II SA/Kr 795/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 marca 2024 r. znak WI-I.7840.2.25.2023.EU w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego E. O. – [...] jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 25 marca 2024 roku, znak: WI-L7840.2.25.2023.EU utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 28 lutego 2023 r., nr 238/6740.1/2023, znak: AU-01-1.6740.1.110.2020.EKO, zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę nr 353/6740.1/2019 z 22 lutego 2019 r., znak: AU-01-1.6740.1.2735.2018.JWI przeniesioną decyzją nr 197/6740.5/2021 z 12 lipca 2021 r., znak: AU-01-1.6740.5.195.2021.ERM na nowego Inwestora oraz zatwierdzającą zamienny projekt budowlany dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji opadowej, kanalizacji sanitarnej, c.o., wraz z wymiennikownią wentylacji mechanicznej, odgromową, elektryczną i telekomunikacyjną wraz z zagospodarowaniem terenu: układem dróg wewnętrznych, miejscami postojowymi na terenie, ciągami komunikacji pieszej, murami oporowymi, małą architekturą, wraz z budową instalacji na terenie: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, oświetlenia terenu, wraz z rozbiórką istniejącej infrastruktury technicznej: instalacje wewnętrzne na terenie dz. nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K.", (działka nr [...] obr[...] K.-K. podzieliła się na działki nr [...] i [...] obr. [...] K. - K.) w zakresie następujących zmian: - zmiana długości, szerokości budynku oraz zwiększenie wysokości budynku-zwiększenie ilości kondygnacji, - zmiana ilości mieszkań, - zmiana ilości mieszkań dla osób niepełnosprawnych, - zmiana ilości miejsc postojowych w garażu, - zmiana ilości miejsc postojowych na terenie, - zmiana ilości miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, - zmiana intensywności zabudowy, - zmniejszenie powierzchni zabudowy, - zmiana wskaźnika powierzchni zabudowy, - zmiana wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, - rezygnacja z jednego ze zjazdów z drogi wewnętrznej na dz. [...], - zmiana kategorii geotechnicznej budynku, - zmiana zakresu oddziaływania obiektu" – dalej jako "Inwestycja". Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Decyzją nr 353/6740.1/2019 z dnia 22.02.2019 r. znak: AU-01-1.6740.1.2735.2018.JWI, zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego jw. Decyzją nr 197/6740.5/2021 z dnia 12.07.2021 r. znak: AU-01-1.6740.5.195.2021.ERM, przeniesiono ww. decyzję na nowego Inwestora. W dniu 01.02.2022 r. do Prezydenta Miasta Krakowa wpłynął wniosek pełnomocnika Inwestora o wydanie zamiennej decyzji pozwolenia na budowę inwestycji Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zamienny projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon Ulic Pachońskiego, Wyki, Łokietka" w Krakowie, zatwierdzonego Uchwałą Nr XVI/312/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 maja 2019 r. na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu jako MW/U.l-tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, a także wymaganiami ochrony środowiska. Zamienny projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany zamienny jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (zwanej dalej "u.p.b."). Projektant i sprawdzający do zamiennego projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu zamiennego projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 u.p.b., w zakresie projektowanych zmian, określony przez projektanta obejmuje nieruchomości: [...], [...], [...], [...], [...] obr[...] K. - K. W trakcie postępowania strony zgłosiły uwagi i zastrzeżenia Organ I instancji postanowieniami z dnia 07.03.2022 r., 09.05.2022 r., 03.06.2022 r., 14.07.2022 r., 28.10.2022 r., 16.11.2022 r., wzywał pełnomocnika Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego i ustosunkowanie się do zastrzeżeń stron postępowania. Projekt budowlany został uzupełniony przez projektanta. Projektant przedłożył stosowne wyjaśnienia w kwestii złożonych przez strony postępowania uwag do projektu budowlanego. Po uzupełnieniu projektu budowlanego i przedłożeniu wyjaśnień projektanta, tut. organ ponownie pismem z 13.02.2023 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego. Najbardziej kontrowersyjną sprawą podnoszoną przez strony postępowania była kwestia nasłonecznienia placów zabaw zlokalizowanych na dz. nr [...] i przy budynku ul. [...] obr. [...]. Pełnomocnik inwestora na te zarzuty przedstawił analizy nasłonecznienia obydwu placów zabaw wykazując zgodny z obowiązującymi przepisami czas ich nasłonecznienia. Prezydent Miasta Krakowa uznał, że wyjaśnienia projektanta oraz przedłożony projekt budowlany są dostateczne, aby je uwzględnić. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna z punktu widzenia, jakiemu ma służyć. Projekt budowlany jest zgodny z wymogami rozporządzenia ws. szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego dotyczącymi numeracji oraz oprawy projektu budowlanego. W ocenie tut. organu, przedłożona analiza zacieniania i przesłaniania budynków istniejących i projektowanego potwierdza zgodność lokalizacji budynku z obowiązującym Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności odpowiada wymaganiom par. 13 oraz par. 60 pkt. 2. Inwestor uzyskał zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych - uzgodnienie z zarządcą drogi zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Droga publiczna ul. [...] posiada odpowiednie parametry umożliwiające prawidłową obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji zgodnie z § 14 rozporządzenia ws. warunków technicznych (...). O warunkach przyłączenia do dróg lądowych inwestycji, zgodnie z ustawą o drogach publicznych, informuje tut. organ właściwy zarządca drogi w ww. uzgodnieniu, w którym winien zawrzeć wszystkie konieczne do spełnienia przez inwestora warunki połączenia inwestycji z drogą publiczną, jeśli są one konieczne. Analizując stan faktyczny sprawy, tut. organ stwierdził, że w wyniku udzielenia kwestionowanego pozwolenia nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, a w szczególności nie naruszono prawa dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, nie doszło w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi do ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie naruszono wymagań w zakresie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie czy ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust.4ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 238/6740.1/2023 z dnia 28 lutego 2023 zmienił decyzję pozwolenia na budowę nr 353/6740.1/2019 z dnia 22.02.2019 r. znak: AU-01-1.6740.1.2735.2018.JWI przeniesionej decyzją nr 197/6740.5/2021 z dnia 12.07.2021 r. znak: AU-01-1.6740.5.195.2021.ERM oraz zatwierdzam zamienny projekt budowlany w zakresie ww. zmian. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], ul. [...], [...], reprezentowaną przez r.pr. E. O.-K.. