w kolizji, rozważenia proporcjonalnego i równomiernego rozłożenia ciężarów publicznych związanych wprowadzeniem w przedmiotowym obszarze liniowej inwestycji celu publicznego, – nienależyte wykonanie obowiązku kontroli wyrażające się w braku uwzględnienia niezachowania w ramach procedury planistycznej trybu wynikającego z u.u.i.ś., w tym naruszenia art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 i art. 55 ust. 1, 3 i 4, art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. a, lit. e tiret dwunaste, pkt 3 lit. a, art. 51 ust. 1 oraz art. 55 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 2 pkt 2 lit. e tiret drugie, szóste i dziewiąte u.u.i.ś. przez brak rzetelnego odniesienia się do podniesionych w tym zakresie zarzutów i wyjaśnienia stanowiska Sądu w tym zakresie, – nienależyte wykonanie obowiązku kontroli wyrażające się w braku uwzględnienia naruszenia przez organ uchwałodawczy przepisów § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233, dalej "r.MI"), – nienależyte wykonanie obowiązku kontroli nie ustalenie w sposób precyzyjny stanu faktycznego sprawy, poprzestanie na odtworzeniu jedynie stanowisk strony wyrażonych w pismach procesowych, bez odniesienia w sposób bezpośredni i konkretny do dokumentacji planistycznej i wykazania oceny tej dokumentacji pod względem kompletności i rzetelności, 15. art. 151 w zw. z art. 147 § 1 P.p.s.a. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy z uwagi na naruszenie powyższych przepisów prawa, w tym naruszenie przepisów prawa materialnego i nadużycie władztwa planistycznego, Sąd powinien był stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 147 § 1 P.p.s.a.; 16. art. 134 § 1 2 zw. z art. 147 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez: – ich błędne zastosowanie i nie ustalenie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, w tym pominięcie faktu, iż Rada nie podjęła trudu rozważenia i wyważenia interesów pozostających w tym zakresie w kolizji, a także zakresu w jakim obciążyła skarżących ciężarem znoszenia posadowienia na należących do nich działkach liniowej inwestycji celu publicznego, sposobu jej przebiegu, racjonalności przyjętego rozwiązania przy uwzględnieniu wszystkich wartości wskazanych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. i wpływu takiego zlokalizowania spornej inwestycji na rzeczywiste możliwości zagospodarowania terenu oraz nie podjęła wysiłku intelektualnego ustalenia czy istnieje możliwość zminimalizowania i zracjonalizowania tego oddziaływania, – brak dokładnej analizy dokumentacji planistycznej i opieranie się w swojej ocenie na wyjaśnieniach zawartych w odpowiedzi na skargę, który to dokument nie ma waloru dokumentu planistycznego i nie może stanowić podstawy oceny prawidłowości działania organu uchwałodawczego, – brak wskazania ustaleń dokonanych przez Sąd w oparciu o dokumentację planistyczną, co poddaje w wątpliwość fakt dokonania tej analizy, – brak odniesienia do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, co poddaje w wątpliwość fakt ich rozważenia. Odpowiedź na skargę kasacyjną M. D. i B. S. złożyła Gmina [...], domagając się jej oddalenia i zasądzenia na jej rzecz od skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Przedmiotem skargi jest uchwała Rady z dnia [...] września 2020 r., nr [...], którą zmieniono obowiązujące w Gminie [...] studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przyjęto jednocześnie jego nowy tekst jednolity. Podkreślić przy tym należy, że zmiana studium kontrolowana w niniejszej sprawie dotyczyła umożliwienia lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (na datę zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 65 z późn. zm.), to jest lokalizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji Stacja Elektroenergetyczna [...] – Główny Punkt Zasilający [...], na terenie przedstawionym na załączniku graficznym nr 2 studium (legenda zmiany nr 1) przebiegającym przez obręby: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Jak zaznaczono, zmiana studium pozwoli na opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej inwestycji. Źródłem sporu w sprawie okazał się fakt, że przebieg opisanej wyżej linii wysokiego napięcia kV relacji SE [...] – [...] [...] wyznaczono po stronie wschodniej miejscowości [...], a przy tym przez działki skarżących nr [...], [...] i [...], w obrębie [...]