II SO/Po 9/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wymierzenie Wojewodzie grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia 1. wymierzyć Wojewodzie grzywnę w wysokości 100,- (słownie: sto) złotych. 2. zasądzić od Wojewody na rzecz wnioskodawcy J. M. kwotę 100- (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE J. M. (zwany dalej: "wnioskodawcą"") w dniu 03 maja 2022 r. (data wpływu do tut. Sądu) złożył drogą elektroniczną wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie z powodu nieprzekazania do sądu jego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Jak wskazano we wniosku, wnioskodawca za pomocą platformy epuap wniósł w dniu 29 marca 2023 do Wojewody skargę na bezczynność tego organu w zakresie udostępnieniu informacji publicznej poprzez brak realizacji jego wniosku z dnia 05 lutego 2023 r. Termin na przekazanie skargi do sądu upłynął 13 kwietnia 2023 r. Z informacji uzyskanej w Wydziale Informacji Publicznej WSA w Poznaniu wynika, że organ skargi nie przekazał. Wnioskodawca wniósł o wymierzenie organowi grzywny, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Argumentując zasadność wniosku, wnioskodawca wskazał, że Wójt miał obowiązek przekazać skargę wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na sprawę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Pismem z dnia 05 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przekazał organowi wniosek o wymierzenie grzywny oraz zobowiązał go do złożenia odpowiedzi na ten wniosek w terminie 10 dni. Wojewoda, pismem z dnia 18 maja 2023 r. przesłanym drogą elektroniczną, wniósł o niewymierzenie grzywny argumentując, że w momencie wpływu wniosku skarga została już przekazana do Sądu, a okres bezczynności organy był niewielki i nie wpłynął na realizację prawa do sądu przez wnioskodawcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: "p.p.s.a.") organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Termin ten ulega jednak skróceniu do 15 dni w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.i.d.p."). Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Powołany przepis stanowi więc o uznaniowości w zakresie wymierzenia grzywny. Tym samym Sąd posiada taką kompetencję, nie obowiązek. Przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed rozpoznaniem wniosku o nałożenie grzywny, nie może przesądzać o braku przesłanek do jej wymierzenia, ani nie skutkuje oddaleniem tego wniosku, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie, przyczyny które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SO/Wr 36/19, postanowienia NSA z dnia: 6 maja 2008 r., sygn. akt II OZ 400/08, 29 września 2010 r., sygn. II OZ 914/10 oraz 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przez organ obowiązku przekazania skargi w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Skoro skarga została doręczona organowi w dniu 29 marca 2023 r. (k. [...] akt sądowych II SAB/Po [...]) , to jej przekazanie – zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., powinno nastąpić do dnia 13 kwietnia 2023 r. r. Tymczasem skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy została przekazana do Sądu w dniu 10 maja 2023 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił wymierzyć organowi grzywnę uznając, że skarga została przekazana do Sądu z naruszeniem przepisów u.d.i.p. Określając wysokość grzywny w przedmiotowej sprawie (100 zł), Sąd wziął pod uwagę z jednej strony przekroczenie ustawowego terminu przekazania skargi do sądu administracyjnego, ale zarazem uwzględnił, że finalnie skarga została przekazana Sądowi, co dodatkowo wskazuje, że działanie Wojewody nie było nacechowane lekceważącym podejściem do realizacji ustawowego obowiązku. Zatem w tym przypadku danie pierwszeństwa jedynie funkcji represyjnej i orzeczenie wysokiej grzywny, byłoby niezasadne. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, wpływ do siedziby organu wniosku o wymierzenie grzywny doprowadził do podstawowego skutku, jakim jest poddanie skargi kognicji sądu administracyjnego, gdyż organ przekazał ją niezwłocznie po doręczeniu wniosku przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak pkt 1 sentencji postanowienia. Na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 535) Sąd orzekł o kosztach postępowania (pkt 2. sentencji postanowienia). Zasądzono zwrot kosztów postępowania w wysokości 100 zł, co stanowi równowartość wpisu od wniosku.