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 25 marca 2024 roku, znak: WI-I.7840.2.25.2023.EU utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że dokonując ponownej weryfikacji projektu budowlanego wskazać należy, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane, w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zm.): art. 25: Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Wobec powyższego, projekt budowlany podlega kontroli w zakresie treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.: Dz.U.2018.1935), zwanego dalej rozporządzeniem ws. projektu budowlanego. Wskazano ponadto, że w postępowaniu odwoławczym inwestor ustosunkował się do uwag stron zgłoszonych w odwołaniu (patrz pismo inwestora z 24 kwietnia 2023 r.). W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, Wojewoda Małopolski, zgodnie z art. 136 Kpa, pismem z 8 stycznia 2024 r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, celem doprowadzenia projektu budowlanego ww. zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U.2018.1935 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2019.1065 ze zm.), oraz uchwałą nr XVI/312/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulic Pachońskiego, Wyki, Łokietka". Zakres stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego określony został w 19 punktach (patrz wezwanie Wojewody Małopolskiego z 8 stycznia 2024 r.). Inwestor 23 lutego 2024 r. przedłożył uzupełniony projekt budowlany (uzupełniono 4 egzemplarze). W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, tut. Organ zapewnił stronom prawo wynikające z treści art. 10 Kpa, w tym umożliwił zapoznanie się ze skorygowanym w postępowaniu odwoławczym projektem budowlanym (patrz zawiadomienie z 29 lutego 2024 r.). Wobec uzupełnionego w toku prowadzonego postępowania odwoławczego projektu budowlanego i w świetle treści art. 35 ust. 1 Pb, wskazać należy, iż Wojewoda Małopolski nie znajduje okoliczności stanowiących o naruszeniu cytowanego powyżej przepisu art. 35 ust. 1 Pb, jak również art. 32 ust. 4 Pb. Inwestor spełnia warunki szczególne wynikające z art. 4 Pb, stanowiącego o prawie zabudowy nieruchomości, pod warunkiem wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym zakresie w aktach organu I instancji zalega oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XVI/312/19 Rady Miasta Krakowa z 22 maja 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulic Pachońskiego, Wyki, Łokietka", zwanej dalej m.p.z.p. Działka inwestycyjna zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem MW/U.1 – Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod: zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z lokalami usługowymi lub budynkami usługowymi, zgodnie z m.p.z.p. Projektowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza ustaleń tego planu. W ustaleniach szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, że minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 40% – warunek spełniony dla terenu inwestycyjnego o powierzchni 3600,00m2 (tereny MW/U.1) zaprojektowany wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 40,8%, tj. 1467,85 m2. Wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1-2,5 – warunek spełniony projektowane 2,5 tj. 8997,36m2 (powierzchnia całkowita zabudowy części nadziemnej) do 3600,00m2 (powierzchnia terenu MW/U.1). Co do zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – warunek spełniony: Przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (szczegółowo opisano w dalszej części uzasadnienia przy odniesieniu się do zarzutów odwołania). Co do określenia minimalnej liczby miejsc postojowych, wliczając miejsca w garażach, odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części: budynki w zabudowie wielorodzinnej: 1,2 miejsca na 1 mieszkanie – warunek spełniony: projektowanych 113 mieszkań (wymóg m.p.z.p. to min. 137 miejsc postojowych), projektowanych jest 137 miejsc postojowych, w tym 131 miejsc w garażu podziemnym i 6 miejsc postojowych na zewnątrz budynku. Nakaz zapewnienia stanowisk na kartę parkingową w ramach miejsc postojowych określonych w pkt 1 lit. b - w) w ilości min. 4 % liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla danego obiektu i nie mniej niż 1 stanowisko – warunek spełniony: projektowane na terenie inwestycji 6 stanowisk na kartę parkingową (czyli 4,4% liczby wszystkich miejsc postojowych). Nakaz realizacji co najmniej 80% wymaganych miejsc postojowych: jako garaże i parkingi podziemne; w parterach budynków – warunek spełniony: projektowane w garażu 95,62% miejsc postojowych. Określa się dla nowo budowanych obiektów minimalną liczbę stanowisk postojowych dla rowerów, wliczając miejsca wewnątrz obiektów, odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części - według poniższych wskaźników: budynki mieszkalne w zabudowie wielorodzinnej: 0,5 miejsca na 1 mieszkanie – warunek spełniony: projektowanych 69 miejsc postojowych dla rowerów (wymóg m.p.z.p. to min. 57 stanowisk dla 113 mieszkań). Miejsca postojowe i stanowiska postojowe dla rowerów dla potrzeb danego obiektu należy lokalizować i bilansować w obrębie działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniem – warunek spełniony: miejsca postojowe i stanowiska postojowe dla rowerów zlokalizowane w granicach terenu inwestycyjnego. Wskazano ponadto, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym technicznobudowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz.U.2019.1065 ze zm.), zwanego dalej WT. W przedstawionej poniżej analizie poddano tylko część budynku objętą wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę, stosownie do dyspozycji art. 36a ust. 3 Pb. Wskazano także, że budynek nie generuje ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Ponadto zapewniono min. 3 godzinny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich w dniach równonocy. Projektowany budynek nie uniemożliwia zabudowy działek sąsiednich (§ 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Zaznaczono też, że warunek spełniony: zapewniono min. 4 godziny nasłonecznienia placu zabaw dla dzieci w godzinach 10:00 do 16:00. Powyższe założenia dotyczą placów zabaw zorganizowanych na dz.ew.nr [...] i [...] (§ 40 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny. Do projektu dołączone zostały zaświadczenia potwierdzające wpis projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień sporządzania projektu. W śród załączników projektu zalega również oświadczenie projektantów i sprawdzających o zgodności wykonania projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Podkreślono, że projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.: Dz.U.2018.1935), w szczególności jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony został w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Niezależnie jednak, co do placu zabaw na dz.ew.nr [...] (nieruchomość gruntowa skarżącego) wskazano, że ocenie Wojewody placem zabaw jest obszar wydzielonej przestrzeni, wolnej od jakiejkolwiek zabudowy i przeznaczonej dla celów rekreacyjnych, czyli wyposażony w urządzenia rekreacyjne i zabawowe. Plac zabaw zaliczany jest do obiektów małej architektury, której definicja zawarta została w art. 3 pkt 4 Pb, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki; Plac zabaw, w skład którego wchodzi zjeżdżalnia, ścianka wspinaczkowa, piaskownica – jako służące do codziennej rekreacji, co ma miejsce w niniejszej sprawie – spełnia warunki obiektu małej architektury. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 19 Pb, nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia budowa obiektów małej architektury, z wyjątkiem obiektów małej architektury w miejscach publicznych. Z dokumentów przesłanych przez Skarżącego (dot. pisma z 12 lutego 2024r.) wynika, że plac zabaw na dz.ew.nr [...] powstał po 14 marca 2022 r. Datę realizacji placu zabaw ustalono na podstawie pisma Prezydenta Miasta Krakowa z 14 marca 2022 r., przesłanego do Wojewody przez pełnomocnika skarżącego przy piśmie z 12 lutego 2024 r. Z treści tego pisma wynika, że pismem z 3 stycznia 2022 r., uzupełnionym pismem z 25 lutego 2022 r. dokonano zgłoszenia budowy obiektu małej architektury w miejscu nie stanowiącym miejsca publicznego. W piśmie z 14 marca 2022 r., Prezydent Miasta Krakowa ustosunkował się do treści tego zgłoszenia wskazując, że budowa placu zabaw, w miejscach innych niż publiczne, nie wymaga zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Decyzja "pierwotna", tj. decyzja objęta zmianą warunków pozwolenia na budowę (dot. decyzji z 22 lutego 2019 r., znak: AU-01-1.6740.1.2735.2018.JWI), uzyskała przymiot decyzji ostatecznej 18 marca 2019 r. Wniosek o zmianę warunków pozwolenia na budowę został złożony 1 lutego 2022 r., a zatem przed formalnym rozpatrzeniem ww. zgłoszenia dotyczącego placu zabaw. W świetle powyższego, wskazać należy, iż place zabaw podlegają rygorom wynikającym z treści § 40 WT. Wskazany przepis nie oznacza, że dotyczy on tylko wpływu projektowanego i będącego w realizacji budynku na zaprojektowany plac zabaw, ale również określa kiedy może być zrealizowany plac zabaw, przy uwzględnieniu istniejącej i będącej już w realizacji zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę obliguje innych inwestorów do uwzględnienia jej treści, jak również treści zatwierdzonego nią projektu budowlanego, przy planowaniu realizacji inwestycji na działkach sąsiednich. Z dokumentów przesłanych w odpowiedzi na zarzuty odwołania wynika, że cień rzucany przez projektowany budynek objęty pozwoleniem pierwotnym (przy założeniu budynku 8-kondygnacyjnego) uniemożliwiał budowę placu zabaw na dz.ew.nr [...], albowiem cień rzucany przez projektowany 8-kondygnacyjny budynek padał na dz.ew.nr [...] w miejscu placu zabaw w godzinach od 1000 do 1400. Nie można zatem stwierdzić, że to będący w realizacji budynek nie spełnia wymogów stawianych cytowanym powyżej § 40 WT. Bez znaczenia dla dalszego procedowania w przedmiotowej sprawie pozostają podnoszone w tym zakresie uwagi przez Skarżącego. Niedopuszczalna w państwie prawa byłaby sytuacja, gdzie po wydaniu pozwolenia na budowę (w tym przypadku pozwolenia pierwotnego), właściciele sąsiednich nieruchomości zrealizują w dowolnym miejscu plac zabaw (bez zgłoszenia tych robót, jako małą architekturę poza miejscem publicznym) z naruszeniem odległości od budynku objętego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a potem będą zarzucać inwestorowi naruszenie § 40 WT – a tym samym zablokują mu możliwość zmiany tego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do kwestii nasłonecznienia lokali mieszkalnych w budynku wybudowanym na dz.ew.nr [...], wskazać należy, iż częścią projektu budowlanego podlegającego kontroli w niniejszym postępowaniu administracyjnym, jest analiza nasłonecznienia. Analiza ta została sporządzona w formie opisowej i rysunkowej przez osobę uprawnioną, tj. projektanta Pana mgr inż. arch. P. K. i Pana mgr inż. arch. J. K.. Z treści tej analizy wynika, że w każdym z okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zapewniono minimum 3 godziny nasłonecznienia w dniach równonocy (patrz rys. nr PZT – 1.4, str. 83 projektu tom I). Szczegółowe wartości w tym zakresie uprawniony projektant przedstawił na rysunku nr 1.4 (str. 83 projektu budowlanego). Powyższe zestawienie nie budzi wątpliwości. Wobec zarzutów odwołania, odnoszących się w szczególności do lokali mieszkalnych usytuowanych na parterze budynku przy ul. [...], wskazać należy, iż podnoszony w tym zakresie zarzut, jakoby lokale te nie spełniały wymogów stawianych przepisami prawa, w świetle treści projektu budowlanego, należy uznać za bezzasadny. W analizie nasłonecznienia projektant w formie opisowej i rysunkowej przedstawił czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w ww. budynku. Minimalny czas nasłonecznienia dotyczy lokalu na poziomie parteru (segment zachodni) i wynosi 180 minut czyli wymagane 3 godziny. Nadmienić należy, iż ww. analiza została uszczegółowiona w toku prowadzonego postępowania odwoławczego i w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, strony miały możliwość zapoznania się z jej treścią. Podkreślić należy, iż w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę o stwierdzeniu naruszenia przepisów prawa nie jest wystarczające subiektywne, nie poparte żadnymi dowodami, przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja. Podobnie samo twierdzenie strony, że dokumentacja jest nierzetelna stanowi nieuprawnioną polemikę z dokumentacją techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt: II OSK 1197/17). Podkreślić należy, iż w sprawie pozwolenia na budowę ocenie podlega projekt budowlany, przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić zgodność tego projektu budowlanego z przepisami, uwzględniając również w tym zakresie czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb). Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, obliczenia, odpowiada projektant (por. wyrok NSA z 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09). Zatem stwierdzić należy, iż samo twierdzenie strony, że nie zapewniono wymaganego prawem nasłonecznienia lokali w budynkach sąsiednich, stanowi nieuprawnioną polemikę z dokumentacją techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, której merytoryczną prawidłowość potwierdza własnoręcznym podpisem i stosownym w tym zakresie oświadczeniem. Wskazać należy, iż brak jest podstaw w przepisach, aby przy obliczaniu powierzchni garażu, parkingów samochodowych, odrębnie liczyć każde miejsce postojowe, które zostało zaprojektowane na platformach dwupoziomowych. Wobec podnoszonych zarzutów dotyczących liczenia powierzchni użytkowej, a co za tym idzie konieczności wliczenia każdej powierzchni platformy samochodowej do powierzchni użytkowej budynku, wskazać również należy na definicję powierzchni użytkowej, wynikającej z treści Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 Tytuł: Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych oraz definicję kondygnacji (§ 3 pkt 16 WT): 5.1.7.1: Powierzchnia użytkowa jest to część powierzchni kondygnacji netto, która odpowiada celom i przeznaczeniu budynku. § 3 pkt. 16: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kondygnacji należy przez to rozumieć poziomą część budynku, zawarta pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Z treści cytowanych powyżej przepisów wynika jednoznacznie, że platformy samochodowe nie stanowią odrębnej kondygnacji w garażu podziemnym, a co za tym idzie nie sposób podzielić zarzutu skarżącego, że każde miejsce postojowe na platformie dwupoziomowej winno być wliczone odrębnie do powierzchni użytkowej budynku. Brak jest również podstaw w przepisach prawa przyjęcia, iż ocena czy dane przedsięwzięcie podlega przepisom w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie czy może znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, należy uwzględnić wszystkie budynki zlokalizowane w obszarze otaczającym projektowane zamierzenie inwestycyjne. Z powyższego wynika, że inwestycja nie spełnia warunków wynikających z cytowanych powyżej przepisów, a co za tym idzie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Nie sposób podzielić również zarzutu Skarżącego, że platformy samochodowe spełniają definicję antresoli, o której mowa w § 3 pkt 19 WT: § 3 pkt 19: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o antresoli - należy przez to rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona; W najprostszym ujęciu platforma parkingowa jest urządzeniem, które pozwala na parkowanie dwóch lub więcej samochodów na powierzchni