III FZ 419/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 196/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2020 r., nr SKO.F.406.446.2020 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 5 lipca 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 196/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie M.P. (dalej: Skarżący), na postanowienie tego Sądu z 13 czerwca 2023 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 2 maja 2023 r. odmawiające przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego było prawomocne, w związku z tym stronie nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie bowiem Sąd pierwszej instancji przyjął, że zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 260 § 1 p.p.s.a., na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 czerwca 2022 r., sygn. akt I SPP/Po 196/22 – wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego tego Sądu z 2 maja 2023 r. – zażalenie nie przysługuje. Zgodnie bowiem z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z kolei na podstawie art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z powyższych uregulowań jednoznacznie zatem wynika, że ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia. Wobec tego stwierdzić należało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego Sądu z 13 czerwca 2023 r., bowiem od wydanego przez ten Sąd działający jako Sąd drugiej instancji postanowienia nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.