II SA/Gl 921/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2023 r. sprawy ze sprzeciwu P Sp. z o.o. w W. od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 12 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia części nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz P Sp. z o.o. w W. kwotę 597zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2019 r., obecnie skarżąca [...] Sp. z o.o. w W. , wystąpiła do Prezydenta Miasta K. o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z zabudowanej nieruchomości położonej w K. , oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa i pozostającej w trwałym zarządzie Komendy Miejskiej Policji. Jako podstawę prawną wnioskowanej decyzji skarżąca wskazała przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (obecnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 733), zwanej dalej ustawą szerokopasmową, oraz art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 344), zwanej dalej u.g.n. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości miało polegać na udzieleniu skarżącej zezwolenia na instalację na części powierzchni wieżowej i dachowej budynku znajdującego się na ww. działce, urządzeń radiokomunikacyjnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Dodać w tym miejscu wypadnie, że w budynku, o którego częściowe zajęcie wnioskowała skarżąca, mieści się Komisariat [...]Policji w K. . Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 18 kwietnia 2019 r. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wydania w trybie art. 124 u.g.n. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Na skutek odwołania od powyższej decyzji Wojewoda Śląski uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie wnioskowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości Na skutek skargi wniesionej przez skarżącą na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1379/19, uchylił zaskarżoną wówczas decyzję Wojewody, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji wystąpił w trybie art. 124 ust. 1b u.g.n. do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) o uzgodnienie projektu decyzji. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2021 r. Prezes UKE uzgodnił projekt decyzji. Na skutek skargi wniesionej przez Skarb Państwa - Komendanta Miejskiego Policji w K. na powyższe postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 3 października 2022 r., sygn.. akt IV SA/Wa 1408/22, oddalił skargę. Decyzją z dnia 24 marca 2023 r. organ I instancji zezwolił skarżącej na zajęcie części powierzchni dachowej budynku usytuowanego w K. przy ul. [...] dla instalacji radiokomunikacyjnych oraz infrastruktury towarzyszącej. Odwołanie od tej decyzji wniósł Skarb Państwa - Komendant Miejski Policji w K. . W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Śląski zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu organ odwoławczy skonstatował, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny wpływu projektowanej inwestycji na możliwość racjonalnego korzystania z nieruchomości w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy szerokopasmowej, w związku ze szczególnym charakterem instytucji użytkującej przedmiotowy budynek. W ocenie Wojewody organ I instancji w sposób istotny naruszył przy tym przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. bowiem nie podjął w tym zakresie próby wyjaśnienia podnoszonych przez użytkownika nieruchomości wątpliwości. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wykorzystywanej przez Policję do realizacji jej zadań ustawowych musi być poprzedzone szczegółową i dogłębną analizą potencjalnego wpływu projektowanej inwestycji na wykonywanie tych zadań. W sprzeciwie od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenie przepisów prawa materialnego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć wypadnie, że zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw jest środkiem zaskarżenia różniącym się istotnie od klasycznej skargi. Jak wynika z art. 64e p.p.s.a. instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Celem instytucji sprzeciwu jest przyspieszenie rozpatrzenia i załatwienia sprawy administracyjnej co do jej istoty. Z tego względu sąd rozpoznaje sprzeciw na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, gdyż nie dokonuje merytorycznej oceny prawidłowości rozpatrzenia i załatwienia sprawy co do jej istoty (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Wskazać także należy na art. 151a § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Powyższe oznacza, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej, został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z ww. przepisu (por.: wyrok NSA z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 1190/21). Konsekwencją powołanych wyżej uregulowań jest to, że sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji kasacyjnej wydanej przez organ odwoławczy ocenia, czy w realiach danej sprawy organ ten zasadnie skorzystał z możliwości wydania takiej decyzji, czy też bezpodstawnie zaniechał załatwienia sprawy co do jej istoty. Badając w świetle powyższych kryteriów zasadność wydania w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji, Sąd rozpoznający sprzeciw stoi na stanowisku, że zasługuje on na uwzględnienie. W realiach niniejszej sprawy kwestia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na potrzeby instalacji urządzeń telekomunikacyjnych na nieruchomości położonej w K. , przy ul. [...] dwukrotnie była przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy obu instancji. Na etapie postępowania administracyjnego, obecnie kontrolowanego przez Sąd, materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy został uzupełniony i stanowi wystarczającą podstawę do wydania decyzji. W szczególności, brak jest podstaw do domagania się od organu I instancji dokonywania ustaleń dotyczących zamierzeń inwestycyjnych, jakie powinny być poczynione na przedmiotowym budynku w zakresie budowy urządzeń infrastruktury łączności. W świetle treści art. 138 § 2 k.p.a tego rodzaju argumentacja jest chybiona, albowiem oczekiwania organu odwoławczego względem okoliczności, które miałby wyjaśnić organ I instancji pozostają bez związku z przedmiotem sprawy. Do jej rozstrzygnięcia wystarczą natomiast ustalenia dowodowe dotychczas poczynione, a organ odwoławczy, o ile nadal miał w tej kwestii wątpliwości, mógł skorzystać z możliwości, jakie w tym względzie przewiduje art. 136 § 1 k.p.a. W tym kontekście rację ma strona skarżąca, eksponując naruszenie art. 12 k.p.a., które miało polegać na nieuzasadnionym przedłużaniu postępowania, a zarazem na ustalaniu okoliczności (kwestia planowanej inwestycji Systemu [...]) niepozostających w bezpośrednim związku z przedmiotem postępowania. Rozpoznając ponownie odwołanie, Wojewoda Śląski weźmie pod uwagę poczynione przez Sąd uwagi i opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym wyda rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd zwraca przy tym uwagę na treść art. 33 ust. 1 ustawy szerokopasmowej, który nakłada na właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę nieruchomości obowiązek umożliwienia operatorom umieszczania na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości. Wyjaśnienie tej ostatniej kwestii jest, w ocenie Sądu, kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a biorąc pod uwagę obfity materiał faktograficzny, nie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Sąd zwraca też uwagę, że prawidłowa ocena stanu faktycznego i prawnego sprawy winna obejmować również rozważenie przez organ kwestii "kokurencyjności" celów publicznych realizowanych na tej samej nieruchomości, co było sygnalizowane w toku prowadzonego postępowania, a nad czym wszak żaden z organów się nie pochylił. Z jednej bowiem strony istnienie i utrzymywanie w należytym stanie budynku komisariatu Policji odpowiada treści art. 6 pkt 6 u.g.n., z drugiej zaś planowana inwestycja spełnia warunki celu publicznego wskazanego w art. 6 pkt 1 tej ustawy. Z perspektywy art. 138 § 2 k.p.a. rolą organu będzie więc rozstrzygnięcie, czy możliwa jest realizacja jednego celu publicznego niejako kosztem innego, przy uwzględnieniu przywołanego wcześniej art. 33 ust. 1 ustawy szerokopasmowej. Stąd też organ ponownie prowadząc sprawę powinien z urzędu wziąć pod uwagę tę kwestię. Reasumując poczynione uwagi należało stwierdzić, że decyzja wydana przez organ odwoławczy w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. oparta została na niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, co uzasadniało uwzględnienie sprzeciwu. Mając wszystko powyższe na względzie, na podstawie art. 151a § 1 w związku z art. 64d § 1 i art. 64e p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się wpis od sprzeciwu, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz opłata za czynności adwokackie obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl