II OSK 15/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3205/18 w sprawie ze skargi E.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 września 2018 r., nr KOC/917/Ar/18 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oraz umorzenia postępowania w części oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3205/18, oddalił skargę E.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 września 2018 r., nr KOC/917/Ar/18 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oraz umorzenia postępowania w części. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. E.K., pismem z 25 października 2017 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej nr 185/WZ/ŚRÓ/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. S., na działce ew. nr [...] w obrębie [...] w Dzielnicy [...] w W., wydanej na rzecz spółki G. S.A. Jako przesłankę do wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), powołując postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 380/S/2017 z dnia 28 września 2017 r., odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokali 9, 10, 19, 29, 30, 39 oraz 40, położonych w budynku w Al. S. w W. Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy postanowieniem 1/P/U/ŚRÓ/2018 z dnia 11 stycznia 2018 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr 185/WZ/ŚRÓ/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. oraz odmówił uchylenia decyzji z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi wydającemu decyzję. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez E.K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wydało zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Wniesienie podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Wydanie postanowienia w kwestii wznowienia odbywa się więc w tzw. fazie wstępnej postępowania, która ma charakter formalny. Na tym etapie organ nie może oceniać, czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że ma miejsce niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, gdyż żądanie wszczęcia postępowania wznowieniowego złożył podmiot, niebędący stroną w sprawie. Powyższe w ocenie organu było okolicznością oczywistą i niebudząca wątpliwości, a organ I instancji nie musiał podejmować żadnych czynności wyjaśniających kwestię braku legitymacji skarżącego jako strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. SKO wskazało, że już uprzednio przedmiotem rozpatrywania Kolegium było postępowanie wznowieniowe w sprawie tej samej decyzji ostatecznej, tj. nr 185/WZ/SRÓ/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. S., na działce ew. nr [...] w obrębie [...] w Dzielnicy [...] w Warszawie, prowadzone na wniosek E.K., podającego jako przesłankę do jego wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ramach tego postępowania ustalono, że E.K. był członkiem uznanej za stronę postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy Al. S., lecz z samego faktu bycia jej członkiem (w związku z przysługującym mu prawem własności do lokalu w przedmiotowym budynku), nie wynika automatycznie uzyskanie przymiotu strony tego postępowania. Powołano, że wnioskodawca nie wykazał również, ażeby posiadał interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, pomimo wezwania. Organ wskazał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2017 r., znak: KOC/5378/Ar/14, utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nr 139/WZ/SrÓ/2014 z dnia 25 sierpnia 2014 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji nr 185/WZ/SRÓ/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r., została uchylona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1419/17, natomiast uchylenie to nastąpiło z innych przyczyn. W wyroku tym Sąd jednoznacznie uznał za zasadne stwierdzenie, że E.K. nie jest stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy Al. S. w W. Zgoda na podjęcie działań, będących przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy została udzielona Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej tej nieruchomości uchwałą nr 2/2012 z dnia 4 kwietnia 2012 r. Stąd Sąd jednoznacznie stwierdził w wyroku, że zarzut naruszenia art. 28 k.p.a., przez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją, należy uznać za chybiony. SKO wskazało, że z uwagi na złożenie wniosku przez podmiot, któremu nie przysługuje prawo strony, postępowanie przed organem I instancji prawidłowo zostało zakończone wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast postanowienie z dnia 11 stycznia 2018 r. należało uchylić w zakresie drugiej części sentencji, albowiem istnienie wskazanych we wniosku podstaw do wznowienia postępowania może być przedmiotem postępowania wyjaśniającego dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ administracji publicznej nie może zatem odmówić wznowienia postępowania powołując się na niezasadność przytoczonych w żądaniu podstaw do wznowienia. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł E.K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania tj.: - art. 28 k.p.a. przez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nr 185/WZ/SRO/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r., w sytuacji gdy z racji posiadania odrębnej własności lokalu w przedmiotowym budynku oraz współwłasności części budynku i urządzeń, a także określonej części ułamkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu, skarżący powinien być uznany za stronę ww. postępowania o wydanie warunków zabudowy; 2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia nr l/PIU/ŚRÓ/2018, Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 11 stycznia 2018 r. (znak sprawy UD-IX- WAB.673 0.257.2014.RBI) w zakresie odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego z uwagi na brak przymiotu strony, w sytuacji gdy skarżący powinien być uznany za stronę ww. postępowania o wydanie warunków zabudowy, a ponadto w sprawie wyszły na jaw istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy, które nie były znane organowi wydającemu decyzję, a obecnie winny skutkować uchyleniem decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nr 185/WZ/SRO/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. ustalającej warunki zabudowy; - art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez niewznowienie z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nr 185/WZ/ŚRÓ/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy Al. S. w W., w sytuacji wyjścia na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy, które nie były znane organowi wydającemu tą decyzję, a obecnie winny skutkować jej uchyleniem. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowej stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są zasadne. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że skarżący nie posiada przymiotu strony zgodnie z art. 28 k.p.a i nie ma legitymacji do skutecznego zainicjowania postępowania wznowieniowego. Brak legitymacji skarżącego był okolicznością oczywistą, niewymagającą prowadzenia żadnego postępowania dowodowego ze strony organu I instancji i uzasadniającą odmowę wznowienia postępowania. W tej sytuacji, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. postępowanie winno zakończyć się wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu skarżący nie wykazał istnienia swojego interesu prawnego, podzielając przy tym pogląd prezentowany w orzecznictwie, że członek Wspólnoty Mieszkaniowej zgłaszający udział w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, musi wykazać istnienie swojego indywidualnego interesu prawnego, a nie faktycznego. Zdaniem Sądu zasadnie również organ odwoławczy uznał, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie istnienia okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania z art. 145 § 1 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie tych okoliczności może być prowadzone dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł E.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok został zaskarżony w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz.1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nieprzeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący, kompletny postępowania dowodowego dotyczącego wpływu toczącego się postępowania o wydanie warunków zabudowy na prawa i obowiązki skarżącego, a także zbadania czy postępowanie mogło godzić w prawem chronione interesy skarżącego poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących mu praw; - art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego prawa materialnego, tj. art. 28 k.p.a. przez jego błędną wykładnię; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze, tj. dotyczących wpływu toczącego się postępowania o wydanie warunków zabudowy na konkretne prawa i obowiązki skarżącego, a także na ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania przez skarżącego z przysługującego mu prawa własności w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; - art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zaszły podstawy prawne do wznowienia przez organ administracji postępowania z urzędu na podstawie art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy, które nie były znane organowi wydającemu tą decyzję, a obecnie winny skutkować jej uchyleniem. Naruszenie prawa materialnego: - art. 28 k.p.a. przez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nr 185/WZ/ŚRÓ/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy Al. S. w W., w sytuacji gdy z racji posiadania odrębnej własności lokalu w przedmiotowym budynku oraz współwłasności części budynku i urządzeń, a także określonej części ułamkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu, skarżący powinien być uznany za stronę ww. postępowania o wydanie warunków zabudowy. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto wniesiono o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszej skargi (Opinia techniczna – przyp. NSA) na okoliczności wskazane w jej treści zaznaczając, że jest to istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie spowoduje w żaden sposób przedłużenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie z powodu śmierci skarżącego kasacyjnie. Następnie postanowieniem z dnia 27 września 2023 r., na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podjął zawieszone postępowanie w związku z poparciem skargi kasacyjnej przez J.S., będącą następcą prawnym skarżącego kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Kwestią kluczową w niniejszej sprawie jest dokonana przez Sąd I instancji ocena uznania skarżącego przez organy administracji prowadzące postępowanie za podmiot niebędący stroną w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a co za tym idzie nieposiadający uprawnienia do żądania wznowienia postępowania w tej sprawie. Do oceny tej odnosi się bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego sformułowany w skardze kasacyjnej oraz dwa pierwsze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W tym względzie należy zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonym wyroku, że organ odwoławczy trafnie ocenił, iż skarżący nie posiada przymiotu strony, a więc nie dysponuje tym samym legitymacją do skutecznego zainicjowania postępowania wznowieniowego. Stroną w postępowaniu w sprawie z wniosku spółki G. S.A. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych budynku przy Al. S. w W. był zarząd wspólnoty mieszkaniowej, reprezentujący – zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2018 r., poz. 716 z późn. zm., dalej: "u.w.l.") – wspólnotę, w tym skarżącego jako właściciela lokalu w przedmiotowym budynku oraz posiadającego prawo współwłasności części budynku i urządzeń, a także określonej części ułamkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu, na którym został wzniesiony budynek. Z ukształtowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska wynika, że członek wspólnoty mieszkaniowej może być uznany za stronę w postępowaniu administracyjnym, jedynie wówczas gdy posiada odrębny od wspólnoty (zwłaszcza rozbieżny ze wspólnotą) interes prawny. (zob. m.in. wyroki NSA z: 10.02.2017 r., II OSK 1346/15, LEX nr 2347742; 13.04.2016 r., II OSK 1325/15, LEX nr 2081296; 21.10.2015 r., II OSK 3064/14, LEX nr 1987197). Sąd I instancji kontrolując zaskarżone postanowienie zaznaczył, że w postępowaniach przed organami administracji skarżący nie wykazał istnienia swojego (odrębnego) interesu prawnego. Z uwagi na rozwiązania przyjęte w art. 21 u.w.l. samo posiadanie odrębnej własności lokalu w przedmiotowym budynku oraz współwłasności części budynku i urządzeń, a także określonej części ułamkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu, podnoszone przez skarżącego w skardze oraz w skardze kasacyjnej, nie stanowią wystarczającej podstawy do uznania go za stronę w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z przedstawionych względów przytoczony zarzut naruszenia prawa materialnego oraz ściśle z nim związane dwa pierwsze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania należało uznać za nieuzasadnione. Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, a w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy w niniejszej sprawie – zdaniem skarżącego – zaszły podstawy prawne do wznowienia przez organ administracji postępowania z urzędu na podstawie art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przywołany w podstawie kasacyjnej art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Określa on zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. (zob. wyrok NSA z 14.01.2022 r., III OSK 4892/21, LEX nr 3407451). Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 147 k.p.a. Jak wynika z utrwalonej linii orzeczniczej, wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem, a nie obowiązkiem (zob. m.in. wyroki NSA z: 19.06.2019 r., I OSK 2162/17, LEX nr 2779028.; 21.08.2019 r., II OSK 2341/17, LEX nr 2740565; 13.01.2021 r., II OSK 2697/20, LEX nr 3336750; 18.02.2021 r., II GSK 1253/20, LEX nr 3195632; .22.04.2022 r., I OSK 1595/21, LEX nr 3360351). Organ wszczyna z urzędu postępowanie wznowieniowe, jeżeli na podstawie znanych mu okoliczności faktycznych uzna, że zaistniała jedna z przyczyn wznowienia. (...) Nie można jednak, na podstawie przepisów k.p.a., doprowadzić do wyegzekwowania od organu inicjatywy w tym zakresie, tzn. sprawić, by z tego prawa skorzystał w każdej ostatecznie zakończonej sprawie w celu sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy wznowienia. Do wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu nie jest więc wystarczające subiektywne przekonanie skarżącego kasacyjnie, że organ tak właśnie powinien postąpić. (wyrok NSA z 15.12.2021 r., II OSK 2216/21, LEX nr 3288669). Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Przepis ten należy do tak zwanych przepisów wynikowych, których naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Tak więc nieskuteczność zarzutów naruszenia wcześniej wskazanych przepisów pociąga za sobą nieskuteczność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Chcąc bowiem skutecznie powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu należy wykazać (czego we wniesionej skardze kasacyjnej nie dokonano), że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które prowadziłoby do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. W tych okolicznościach jedynie na marginesie wypada zaznaczyć, że naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, będące przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji zostało określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., a nie jak zostało to ujęte w zarzucie w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku skarżącego kasacyjnie o dopuszczenie dowodu z opinii technicznej, należy wyjaśnić, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., możliwość przeprowadzenia dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma charakter wyjątkowy i odnosi się wyłącznie do dowodów z dokumentów (por. wyrok NSA z 21.09.2022 r., III FSK 3702/21, LEX nr 3409781). Natomiast dopuszczenie dowodu z opinii w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest możliwe. (zob. wyrok NSA z 2.09.2009 r., I OSK 1215/08, LEX nr 594964). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.