. Na podstawie danych wynikających z akt sprawy, dołączonych do skargi, można ustalić, że działka nr [...] należy do M. D. , natomiast działki [...] i [...] do B. S. W sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżące posiadają legitymację do zaskarżenia zmiany studium, mocą której wyznaczono przebieg inwestycji liniowej przez ich nieruchomości. W skardze kasacyjnej M. D. i B. S. przedstawiają szereg rozbudowanych zarzutów i bardzo obszerną argumentację, która skoncentrowana jest przede wszystkim na wykazaniu, że w sprawie doszło do nadużycia przez Radę władztwa planistycznego (z zastrzeżeniem, rzecz jasna, że w danym przypadku przedmiotem jest zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy). W ocenie skarżących organ wyznaczył przebieg inwestycji celu publicznego przyznając jej priorytet (uprzywilejowując ją), lekceważąc dotychczasowe zagospodarowanie terenu, ochronę prawa własności, stanu prawnego, ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, które to wartości należy szanować w postępowaniu studialnym (art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 8 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5, 6, 7 i 9 i ust. 3 u.p.z.p.). Zdaniem M. D. i B. S. doszło zarazem do przekroczenia granic władztwa planistycznego – zwłaszcza, że organ planistyczny nie analizował zasadności przebiegu spornej linii napowietrznej (miało dojść przez to do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7, art. 10 ust. 2 pkt 1 i 7 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji). Rada dopuściła się także nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżących, nierównomiernie rozkładając ciężary publiczne (naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7, art. 10 ust. 2 pkt 1 i 7 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji). W skardze kasacyjnej M. D. i B. S. eksponowały również, że Rada zlekceważyła fakt (co zaaprobował Sąd pierwszej instancji), iż doszło do wyznaczenia przebiegu inwestycji liniowej w sposób nieproporcjonalnie naruszający ich prawo własności. Ograniczenia związane z przebiegiem linii kumulują się na działkach skarżących, albowiem linia energetyczna dzieli faktycznie te działki uniemożliwiając korzystanie z nieruchomości jako zwartej całości (naruszenie art. 64 ust. 3, art. 7, art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. żart. 140 K.c. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). Z podobnych powodów, zwłaszcza w kontekście nierównego traktowania ich jako właścicielek, a także braku dostatecznego umotywowania wprowadzonych rozwiązań, skarżące upatrują też naruszenia art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP; art. 21 ust. 2 Konstytucji; art. 140 K.c. w zw. z art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji oraz art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Cześć zarzutów skargi kasacyjnej skoncentrowano nadto na warstwie procesowej zaznaczając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zaniechał należytego badania sprawy pod kątem powyższych naruszeń organu, uchybiając przy tym przepisom art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 113 § 1, art. 134 § 1 i 2, art. 141 § 1 i 4, art. 147 § 1, art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Odnosząc się do powyżej, syntetycznie przytoczonej argumentacji skarżących Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności wskazuje, że orzekając w sprawie miał świadomość, że na skutek zaskarżonej zmiany studium wyznacza się przebieg linii napowietrznej wysokiego napięcia przez działki skarżących, a to z kolei skutkuje – w przypadku następczego uchwalenia planu miejscowego uwzględniającego zmianę studium – niewątpliwie zaistnieniem ograniczeń w sferze prawa własności. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął przez to argumentację skargi kasacyjnej ze zrozumieniem. W szczególności Sąd w najmniejszym stopniu nie umniejszał prawa skarżących do ochrony własności. Przeciwnie, traktował je jako priorytetowe, natomiast skoncentrował się na ustaleniu, na ile uwarunkowania towarzyszące uchwaleniu zmiany studium uzasadniały (wymusiły) ze względu na interes publiczny przyjęcie wybranego przebiegu linii napowietrznej 110 kV relacji SE [...] – [...] [...]