II SA/Go 441/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi I. Ś., M. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez I.Ś. i M.Ś. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2023 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2015 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o cofnięciu diagnoście R.F. uprawnienia nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Kolegium powołując art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) wskazało, że wnioskodawcy nie byli stroną postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Stroną takiego postępowania jest tylko diagnosta. Kolegium wskazało, że kwestia zakresu podmiotowego postępowań prowadzonych na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047, dalej jako p.r.d) była przedmiotem rozważań w wyrokach WSA w Gorzowie Wlkp. z 24 listopada 2022 r., II SA/Go 578/22 i z 20 stycznia 2022 r., II SA/Go 1065/21. W uzasadnieniach tych wyroków Sąd wskazał, iż trafna była argumentacja organów, że skarżący nie są stroną postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście. Skoro rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie art. 84 ust. 3 p.r.d. kształtuje jedynie sytuację prawną diagnosty, to tylko on jest stroną tego postępowania. W skardze na powyższe postanowienie M.Ś. i I.Ś. wnieśli o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji, która została wydana z naruszeniem prawa, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oznacza, "że każda, nawet najbardziej głupia argumentacja organu I instancji nie jest przedmiotem oceny organów nadzoru co do istoty w sytuacji, kiedy zostanie to zaskarżone przez skarżącego, który nie występował w sprawie w charakterze strony." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Aktem poddanym sądowej kontroli było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2015 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., stanowiącego, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Legitymacja skarżących do skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2015 r. powinna być oceniana na podstawie art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub gdy rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Tylko przepis prawa materialnego stanowiący podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (por. np. wyroki NSA z 10 lutego 2005 r. OSK 1012/04; z 20 września 2006 r. II OSK 837/05; z 11 stycznia 2008 r. II OSK 1828/06; z 12 maja 2011 r. I OSK 1043/10). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali konkretnej normy prawa materialnego, mogącej stanowić źródło ich interesu prawnego. Przepisy p.r.d, określające między innymi przesłanki do wydania uprawnień do wykonywania badań technicznych oraz cofnięcia wydanych uprawnień, nie wskazują, poza osobą ubiegającą się o wydanie uprawnień oraz diagnostą, innych stron postępowań administracyjnych w tym przedmiocie. Skarżący nie mają interesu prawnego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 84 ust. 3 p.r.d., bowiem wynik takiego postępowania nie wpływa na ich prawa i obowiązki. Decyzja w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów dotyczy tylko i wyłącznie jego praw i obowiązków. To diagnoście w wyniku decyzji organu mogą zostać cofnięte uprawnienia nadane przez starostę i to diagnosta w wyniku postępowania może ponieść konsekwencje wydanej przez starostę decyzji. W żaden bezpośredni, ani choćby pośredni sposób decyzja taka nie wpływa na prawa i obowiązki wnioskodawców. W sprawie można mówić tylko i wyłącznie o interesie faktycznym wnioskodawców sprowadzającym się do wymierzenia sankcji diagnoście za określone zachowanie. Zdaniem Sądu nie sposób przyjąć, że jest to interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jak przy tym trafnie zauważono w uzasadnieniu skarżonego postanowienia kwestia braku legitymacji skarżących w postępowaniu o cofnięciu uprawnień diagnosty, o którym mowa w art. 84 ust. 3 p.r.d., została przesądzona w wyrokach WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 24 listopada 2022 r., II SA/Go 578/22 i z 20 stycznia 2022 r., II SA/Go 1065/21. Należy podkreślić, że te prawomocne orzeczenia z mocy art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.) prawomocne wiążą nie tylko strony, ale także sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Wobec powyższego, skoro nie budzi wątpliwości, że wnioskodawcom nie przysługiwał status strony w postępowaniu zwykłym, którego przedmiotem było cofnięcie uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych pojazdów, należało uznać, że takiego statusu nie posiadają również w sprawie o stwierdzenie nieważności wydanej w tym postępowaniu ostatecznej decyzji. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że krąg podmiotów mających uprawnienie występowania w charakterze strony w postępowaniu nadzwyczajnym - nieważnościowym dotyczącym takich decyzji jest szerszy, niż w postępowaniu zwykłym. Tym samym, skoro w niniejszej sprawie skarżącym nie przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. to zasadnie organ odmówił wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2015 r. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, że skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw, oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.