jednego standardowego miejsca parkingowego. Zaprojektowana platforma spełnia definicję ustawową urządzenia budowlanego zawartą w art. 3 pkt 9 Pb: art. 3 pkt 9): Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki; Projektowane w tym zamierzeniu inwestycyjnym miejsca postojowe na platformach samochodowych są związane z obiektem budowlanym i zapewniają możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Miejsca te nie stanowią również samodzielnego obiektu budowlanego. Wskazać również należy, iż przepisy rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie odnoszą się do liczby parkujących samochodów, tylko określają powierzchnie garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów. Brak jest również podstaw, aby powierzchnię użytkową budynku, jak to zostało omówione powyżej, powiększyć o powierzchnię tych platform. Zatem podnoszone w tym zakresie zarzuty są bezzasadne i nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Odnosząc się do kwestii wskaźnika intensywności zabudowy, wskazać należy że działki objęte inwestycją zlokalizowane są w terenach oznaczonych symbolem MW/U.1 – Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej. Jak wykazano powyżej projektowany obiekt nie narusza ustaleń m.p.z.p. Dla terenów oznaczonych tym symbolem wskaźnik intensywności zabudowy określony został przez uchwałodawcę na poziomie: 0,1-2,5 (patrz § 23 ust. 2 pkt 1 lit. c) m.p.z.p.). Wskaźnik intensywności zabudowy zdefiniowany został w § 4 ust. 1 pkt 16 m.p.z.p.: § 4 ust. 1 pkt 16: Ilekroć w uchwale jest mowa o wskaźniku intensywności zabudowy – należy przez to rozumieć parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji administracyjnej albo zgłoszeniem. Zaprojektowana inwestycja spełnia warunek wielkości tego wskaźnika. Projekt zakłada wskaźnik na poziomie 2,5; tj. 8997,36m2 (powierzchnia całkowita zabudowy części nadziemnej) do 3600,00m2 (powierzchnia terenu MW/U.1). Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że wskaźnik ten został zaprojektowany na poziomie maksymalnym. Istotnym jest fakt, że wskaźnik ten mieści się w granicach dopuszczonych ustaleniami m.p.z.p. Skargę na powyższą decyzję wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego E. O. – [...] podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy naruszającej prawo decyzji organu I Instancji, w sytuacji gdy istniały podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty bądź do przekazania organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania.; 2) art. 35 ust, 1 pkt 2) ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, z późń. zm., dalej "p.b.") w zw. z § 40 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. u. z 2002 r. poz. 1225, dalej "rozporządzenie WT", poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie zapewnia właściwego nasłonecznienia placu zabaw zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr [...]; 3) art. 35 ust. 1 pkt 2) p.b. w zw. z § 60 ust. 1 rozporządzenia WT, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo niezachowania określonych norm nasłonecznienia dla lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na parterze budynku znajdującego się na działce [...] oraz utrzymanie w mocy decyzji o zamiennym pozwoleniu na budowę na podstawie nieprawidłowo sporządzonej analizy nasłonecznienia, a także nadmiernego zacienienia budynku zlokalizowanego na działce [...]; 4) art. 35 ust. 1 pkt. 1) lit. a) p.b. w zw. 2 § 13 ust. 8 pkt 1) lit b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XVI/312/19 Rady Miasta Krakowa z 22 maja 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulic Pachońskiego, Wyki, Łokietka", zwanego dalej "MPZP") poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z ustaleniami MPZP w zakresie ilości zapewnionych miejsc postojowych; 5) art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) p.b. w zw. z § 13 ust. 8 pkt 4) MPZP poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z ustaleniami MPZP w zakresie ilości zapewnionych stanowisk postojowych dla rowerów; 6) art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. b) p.b. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. u. z 2022 r. poz. 1029, z późn, zm,, dalej "u.u.i.ś.") w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. b) Rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r. poz. 1839, dalej "rozporządzenie środowiskowe") oraz w zw. z § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego Rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z dnia 10 sierpnia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1724. dalej "rozporządzenie zmieniające"); poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku przedłożenia przez inwestora koniecznego uzgodnienia, jakim była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a to z uwagi na znaczną powierzchnię (pow. 0,5 ha) garaży, parkingów w tym z uwzględnieniem powierzchni platform parkingowych oraz infrastruktury im towarzyszącej dla realizowanego przedsięwzięcia składającego się z Budynku [...] oraz możliwość oddziaływania inwestycji na pobliski obszar, względnie poprzez brak koniecznego przeprowadzenia oceny odziaływania na obszar sąsiedni; 7) art. 35 ust. 1 pkt. 1) lit. a) p.b. w zw. z § 23 ust. 2 pkt 1) lit. c) MPZP, poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającej projekt budowlany niezgodny z MPZP w zakresie dopuszczalnego wskaźnika intensywności zabudowy; 8) art. 7, art. 8 §1, art. 77§ 1, art. 80 k.p.a,, 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) ht a), b) pkt 2) p.b. (dalej p.b.) poprzez: - niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu administracji publicznej, a to poprzez całkowite zbagatelizowanie zgłoszonych przez skarżącą okoliczności i wniosków w przedmiocie istnienia placu zabaw na działce nr [...], nie spełnienia warunków odpowiedniego nasłonecznienia placu zabaw na działce [...], niespełnienia warunków nasłonecznienia lokalu na parterze w budynku zlokalizowanym na działce [...], a także poprzez stronnicze i bezpodstawne przyjęcie że analiza nasłonecznienia przygotowana przez inwestora jest prawidłowa, pomimo odmiennych wniosków wynikających z analizy nasłonecznienia przygotowanej przez skarżącą; - niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu administracji publicznej, a to poprzez bezrefleksyjne przyjęcie w ślad za oświadczeniem projektanta inwestycji, że spełnione zostały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a to w zakresie: - ilości zaprojektowanych miejsc postojowych dla samochodów, - ilości zaprojektowanych miejsc postojowych dla rowerów, - wskaźnika intensywności zabudowy; 9) naruszenie art. 8 § 1, art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, ferując bezpodstawne twierdzenia zgłoszone przez inwestora, w tym mi.in. w zakresie tego, że plac zabaw na działce [...] powstał w celu zablokowania inwestycji inwestora, co zdaje się pozwoliło organowi II instancji przyjąć, że nowo powstający budynek nie musi spełniać norm nasłonecznienia w stosunku do ww. placu zabaw, poprzez stronniczą i bezpodstawną akceptację prowadzenia przedmiotowego postępowania przed organem I instancji w zakresie m.in. ciągłego bezpodstawnego, wydłużania terminu na uzupełnienie dokumentacji, co w konsekwencji nie tylko budzi obaw)' co do bezstronności organu, jak i zdecydowanie nie pogłębia zaufania do organu administracji publicznej; Powołując się na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, ewentualnie w przypadku uznania, iż miało miejsce rażące naruszenie prawa (w związku z utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji niezgodne z MPZP) o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz o zasądzenie na rzecz Wspólnoty kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a to na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione powyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Niezależnie o oddalenie skargi wniósł także uczestnik postepowania inwestor A. S. reprezentowany przez radcę prawnego T. W. oraz adwokata R. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Skarga podlega uwzględnieniu. Przedmiotowa sprawa dotyczy zmiany decyzji pozwolenia na budowę dla Inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji opadowej, kanalizacji sanitarnej, c.o., wraz z wymiennikownią wentylacji mechanicznej, odgromową, elektryczną i telekomunikacyjną wraz z zagospodarowaniem terenu: układem dróg wewnętrznych, miejscami postojowymi na terenie, ciągami komunikacji pieszej, murami oporowymi, małą architekturą, wraz z budową instalacji na terenie: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, oświetlenia terenu, wraz z rozbiórką istniejącej infrastruktury technicznej: instalacje wewnętrzne na terenie dz. nr [...] obr.[...] przy ul. [...] w K.", (działka nr [...] obr. 42 K.-K. podzieliła się na działki nr [...] i [...] obr. [...] K. - K.) w zakresie następujących zmian: - zmiana długości, szerokości budynku oraz zwiększenie wysokości budynku-zwiększenie ilości kondygnacji, - zmiana ilości mieszkań, - zmiana ilości mieszkań dla osób niepełnosprawnych, - zmiana ilości miejsc postojowych w garażu, - zmiana ilości miejsc postojowych na terenie, - zmiana ilości miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, - zmiana intensywności zabudowy, - zmniejszenie powierzchni zabudowy, - zmiana wskaźnika powierzchni zabudowy, - zmiana wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, - rezygnacja z jednego ze zjazdów z drogi wewnętrznej na dz. [...], - zmiana kategorii geotechnicznej budynku, - zmiana zakresu oddziaływania obiektu" – dalej jako "Inwestycja". Na wstępie zaznaczyć trzeba, że pierwotna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę to decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 353/6740.1/2019 z 22 lutego 2019 r., znak: AU-01-1.6740.1.2735.2018.JWI. Decyzja ta jest decyzją ostateczną. Wniosek o zmianę tego pozwolenia został złożony przez inwestora do organu w dniu 31 stycznia 2022 roku. W uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski wskazał, że cyt.: "w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane, w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zm.): art. 25: Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Wobec powyższego, projekt budowlany podlega kontroli w zakresie treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.: Dz.U.2018.1935)". Powyższej oceny Wojewody Małopolskiego, Sąd nie podziela. Zmiana pozwolenia na budowę, co do której wniosek został złożony w dniu 31 stycznia 2022 roku, a więc już ponad 16 miesięcy po wejściu w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 roku, poz. 471) – dalej jako "ZmPrBud2020" nie stanowi o sprawy wszczętej i niezakończonej, o której mowa w zacytowanym powyżej art. 25 ZmPrBud2020. Niezależnie Sąd nie podziela argumentacji Wojewody, który z brzmienia art. 25 ZmPrBud2020 wywodzi wniosek o stosowaniu na gruncie niniejszej sprawy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W tym kontekście można zauważyć, że zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.06.2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), w ustawie można odsyłać do przepisów tej samej lub innej ustawy oraz do postanowień, o których mowa w ust. 2; nie odsyła się do przepisów innych aktów normatywnych. Oznacza to, że ustawa nie może odsyłać do przepisów aktów niższego rzędu, takich jak rozporządzenia. W konsekwencji zawarte w art. 25 ZmPrBud2020 odesłanie do dotychczasowego brzmienia przepisów odnosi się wyłącznie do przepisów ustawy Prawo budowlane (co wynika zresztą literalnego brzmienia tego przepisu), a nie do aktów wykonawczych do tej ustawy. Zatem nie jest prawidłowym wywodzenie z art. 25 ZmPrBud2020 stosowania na gruncie niniejszej sprawy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.: Dz.U. z 2018 roku, poz. 1935). Sąd nie dopatruje się również podstaw do zastosowania poprzedniego brzmienia ustawy Prawo budowlane w oparciu o art. 26 – 27 ZmPrBud2020. Stosownie do art. 26 ZmPrBud2020: W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Wskazany przepis nie ma zastosowania, z tego powodu, że w niniejszej sprawie wniosek został złożony po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ZmPrBud2020. Natomiast w myśl art. 27 ZmPrBud2020: 1. Do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, 2) dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia - przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. 2. Jeżeli projekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, wymaga uzgodnienia na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 2 oraz w art. 3, uzgodnień tych należy dokonać na podstawie przepisów tych ustaw w brzmieniu dotychczasowym. Stosowanie przepisów dotychczasowych do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych dotyczy m.in. stosowania przepisów dotyczących uzyskania np. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Złożenie wniosku o zmianę pozwolenia na budowę nie stanowi jednak realizacji zamierzeń budowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia, a to z kolei wyklucza możliwość zastosowania art. 27 ZmPrBud2020. Jak wskazano już powyżej ZmPrBud2020 nie reguluje kwestii stosowania przepisów wykonawczych, w tym powołanego przez Wojewodę rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.: Dz.U.2018.1935) – dalej jako "rozpMT2012". Wskazane rozpMT2012 zostało uchylone przez § 25 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1679) – dalej jako "rozpMR2020". W myśl natomiast § 26 rozpMR2020 rozporządzenie to wchodzi w życie z dniem 19 września 2020 r. W związku z tym, że wskazane rozporządzenie nie zawiera dalszych przepisów przejściowych, to w konsekwencji należy uznać, że na gruncie niniejszej sprawy do projektu stosować należy rozpMR2020, a nie rozpMT2012. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy zmiany pozwolenia na budowę organ był zatem zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 682 ze zm.) – dalej jako "PrBud" zweryfikować w zakresie objętym tą zmianą: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. 5) (uchylony). Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji zarówno II jak i I instancji prowadzi jednak do wniosku, że w tym zakresie organy nie uczyniły zadość spoczywającym na nich obowiązkom. W szczególności organy nie zbadały, czy przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a także czy też jest zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami, w tym warunkami technicznymi. Organy w uzasadnieniu do wydanych decyzji często odwołują się do wyłącznie do wyjaśnień inwestora, nie podejmując przy tym aktywności w celu zweryfikowania zgodności projektu chociażby z planem miejscowym i to pomimo podniesienia w odwołaniu konkretnych zarzutów, które tych kwestii dotyczą. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności, niezależnie od zarzutów skargi, należy wskazać, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały Nr XVI/312/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon ulic Pachońskiego, Wyki, Łokietka" (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 3 czerwca 2019 r., poz. 4269) – dalej jako "mpzp" lub "plan miejscowy". Jak wynika z treści projektu zagospodarowania terenu – uzupełnienie (k. 80A – projektu budowlanego zamiennego tom 1/2) terenu inwestycji (terenu opracowania projektu – granica terenu inwestycji po zmianie pozwolenia na budowę Nr 353/6740.1//2019 z dnia 22 lutego 2019 roku) obejmuje dwa różne przeznaczenia terenu przewidziane w planie miejscowym. Zasadnicza większa część inwestycji mieści się w terenie przeznaczonym pod MW/U.1 – to jest tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z lokalami usługowymi lub budynkami usługowymi (por. § 5 ust. 1 pkt. 9 lit. h mpzp). Pozostała, zdecydowanie mniejsza część terenu inwestycji, zachodzi od strony wschodniej na tereny przeznaczone pod KDX.7 to jest tereny ciągów pieszych o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne ciągi piesze (por. por. § 5 ust. 1 pkt. 9 lit. r tiret 6 mpzp). Niezależnie trzeba wskazać, że już samym projekcie wskazano, że teren inwestycji nie obejmuje terenów o jednolitym przeznaczeniu. Przykładowo na karcie 74 projektu budowlanego zamiennego tom 1/2) wskazano na zestawienia powierzchni terenu i wskazano, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi 3.651,43 m2, przy tym w terenach MW/U.1 jest to 3.600 m2, natomiast w terenach KDX.7 są to 83,31 m2. Na marginesie można wskazać, że projekt zawiera tutaj usterkę obliczeniową, ponieważ suma powierzchni 3.600 m2 i 83,31 m2 nie wynosi 3.651.53 m2. Ponadto trzeba także zauważyć swoiste pominięcie w zatwierdzonym projekcie. Zgodność z planem miejscowym została bowiem w projekcie opracowana jedynie dla terenów MW/U.1 (k. 70 – 72 projektu budowlanego zamiennego tom 1/2), natomiast brakuje jakiejkolwiek analizy w odniesieniu do terenów KDX.7. Stosownie do zapisów § 33 ust. 1 mpzp: Wyznacza się Tereny Komunikacji, z podziałem na: 1) Tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne: a) klasy głównej ruchu przyspieszonego, oznaczona symbolem KDGPT.1, b) klasy zbiorczej, oznaczona symbolem KDZ.1, c) klasy lokalnej, oznaczone symbolami KDL.1– KDL.3, d) klasy dojazdowej, oznaczone symbolami KDD.1 – KDD.13; 2) Tereny dróg wewnętrznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi wewnętrzne, oznaczone symbolem KDW.1 – KDW.4; 3) Tereny ciągów pieszych, o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne ciągi piesze, oznaczone symbolami KDX.1 – KDX.7; Przy czym stosownie do § 33 ust. 7 mpzp W terenach ciągów pieszych dopuszcza się lokalizację: 1) tras rowerowych w terenach KDX.1, KDX.7, 2) obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej, w tym urządzeń hydrotechnicznych oraz urządzeń i obiektów infrastruktury przeciwpowodziowej. Jakkolwiek mpzp nie definiuje odrębnie pojęcia infrastruktury technicznej, to jednak w tym zakresie należy odwołać się do treści § 12 mpzp, który dotyczy zasad modernizacji (utrzymania, przebudowy, remontu), rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej. Z treści tego przepisu można wyczytać, że infrastruktura techniczna to infrastruktura obejmująca zaopatrzenie w wodę, odprowadzanie ścieków oraz wód opadowych, zaopatrzenia w gaz, zaopatrzenia w ciepło, zaopatrzenia w energię elektryczną, a także infrastruktura w zakresie telekomunikacji. Jak wynika natomiast z treści "Projektu zagospodarowania terenu – uzupełnienie" (k. 80A – projektu budowlanego zamiennego tom 1/2) w terenach KDX7 przewidziano lokalizację śmietnika zewnętrznego. W świetle przytoczonych powyżej zapisów mpzp nie budzi wątpliwości, że jest to sprzeczne z planem miejscowym, albowiem śmietnik nie stanowi infrastruktury technicznej dopuszczonej w tym przeznaczeniu. Powyższe, to znaczy sprzeczność projektu z planem miejscowym, stanowi samoistnie podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W kontekście natomiast wskazanej powyżej usterki obliczeniowej projektu, dotyczącej powierzchni terenu inwestycji, należy wskazać, że sam projekt zawiera również i dalsze usterki, a nawet sprzeczne wielkości, które pojawiają się w różnych jego częściach. Tytułem przykładu można wskazać, że na k. 104 tom 1/2 projektu budowlanego zamiennego w części A Część opisowa wskazano zaznaczono m.in. "Zakres istotnych zmian projektu architektoniczno – budowlanego: a to: Zwiększenie ilości kondygnacji było 8 jest 10 Zmiana intensywności zabudowy było 1,47 jest 2,5 Zmniejszenie powierzchni zabudowy było 1035,52 m2 jest 1112,52 m2. Dalej na tej samej karcie wskazano, że: Powierzchnia całkowita budynku wynosi 11.674,21 m2 W tym powierzchnia całkowita nadziemna wynosi 8.988,34 m2" Dodatkowo wskazano, że powierzchnie wyliczono na podstawie normy PN-ISO 9836: 2015-12. Pobieżna jednak analiza powyższych danych prowadzi jednak do wniosku, że w wyniku zmiany nie następuje zmniejszenie powierzchni zabudowy, lecz przeciwnie zwiększenie powierzchni zabudowy, skoro powierzchnia ta wcześniej wynosiła 1035,52 m2 a obecnie wynosi 1112,52 m2. Ponadto na k. 74 wskazano, że powierzchnia całkowita zabudowy wynosi 8.997,86 m2 – podczas gdy już na k. 104 wskazano, że powierzchnia ta wynosi 8.988,34 m2. Jakkolwiek różnice wydają się być drobne i wręcz nieistotne, to jednak ich waga jest zasadnicza, a to z tego powodu, że wskaźnik intensywności zabudowy dla całej inwestycji jest – jak wynika z treści projektu – zachowany ma maksymalnym poziomie (2,5 – por. § 23 ust. 2 pkt. 1 lit. c) mpzp), z czego wynika, że drobne odchylenia w zakresie powierzchni zabudowy przy 10 kondygnacyjnej inwestycji ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego wyliczenia tego parametru (wskaźnika intensywności zabudowy). W kontekście wskaźnika intensywności zabudowy trzeba wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 6) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 977 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 roku), dalej: "u.p.z.p." w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Powyżej cytowany przepis wskazuje, że wskaźnik intensywności zabudowy stanowi stosunek powierzchni całkowitej zabudowy do powierzchni działki budowlanej. W brzmieniu obowiązującym natomiast od 24 września 2023 roku, przepis ten stanowi, że plan reguluje maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy (zmiana art. 15 ust. 2 pkt. 6 u.p.z.p. dokonana ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688). Powyższe, to znaczy pewne stosunkowo niewielkie nieścisłości znajdujące się w projekcie, o tyle mają znaczenie, że projekt ten nie zawiera ogólnych nawet wyliczeń ani danych, które pozwalają na dokonanie oceny czy przyjęte wielkości (i które z dwóch sprzecznych wielkości) są prawidłowe. W tym miejscu trzeba wskazać, że zgodnie z § 12 rozpMR2020 powierzchnie budynku określa się zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku nr 2 do rozporządzenia, uwzględniając przepisy § 14 pkt 4 lit. a oraz § 20 ust. 1 pkt 4 lit. b. Stosownie do zapisów § 14 pkt. 4 rozpMR2020 (na gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia por. też § 8 ust. 2 pkt. 4 rozpMT2012) część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera zestawienie: a) powierzchni zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, przy czym powierzchnię zabudowy budynku pomniejsza się o powierzchnię części zewnętrznych budynku, takich jak: tarasy naziemne i podparte słupami, gzymsy, balkony oraz loggie, b) powierzchni dróg, parkingów, placów i chodników, c) powierzchni biologicznie czynnej, d) powierzchni innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszących. Na marginesie można wskazać, że analogiczne regulacje zawierało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1935) – dalej jako "rozpMT2012" Co więcej odbywa rozporządzenia odsyłają do Polskiej Normy PN-ISO 9836: 1997 (rozpMT2012) oraz PN-ISO 9836 (rozpMR2020). W tym miejscu należy zaznaczyć, że norma PN-ISO 9836:1997 została zastąpiona normą PN-ISO 9836:2015-12. Wobec tego jednak, że rozpMR2020 (por. Załącznik do rozpMR2020 poz. 9) wciąż odwołuje się do normy PN-ISO 9836:1997, jako właściwą przy obliczaniu powierzchni całkowitej należy uznać normę PN-ISO 9836:1997. Stosownie do pkt. 5.1.3.1 oraz 5.1.3.2 Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 ,,Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych", do której to normy z kolei odsyła rozpMR2020 (oraz rozpMT2012): ,,Powierzchnia całkowita budynku jest sumą powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji budynku. Jako kondygnacja mogą być traktowane kondygnacje znajdujące się całkowicie lub częściowo poniżej poziomu terenu, kondygnacje powyżej poziomu terenu, poddasza, tarasy, tarasy na dachach, kondygnacje techniczne i kondygnacje magazynowe’’. ,,Powierzchnia całkowita każdej kondygnacji mierzona jest na poziomie posadzki po obrysie zewnętrznym budynku z uwzględnieniem tynków, okładzin i balustrad’’. Ponadto "za kondygnacje na potrzeby obliczania powierzchni całkowitej uważa się również: a) kondygnacje, które są zamknięte i przekryte ze wszystkich stron; b) kondygnacje, które nie są zamknięte ze wszystkich stron do ich pełnej wysokości i które są przekryte, na przykład loggie; c) kondygnacje, które są ograniczone elementami budowlanymi (np. balustradami, osłonami zabezpieczającymi, poręczami) lecz nie są przekryte, na przykład balkony." Dodatkowo, zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez kondygnację rozumie się: ,,poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne’’. Jak wynika z treści projektu (por. k. 104 tom 1/2 projektu budowlanego zamiennego w części A Część opisowa) powierzchnia całkowita nadziemna wynosi 8.988,34 m2. Dodatkowo w projekcie wskazano, że powierzchnie wyliczono na podstawie normy PN-ISO 9836:2015, podczas gdy wyliczeń należało dokonywać na podstawie normy PN-ISO 9836:1997, na zwrócono już uwagę powyżej, niemniej jednak powyższe ma mniejsze znaczenie, albowiem obydwie normy w tym zakresie są w zasadzie zbieżne. Powyższe, to znaczy przytoczony powyżej sposób obliczania powierzchni, a w dalszej konsekwencji intensywności zabudowy, doznaje jednak na gruncie niniejszej sprawy korekty, która wynika z zapisów planu miejscowego. Zgodnie z § 4 pkt. 13 – 16 mpzp, ilekroć w uchwale mowa o: 13) powierzchni całkowitej kondygnacji – należy przez to rozumieć powierzchnię mierzoną po obrysie rzutu zewnętrznego budynku na teren z uwzględnieniem tynków, okładzin, balustrad i balkonów; 14) powierzchni całkowitej budynku – należy przez to rozumieć sumę powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych budynku; 15) powierzchni całkowitej zabudowy – należy przez to rozumieć sumę powierzchni całkowitych budynków w obrębie działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji administracyjnej albo zgłoszeniem; 16) wskaźniku intensywności zabudowy – należy przez to rozumieć parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej. Oznacza to, że w świetle zapisów planu miejscowego wskaźnik intensywności zabudowy jest odniesiony do sumy powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych budynku. Przy czym co szczególnie istotne intensywność zabudowy jest wyliczana z uwzględnieniem m.in. powierzchni balkonów oraz z uwzględnieniem tynków, okładzin, balustrad. Odnosząc się do projektu budowlanego, to trzeba tutaj wskazać, że zgodnie z cytowanym powyżej § 14 pkt. 4) rozpMR2020 projekt powinien zawierać zestawienie powierzchni niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo jednak istnienia takich wymagań projekt nie zawiera takich zestawień. Niezależnie jednak od tego uchybienia należy wskazać, że analiza projektu budowlanego pozwala na poczynienie kilku uwag. Mianowicie jak wynika z zestawienia poszczególnych lokali mieszkalnych budynku (por. k. 104 – 106 projektu) do tej powierzchni nie wliczono powierzchni balkonów, co wynika z zestawienia powyższych powierzchni oraz analizy rzutów poszczególnych kondygnacji (k. 120 – 130 projektu). Również opisane charakterystyczne parametry techniczne (por. k. 104 projektu) nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jakie elementy składają się na powierzchnię całkowitą budynku nadziemną i czy ta powierzchnia stanowi sumę powierzchni całkowitej wszystkich nadziemnych kondygnacji w rozumieniu § 4 pkt. 13) mpzp. To oznacza, że nie jest możliwe jednoznaczne przesądzenie w tym miejscu, czy obliczenie intensywności zabudowy jest prawidłowe czy wadliwe, albowiem projekt w tej części jest mało czytelny, a to z powodu braku adekwatnego opisu do przedstawionych danych liczbowych. Dlatego też w tym zakresie projekt musi zostać poprawiony i uzupełniony o obliczenia i zestawienia, które pozwolą na ocenę w sposób niebudzący wątpliwości, czy dla przedmiotowej Inwestycja zachowuje wymagany planem miejscowym wskaźnik intensywności zabudowy. Z tego względu podniesiony w skardze zarzut, dotyczący nieprawidłowości, co do wskaźnika intensywności zabudowy częściowo jest zasadny. Bezzasadny jednak jest ten zarzut w zakresie, w jakim wskazuje, że intensywność zabudowy jest nieprawidłowo obliczona, a to z tego powodu, że nie uwzględniono powierzchni kondygnacji podziemnej. W świetle przytoczonych powyżej pojęć z planu miejscowego nie budzi wątpliwości, że dla obliczenia intensywności zabudowy nie uwzględnia się całkowitej powierzchni kondygnacji podziemnej, co stanowi o braku podstaw tego zarzutu. Odnosząc się natomiast do kolejnego zarzutu Skarżącej, dotyczącego niezapewnienia właściwego nasłonecznienia placu zabaw zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr [...], to trzeba wskazać (po raz kolejny), że zaskarżona decyzja dotyczy zmiany pozwolenia na budowę. Przy czym jak wynika z akt sprawy decyzja "pierwotna" (t.j. decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 22 lutego 2019 r., znak: AU-01-1.6740.1.2735.2018.JWI), uzyskała przymiot decyzji ostatecznej z dniem 18 marca 2019 r. Wniosek o zmianę warunków pozwolenia na budowę został złożony 1 lutego 2022 r., natomiast zgłoszenie dotyczące placu zabaw zostało dokonane za pismem z dnia 25 lutego 2022 roku. Wojewoda w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji wskazał, że z treści § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz.U.2022, poz.1225 ze zm.), zwanego dalej rozpWT., wynika że "dotyczy on tylko wpływu projektowanego i będącego w realizacji budynku na zaprojektowany plac zabaw, ale również określa kiedy może być zrealizowany plac zabaw, przy uwzględnieniu istniejącej i będącej już w realizacji zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę obliguje innych inwestorów do uwzględnienia jej treści, jak również treści zatwierdzonego nią projektu budowlanego, przy planowaniu realizacji inwestycji na działkach sąsiednich. Z dokumentów przesłanych w odpowiedzi na zarzuty odwołania wynika, że cień rzucany przez projektowany budynek objęty pozwoleniem pierwotnym (przy założeniu budynku 8-kondygnacyjnego) uniemożliwiał budowę placu zabaw na dz.ew.nr [...], albowiem cień rzucany przez projektowany 8-kondygnacyjny budynek padał na dz.ew.nr [...] w miejscu placu zabaw w godzinach od 10:00 do 14:00. Nie można zatem stwierdzić, że to będący w realizacji budynek nie spełnia wymogów stawianych cytowanym powyżej § 40 WT." Jakkolwiek, co do zasady należy podzielić stanowisko Wojewody, to jednakże wbrew powyższym wywodom, w aktach sprawy nie znajduje się analiza, która wykazywałaby, że cień rzucany przez projektowany budynek objęty pozwoleniem pierwotnym (przy założeniu budynku 8-kondygnacyjnego) uniemożliwiał budowę placu zabaw na dz.ew.nr [...]