. To ostatnie przede wszystkim było przedmiotem polemiki ze strony skarżących. Uprzedzając dalszy wywód Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że zgadza się z argumentacją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim przedstawioną na stronach 14-16 zaskarżonego wyroku, gdzie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, powołując się na stosowne przepisy Konstytucji i u.p.z.p., że w ramach kształtowania polityki przestrzennej w drodze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.), właściwe organy muszą wyważyć interesy poszczególnych właścicieli nieruchomości i interes publiczny oraz starać się zachować równowagę pomiędzy wartościami chronionymi konstytucyjnie. Sąd zarazem trafnie zaznaczył, że nie jest tak, że każde naruszenie interesu indywidualnego z góry naznacza taki akt stygmatem nielegalności. Ingerencja w prawo własności powinna następować z poszanowaniem art. 140 k.c. oraz art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji, z tym jednak, że prawo to nie jest nienaruszalne. Ustalenia aktów planistycznych (planu miejscowego uchwalanego przy uwzględnieniu treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego) wyznaczają przecież sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, czyli ingerują w nie, a akty te sporządza się i przyjmuje mając na uwadze szerszy zakres wartości, aniżeli tylko ochrona prawa własności jako takiego (art. 1 ust. 2 pkt 1-6 i 8-13 u.p.z.p.). Jak już zaznaczono, skarżący eksponują w skardze kasacyjnej kwestię braku zapewnienia po stronie gminy odpowiedniej równowagi pomiędzy realizacją celów publicznych – konkretnie wyrażających się się w wyznaczeniu przebiegu linii wysokiego napięcia 110 kV relacji SE [...] – [...] [...], a przysługującym im prawem własności działek nr [...], [...] i [...] w obrębie [...], przez które sporną linię przeprowadzono. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega i w tym zakresie przyznaje skarżącym rację, że w toku postępowania studialnego, w samym studium oraz także w uzasadnieniu uchwały nr [...], nie przedstawiono dostatecznie wnikliwej argumentacji na poparcie przyjętego przebiegu spornej linii wysokiego napięcia. Powołano się na propozycję operatora elektroenergetycznego oraz potrzebę połączenia Stacji Elektroenergetycznej [...] z Głównym Punktem Zasilającym w [...]u. Wobec powyższego należy przeprowadzić analizę danych o strukturze przestrzennej inwestycji, które wynikają z akt planistycznych. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że wbrew skardze kasacyjnej nie jest zasadny skierowany pod adresem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zarzut naruszenia art. 113 § 1 P.p.s.a. ("Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną"), co miałoby sugerować, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił sprawy w sposób pozwalający na wydanie orzeczenia. Sędzia sprawozdawca, przed wyznaczeniem posiedzenia badał i kompletował akta studialne, o czym świadczą kolejne zarządzenia z 1 i 15 grudnia 2021 r. (k. 51 i 62 akt sądowych). W toku postępowania sądowoadministracyjnego pozyskano od Gminy między innymi pełną treść wniosku [...] sp. z o.o., reprezentowaną przez [...] S.A. o podjęcie uchwały o zmianie studium (wraz z załącznikiem graficznym) oraz pozyskano prognozę oddziaływania zmiany studium na środowisko. Na podstawie samej warstwy mapy zawierającej dane o istniejącym zagospodarowaniu przedstawionej w załączniku graficznym nr 2 do studium można ustalić, że istnieje już linia energetyczna wysokiego napięcia z [...] do okolic miejscowości [...], położonej na południowy wschód od [...], a nowoprojektowana odnoga linii przez [...] do Stacji Elektroenergetycznej [...] zostanie od tej istniejącej linii właśnie odprowadzona. Dokładnie taki przebieg linii zaproponowała [...] sp. z o.o. we wniosku o zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (k. 60 akt sądowych). W oparciu o treść wniosku przedsiębiorstwa elektroenergetycznego, zważając na pełnioną przez nie rolę i profesjonalną wiedzę, należy uznać za dostatecznie uprawdopodobnione, że realizacja linii elektroenergetycznej 110 kV relacji SE [...] – [...] [...] jest konieczna. [...] sp. z o.o. wskazała, że głównym celem budowy linii jest poprawa warunków równowagi i pewność zasilania województwa lubuskiego oraz zapewnienie trwałego i zrównoważonego rozwoju gospodarczego poprzez: poprawę niezawodności funkcjonowania krajowego systemu dystrybucyjnego i przesyłowego; zapewnienie pokrycia zapotrzebowania na energię elektryczną znacznego obszaru południowo-zachodniej Polski; zapewnienie ciągłości dostaw energii elektrycznej do zasilanych za pośrednictwem stacji elektroenergetycznych [...] odbiorców, w tym wielu instytucji pożytku publicznego, zakładów przemysłowych i wielkopowierzchniowych placówek handlowych zlokalizowanych na tych terenach oraz dostosowanie sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki - odnawialnych źródeł energii. Za dostatecznie uprawdopodobnioną należy uznać także konieczność przeprowadzenia linii 110 kV przez obszar Gminy [...], zwłaszcza z uwagi na położenie południowo wschodniego punktu docelowego linii w [...]u (Główny Punkt Zasilający) i północno zachodniego – Stacji Elektroenergetycznej [...]. Lokalizację i znaczenie tej Stacji można uznać za notoryjne – jest to inwestycja celu publicznego pozwalająca łączyć infrastrukturę przesyłową 400/220 i 110 kV o znaczeniu wojewódzkim, a także krajowym (https://stacja[...].pse.pl/ lokalizacja-inwestycji). Z kolei połączenie na kierunku południowo wschodnim wynika z istniejącego już przebiegu wysokiego napięcia biegnącej w okolicy miejscowości [...]. Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że inicjatywa zmiany studium, z którą wystąpiło przedsiębiorstwo energetyczne i która doprowadziła do podjęcia zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały, wiąże się niewątpliwie z uzasadnioną potrzebą połączenia odcinkiem napowietrznej linii wysokiego napięcia istniejącej linii w okolicy miejscowości [...] na południowy wschód od [...] w Gminie [...] i kontynuacji tej linii w kierunku na północy zachód do Stacji Elektroenergetycznej [...]. Już prima facie, analizując mapę przebiegu linii przedłożoną przez [...] sp. z o.o. oraz analizując mapę studialną (Kierunki), załączoną do zaskarżonej uchwały, można ustalić, że zaproponowany przebieg linii wysokiego napięcia 110 kV jawi się jako optymalny. Gmina [...] we wschodniej części jej obszaru składa ze stosunkowo dużego obszaru lasów (ZL), otoczonego zabudową miejscowości [...], [...], [...], [...]. Przeprowadzenie linii relacji [...] (miejsce połączenia z istniejącą linią) w kierunku Stacji Elektroenergetycznej w [...] wymagałoby, w hipotetycznym, najmniej kolizyjnym alternatywnym przebiegu, przeprowadzić linię przez znaczny obszar lasu (co jak wiadomo wymaga usunięcia drzew na znacznej powierzchni; o tym wypowiedziano się w prognozie o oddziaływaniu zmiany studium na środowisko – zob. niżej), a i tak linia musiałaby przebiegać przez obszary zagospodarowane. Okolice [...], gdzie linię przeprowadzono, to teren, gdzie występuje najmniej elementów kolizyjnych dla projektowanej linii. [...] sp. z o.o., co zaaprobowała Rada, zaproponowała przeprowadzenie linii właśnie poza obszarami leśnymi, a w samym [...] przez przestrzeń niezagospodarowaną, którą stanowią na obecny stan grunty rolne i pastwiska należące do skarżących. Dodać w tym miejscu należałoby, że bezpośrednio na wschód od [...] znajdują się – co wprost opisano w studium – tereny szczególnego zagrożenia powodzią, w obrębie których obowiązują ograniczenia w zabudowie. Mając na uwadze powyższe, wracając do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, zgadzając się ze skarżącymi, że rzeczywiście w zaskarżonej uchwale studialnej nie uzasadniono w sposób dostateczny wyboru określonego przebiegu linii 110 kV relacji SE [...] – [...] [...], nie znajduje powodów, aby z tego powodu uchwałę uznać za nieważną. Akta sprawy, w tym wniosek przedsiębiorstwa energetycznego i treść studium, zwłaszcza dokładne mapy pozwalające ustalić założenia projektowanej inwestycji liniowej, dają podstawy do przyjęcia, że wyznaczony przebieg linii napowietrznej w obrębie działek [...] (dziś podzielonej na działki [...] i [...] – co wynika z dostępnych danych przestrzennych), [...] i [...] jest rozwiązaniem optymalnym i uzasadnionym. Skarżące, zarzucając w szczególności naruszenie takich grup przepisów jak art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7, art. 10 ust. 2 pkt 1 i 7 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 31 ust. 3 czy art. 64 ust. 3, art. 7, art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 140 K.c. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., eksponowały, że linię elektroenergetyczną wyznaczono przez centralną część ich działek, uniemożliwiając przy tym korzystanie z nieruchomości jako całości. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega rzecz jasna ten aspekt i ma świadomość, że inwestycję liniową zaprojektowano w sposób istotnie ingerujący we własność skarżących. Trzeba jednak zarazem dostrzec, że projektowany przebieg linii napowietrznej, co można wywieść z graficznej części studium, zakłada maksymalne oddalenie linii od istniejących już zabudowań znajdujących się wzdłuż drogi publicznej stanowiącej działkę nr [...]. Stąd też wybrano środkową część niezagospodarowanego terenu nieruchomości skarżących. Naczelny Są Administracyjny wskazuje nadto, że założony przebieg linii nie oznacza, że działki skarżących zostaną wyłączone z zagospodarowania w stopniu nieproporcjonalnym i podważającym istotę prawa własności nieruchomości – co skarżące eksponowały przedstawiając zarzuty naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 i 144 K.c. Działka [...], obecnie podzielona na działki [...] i [...], zachowuje w każdej swej części dostęp do drogi dróg (działki drogowej [...] lub nr [...]). Działka ta zachowuje walory pozwalające na jej ewentualnie zagospodarowanie, także na cele mieszkalne, poza pasem technologicznym linii wysokiego napięcia. W tym miejscu można na marginesie zwrócić uwagę, że na podstawie publicznie dostępnych danych przestrzennych oraz danych o nieruchomościach dołączonych do skargi można ustalić, że M. D. w 2022 r. wydzieliła i zbyła wydzieloną z działki [...] działkę [...], która jest jedną z części tej nieruchomości znajdujących się poza zakresem pasa technologicznego projektowanej linii wysokiego napięcia, a zarazem z zapewnionym dostępem do drogi. Gdy chodzi natomiast o działkę nr [...], to przez nią projektowana linia napowietrzna przebiegać ma w tylnej części ujmując to z perspektywy drogi publicznej (stanowiącej działkę nr [...]). Działka zachowa też na całej swej długości dostęp do dróg (działek nr [...] i nr [...]). Podobnie działka nr [...] zachowuje dostęp do dróg (działki nr [...] i nr [...]), a założony przebieg linii, z uwzględnieniem pasa technologicznego, nie uniemożliwia jej zagospodarowania. Podsumowując powyższe rozważania i ustalenia Naczelny Sąd Administracyjny, rozumiejąc niezadowolenie skarżących z przyjętych w studium rozwiązań prowadzących do ingerencji w ich prawo własności, nie znajduje podstaw, aby uznać, że do uchwalenia zmiany studium Gminy [...] doszło z naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w oparciu o art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Sąd dostrzega, że Rada rzeczywiście nie sprostała wymaganym standardom uzasadnienia zmiany studium, jednak to uchybienie nie dyskwalifikuje wydanego aktu. Materiał akt studialnych, w tym także opisane wyżej, dodatkowe materiały skompletowane na zarządzenie sędziego sprawozdawcy w toku postępowania sądowoadministracyjnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim, pozwala uznać przyjęty przebieg projektowanej linii 110 kV relacji SE [...] – [...] [...] za racjonalny i uzasadniony uwarunkowaniami przestrzennymi gminy (uwidocznionymi na mapie studium). Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje przez to za trafne tych wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, w których eksponowano nadmierną i nieproporcjonalną ingerencję Rady w prawo własności skarżących (zwłaszcza ze wskazaniem na art. 7, art. 8 ust. 2, art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 i 3, jak i art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). W tym miejscu należałoby też przypomnieć, że zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji dopuszczalne ustawą ograniczenia prawa własności, a na takie dozwala u.p.z.p., mogą być uwarunkowane potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa publicznego. Zaskarżona w niniejszej sprawie zmiana studium dotyczy infrastruktury energetycznej o znaczeniu wojewódzkim, jak i krajowym, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego. Jak już wyżej zaznaczono, inwestycja studialnie dopuszczona kwestionowaną uchwałą przebiega w określonej, obiektywnej relacji od Stacji Elektroenergetycznej [...] do istniejącej już linii wysokiego napięcia w kierunku [...]a i łączy się z nią w okolicy miejscowości [...]. Przyjęty wariant przebiegu linii napowietrznej, co można stwierdzić na podstawie już samej mapy studium, zakłada najmniejszą ingerencję w tereny zagospodarowane, a w obrębie samego [...]a przebieg linii obejmuje działki niezabudowane. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela więc także zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenie zasady równego rozkładania ciężarów publicznych (wywodzonej z art. 2 i 32 Konstytucji). Przyjęte w zmianie studium rozwiązania jawią się jako optymalne – zwłaszcza, że istniejące zagospodarowanie gminy nie pozwala na wyznaczenie inwestycji liniowej, takiej jak rozważana linia wysokiego napięcia, przez inne tereny niezagospodarowane. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał więc za trafne zarzutów wymienionych w punktach 1 do 8, 11 i 14-16, według listy przytoczonej w niniejszym uzasadnieniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło także do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. poprzez niezapewnienie rzeczywistego udziału społeczeństwa w procedurze studialnej, a także poprzez naruszenia art. 11 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i art. 2 i 7 Konstytucji poprzez realizację procedury planistycznej w okresie pandemii (naruszenia określone w punktach 9 i 12). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono, na czym w istocie, konkretnie z punktu widzenia interesu prawnego skarżących (ich legitymacji wynikającej z prawa własności działek nr [...], [...] i [...]), miałaby zasadzać się istotność wskazanych naruszeń. Na stronie 11 skargi kasacyjnej przedstawiono przebieg procedury studialnej. Cała dalsza część skargi kasacyjnej, choć obszernie uzasadnionej, nie zawiera wyjaśnienia, w czym miałoby się wyrażać ograniczenie udziału społeczeństwa w trakcie sporządzenia kwestionowanej uchwały, ani też ograniczenie związane z obowiązywaniem stanu pandemii. Na stronie 24 wskazano, że "prognoza oddziaływania [na środowisko] nie wyjaśnia wszystkich istotnych okoliczności, w tym nie uwzględnia nie tylko sytuacji indywidualnych właścicieli, oceny stosunku społeczności lokalnej do przedmiotowej inwestycji i wynikających na tym tle konfliktów, ale także nie zawiera rozważenia innego przebiegu przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem innego jej posadowienia w stosunku do konkretnych działek (uniemożliwiając ocenę wszystkich wariantów, o której mowa była wyżej), nie uwzględnia występowania na tym obszarze gatunków chronionych ptaków, nie zawiera propozycji dotyczącej przewidywanych metod analizy skutków realizacji postanowień projektowanego dokumentu oraz częstotliwości jej przeprowadzania w odniesieniu do pomiarów pól elektromagnetycznych, analizy potencjalnych zmian środowiska w przypadku braku realizacji projektowanego dokumentu, analizy i oceny faktu, iż wynikające z budowy przedmiotowej linii elektroenergetycznej ograniczenia zagospodarowania tego terenu, mają istotny wpływ na faktyczną możliwość wykorzystania tego terenu i jego zabudowę zgodnie z przepisami prawa oraz propozycji działań kompensacyjnych (w prognozie zawarto zapis, iż nie przewiduje się takich działań)". W skardze kasacyjnej nie sprecyzowano powyższego wywodu w stopniu pozwalającym ustalić, iż doszło do istotnego naruszenia procedury sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Naczelny Sąd Administracyjny, co już zaznaczono wyżej, zgodzić się może, że w samym uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie przedstawiono powodów wyznaczenia określonej trasy linii, którą tą uchwałą dopuszczono. Powody ustalenia przebiegu linii można jednak wywieść z zebranego materiału. Gdy chodzi natomiast kompletność prognozy oddziaływania zmiany studium na środowisko, to na stronie 50 tej prognozy znajduje się opis rozwiązań alternatywnych, gdzie zaznaczono między innymi, że: "Trasa projektowanej linii została wyznaczona tak, by w najmniejszym stopniu przebiegała przez obszary leśne i zadrzewione, przez co konieczność wykonania wycinki drzew i obszarów leśnych ograniczono do minimum. Ponadto lokalizacja przewidzianego projektem studium przedsięwzięcia zachowuje maksymalne możliwe odległości od istniejącej i planowanej zabudowy, co ma na celu zminimalizowanie uciążliwości występujących zarówno podczas budowy, jak również w czasie eksploatacji linii oraz ograniczenie oddziaływania linii na miejsca stałego pobytu ludzi. Trasa ta jest możliwie najkrótsza i tylko w nieznacznej części zlokalizowana jest w granicach obszaru objętego ochroną (obszar chronionego krajobrazu). Należy ponadto zauważyć, że zapisy w projektowanym dokumencie zabezpieczają odpowiednią szerokość pasa technologicznego do utrzymania linii zgodnie z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. [...] Proponowanym