. Wojewoda w tym zakresie odwołuje się wyłącznie do pisma inwestora (por. pismo z dnia 24 kwietnia 2023 roku), co jednak nie jest wystarczające, a to z tego powodu, że zawarte w tym piśmie wyjaśnienia i analizy inwestora są ogólnikowe a znajdujące się w tym piśmie grafiki w ogóle nie są czytelne Z tego pisma nie wynika zatem w istocie nic więcej poza tym jakie jest stanowisko inwestora, które – co istotne – nie zostało poparte adekwatnymi analizami. W tym zakresie organ powinien odwołać się nie do aktualnych wyjaśnień inwestora, ale do treści pierwotnego projektu budowlanego, który z pewnością zawierał stosowną analizę zacieniania oraz analizę nasłoneczniania. W związku z tym dokonana przez Wojewodę ocena jest o tyle wątpliwa, że została oparta o bieżące nieczytelne wyjaśnienia inwestora dotyczące zatwierdzonego już uprzednio projektu, podczas gdy prawidłowo powinna być oparta o treść projektu zatwierdzonego decyzją z 22 lutego 2019 roku. To samo należy odnieść do kwestii nasłonecznienia lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na parterze budynku znajdującego się na działce [...]. To znaczy zweryfikowaniu powinna okoliczność podlegać, czy zmieniona inwestycja nie powoduje zacieniania w większym stopniu niż dotychczas przewidywana inwestycja zatwierdzona pozwoleniem z dnia 22 lutego 2019 roku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. b) p.b. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. u. z 2022 r. poz. 1029, z późn, zm,, dalej "u.u.i.ś.") w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. b) Rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r. poz. 1839, dalej "rozporządzenie środowiskowe") oraz w zw. z § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego Rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z dnia 10 sierpnia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1724. dalej "rozporządzenie zmieniające"); poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku przedłożenia przez inwestora koniecznego uzgodnienia, jakim była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a to z uwagi na znaczną powierzchnię (pow. 0,5 ha) garaży, parkingów w tym z uwzględnieniem powierzchni platform parkingowych oraz infrastruktury im towarzyszącej dla realizowanego przedsięwzięcia składającego się z Budynku [...] oraz możliwość oddziaływania inwestycji na pobliski obszar, względnie poprzez brak koniecznego przeprowadzenia oceny odziaływania na obszar sąsiedni, należy wskazać, że zarzut ten nie jest uzasadniony. W tym zakresie Sąd podziela argumentację i stanowisko Wojewody Małopolskiego, który wskazał, że platformy samochodowe nie stanowią odrębnej kondygnacji w garażu podziemnym, a co za tym idzie nie sposób podzielić zarzutu skarżącego, że każde miejsce postojowe na platformie dwupoziomowej winno być wliczone odrębnie do powierzchni użytkowej budynku. Jednocześnie nie ma podstaw do tego, aby uznać przedmiotową inwestycję za przedsięwzięcie mogące znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia środowiskowego. Pozbawione podstaw są również zarzuty Skarżącej, dotyczące niezgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., w zakresie liczby miejsc postojowych dla rowerów i miejsc postojowych dla samochodów. Dla 113 mieszkań zaprojektowano 137 miejsc postojowych, w tym 131 miejsc w garażu podziemnym i 6 miejsc postojowych na zewnątrz budynku. Miejsca postojowe zewnętrzne przystosowane zostały dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne. Słusznie uznał zatem Wojewoda, że spełnione zostały wymogi m.p.z.p. Podobnie liczba zaprojektowanych miejsc postojowych na rowery spełnia również ustalenia m.p.z.p. wynikające z § 13 ust. 8 pkt 4 m.p.z.p. W projekcie przewidziano również pomieszczenia na rowery, które znajdują się na poziomie garażu. W kontekście natomiast podniesionych zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ) dalej jako – "K.p.a." należy wskazać, że w świetle przytoczonego powyżej art. 35 ust. 1 pkt. 1) PrBud organ jest zobligowany do zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zbadanie tej zgodności musi obejmować, co najmniej zweryfikowanie przez organ czy inwestycja zachowuje parametry i uwzględnia zasady zagospodarowania przewidziane w obowiązującym planie miejscowym. Analiza natomiast uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że takiej analizy organ nie przeprowadził, lecz oparł się wyłącznie na danych i wyjaśnieniach inwestora bez samodzielnej jednak analizy projektu przynajmniej na poziomie jego zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Powielanie, względnie bezkrytyczne opieranie się na wyjaśnieniach inwestora w uzasadnieniu do wydanej decyzji, czy przytaczanie danych i parametrów zawartych w projekcie zagospodarowania terenu bez ich weryfikacji i zestawienia z zapisami planu miejscowego nie może stanowić o poprawnym w świetle art. 35 ust. 1 PrBud. Trzeba przypomnieć też, że stosownie do zapisów art. 35 ust. 3 PrBud w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Ponadto zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Trudno natomiast mówić o prawidłowym w świetle powołanych powyżej przepisów załatwieniu sprawy przez organ, skoro ograniczył się on w istocie do powielenia fragmentów projektu bez odpowiedniego sprawdzenia stosownie do art. 35 PrBud zgodności projektu, w szczególności z planem miejscowym. Ze względu na powyższe zaskarżona decyzja została uchylona. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda weźmie pod uwagę wadliwość złożonego przez inwestora projektu, na którą zwrócono uwagę powyżej, a w szczególności w zakresie niezgodności z planem miejscowym oraz w zakresie czytelnego, przejrzystego i nie budzącego wątpliwości zestawienia i wyliczenia powierzchni i wielkości, które są niezbędne dla prawidłowej oceny zgodności tego projektu z planem miejscowym oraz przepisami powszechnie obowiązującego prawa (por. art. 35 PrBud), w szczególności organ dokona oceny czy dla inwestycji zachowane zostały wszystkie parametry wynikające m.in. z planu miejscowego. Organ dokona także oceny, co do możliwości uzupełnienia i poprawienia wszelkich braków i usterek złożonego projektu na etapie postępowania odwoławczego i wezwie inwestora do przedłożenia prawidłowego projektu pozbawionego już wad i usterek powyżej opisanych, względnie podejmie decyzję o zasadności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Dokonując takiej oceny organ będzie kierował się treścią ar. 138 § 2 K.p.a., bacząc przy tym, aby nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Badając natomiast kwestie zacienienia placu zabaw, organ odniesienie się do treści pierwotnego zatwierdzonego projektu i dokona oceny zacienienia tego obszaru już na gruncie tamtego projektu i stosownie do poczynionych ustaleń i wyciągniętych wniosków oceni pod tym kątem przedmiotowy projekt. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w pkt. I uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w wysokości 480 zł oraz uiszczona opłata skarbowa.