alternatywnym rozwiązaniem technologicznym dla linii elektroenergetycznych może być zastosowanie podziemnych sieci kablowych. Wskutek swej budowy i lokalizacji w terenie minimalizują one występowanie hałasu oraz pola elektromagnetycznego, nie oddziaływają również na krajobraz. Realizacja linii kablowych jest ograniczona względami gruntowo-technicznymi podłoża, formami pokrycia terenu inwestycji. Ponadto realizacja linii kablowej jest ponad 10-krotnie droższa od linii napowietrznej, zatem wariant ten jest stosowany jedynie przy realizacjach w ścisłych, gęsto zabudowanych, centrach miast". Odnosząc się do innych zgłoszonych zastrzeżeń do prognozy oddziaływania na środowisko – takich jak nie uwzględnienie występowania na danym obszarze gatunków chronionych ptaków, braku propozycji dotyczącej przewidywanych metod analizy skutków realizacji postanowień projektowanego dokumentu oraz częstotliwości jej przeprowadzania w odniesieniu do pomiarów pól elektromagnetycznych, analizy potencjalnych zmian środowiska w przypadku braku realizacji projektowanego dokumentu, analizy i oceny faktu, iż z budowy przedmiotowej linii elektroenergetycznej wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu – skarżące w istocie rzeczy nie wyjaśniły, jakich konkretnie elementów w prognozie zabrakło. Na stronach od 35-49 prognozy przedstawiono przewidywane oddziaływanie na środowisko skutków realizacji ustaleń analizowanego dokumentu. Prognoza jest więc rozbudowana w zakresie określonym w art. 51 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o stosunkowo ogólne wyjaśnienia skarżących zawarte w skardze kasacyjnej nie dopatruje się takich wad prognozy, które uzasadniałyby stwierdzenie, że doszło w istotnym zakresie do ograniczenia udziału społeczeństwa w procedurze studialnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został także przekonująco uzasadniony zarzut naruszenia przepisów u.p.z.p. i u.u.i.ś. wymienionych w punkcie 13 (według listy zarzutów powyżej). Skarżące zarzuciły naruszenie szeregu regulacji dotyczących treści prognozy o oddziaływaniu na środowisku projektowanego dokumentu. O ile można określić, jakich elementów prognozy wymienione przepisy dotyczą, to jednak skarżąca nie wyjaśniła, jak konkretnie uchybienia te istotnie wpłynęły na treść uchwały. Zabrakło w szczególności rozwinięcia uzasadnienia skargi kasacyjnej ze wskazaniem, jakich konkretnie treści wymienionych w art. 51 i 55 u.u.i.ś. skarżące oczekiwałyby i które zostały pominięte ze skutkiem istotnym z punktu widzenia przedmiotu zaskarżonej uchwały. Wreszcie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. (punkt 10 listy powyżej). Wbrew temu zarzutowi w części graficznej zaskarżonej uchwały studialnej (Kierunki), w "północno zachodnim" narożniku mapy wyraźnie opisano sporną linię wysokiego napięcia jako 110 kV SE [...] – [...] [...]. Linię tą opisano jako projektowaną i nie ulega wątpliwości, że podlega ona włączeniu do linii wysokiego napięcia już istniejącej, biegnącej w kierunku [...] [...]. Przy zarzucie naruszenia przepisów P.p.s.a. i u.p.z.p. określonym wyżej numerem 14 skarżące wskazały także na uchybienie § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 r.MI. Przepis ten stanowi, że projekt studium powinien zawierać część określającą warunkowania, o których mowa w art. 10 ust.1 u.u.i.ś., przedstawioną w formie tekstowej i graficznej; rysunek przedstawiający w formie graficznej ustalenia, określające kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, a także granice obszarów, o których mowa w art. 10 ust. 2 u.u.i.ś. oraz uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu studium. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy r.MI nie zostały naruszone, gdyż studium zawiera treści wymagane przez art. 10 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. Można mieć jedynie zastrzeżenia dotyczące szczegółowości uzasadnienia uchwały (do czego Naczelny Sąd Administracyjny już się wyżej odnosił), choć zarazem podkreślić należy, że nie jest tak, że elementu tego zabrakło. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając przedstawione przez M. D. i B. S. zarzuty za nieusprawiedliwione, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a. W punkcie 2. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od skarżących na rzecz Gminy [...]. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.