IV SA/Po 187/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody z dnia 21 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R. O. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i M. S. pozwolenia na przebudowę budynku inwentarskiego oraz wiaty na działce nr ewid. [...] w Ł. . Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2018 r. R. O. domagał się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 14 maja 2013 r. i uznania za stronę postępowania. W dniu 25 maja 2018 r. Starosta G. wznowił postępowanie w sprawie. A następnie postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r. zawiesił postępowanie wznowieniowe z uwagi na toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty G. z dnia 14 maja 2013 r. Decyzją z dnia 15 czerwca 2018 r., znak: [...], Wojewoda na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), umorzył w całości postępowanie, wszczęte na wniosek R. O., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia 14 maja 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. i M. S. pozwolenia na przebudowę budynku inwentarskiego oraz wiaty na działce nr ewid. [...] w Ł.. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podmiot żądający stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji musi zatem posiadać interes prawny w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ustalając krąg stron postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiotowej sprawie organ wziął pod uwagę treść art. 28 k.p.a. i dokonał sprawdzenia, czy skarżący posiada legitymację do złożenia wniosku o zbadanie legalności kwestionowanej decyzji, tj. czy istnieje przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego skarżący mógł żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo mógł żądać zaniechania lub ograniczenia czynności sprzecznych z jego potrzebami. Skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty, zatem miał obowiązek wykazać, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud."). Obszar oddziaływania obiektu musi być przy tym określony na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, samo subiektywne odczucie danego podmiotu nie jest wystarczające do uznania, że dana nieruchomość jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Skarżący swój interes prawny w sprawie wywodził z faktu bycia właścicielem działki o nr ewid. [...] w Ł.. Działka ta znajduje się po przeciwległej stronie drogi w odległości ok. 17 m od granicy działki inwestycyjnej. Z uwagi na obsadę budynku inwentarskiego, która według oświadczenia inwestorów nie przekroczy 40 DJP, a także położenia kwestionowanego budynku względem granic działek sąsiednich, organ pierwszej instancji uznał, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości, uznając tym samym tylko inwestorów za stronę postępowania. Ponadto, w ocenie organu, położenie działki skarżącego względem kwestionowanej inwestycji, wyklucza uznanie, że inwestycja ta niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do skarżącego. W rezultacie organ stwierdził, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. W tym stanie rzeczy, skoro wniosek o zbadanie legalności został wniesiony przez podmiot nie posiadający przymiotu strony, należało po wszczętym już postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, umorzyć przedmiotowe postępowanie. Wszczęcie bowiem postępowania zainicjowanego wnioskiem nieuprawnionego podmiotu, obliguje organ nadzorczy do jego umorzenia z uwagi na brak podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. O.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z dnia 25 lipca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Z ustaleń dokonanych przez GINB wynikało, że działka nr ewid. [...] (należąca do skarżącego) została wytyczona i ujawniona w rejestrze gruntów już po wydaniu kwestionowanego pozwolenia na budowę w wyniku podziału działki nr ewid. [...]. Z projektu zagospodarowania działki (Projekt budowlany, str. 12) wynika, że sporna inwestycja nie graniczyła bezpośrednio z działką nr ewid. [...], ale jest oddzielona od nieruchomości inwestycyjnej działką drogową nr ewid.[...] Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że sporna przebudowa budynku inwentarskiego o wysokości w kalenicy 6,31 m oraz budowa wiaty o wysokości 4,3 m zaprojektowana na działce nr ewid. [...] jest oddalona o ok. 17 m od granicy działki skarżącego. W ocenie organu drugiej instancji, położenie przedmiotowej inwestycji oraz jej wysokość wyklucza uznanie, że wprowadza ona ograniczenia w możliwości zagospodarowania i korzystania z nieruchomości należącej do skarżącego, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W szczególności nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że organ wadliwie ocenił, iż w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący nie posiada legitymacji procesowej strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1958/19 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku m.in. wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Wojewoda zbadał, czy skarżącemu jako wnioskodawcy przysługuje przymiot strony. Po zbadaniu dokumentów zgromadzonych w sprawie, organ stwierdził, że taki status w postępowaniu skarżącemu nie przysługuje, a Sąd podziela zaprezentowaną przez organy argumentację. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. O.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 2360/19 uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewoda z dnia 15 czerwca 2018 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, jako uzasadnienie stanowiska, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, przyjął przede wszystkim ustalenia dotyczące odległości obiektów budowlanych od granicy działki inwestora (sporna przebudowa budynku inwentarskiego oraz budowa wiaty – zaprojektowana na działce nr [...] jest oddalona o ok. 17 m od granicy działki skarżącego nr [...]), kwestie spełnienia warunków zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Przy czym zauważyć należy, że w ramach tego ostatniego rozporządzenia nie przywołał żadnego przepisu, jak to uczynił analizując spełnienie warunków technicznych zawartych w pierwszym z powołanych rozporządzeń. Według organu, skoro zachowane są normy § 12, § 13, § 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, to tym samym oddziaływanie obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora i nie powoduje ograniczeń w sposobie zagospodarowania i korzystania z nieruchomości należącej do skarżącego. NSA podkreślił, że w ustawowej definicji "obszaru oddziaływania obiektu", zawartej w art. 3 pkt 20 Pr.bud. (w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji) jest mowa o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (w tym zabudowy - zmiana dokonana z dniem 28 czerwca 2015 r.). Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr.bud. należą nie tylko przytoczone przez organ przepisy rozporządzeń, lecz z całą pewnością takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, z zakresu ochrony środowiska, sanitarne, ale także przepisy prawa cywilnego o ochronie prawa własności. Przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Przymiot strony właściciela sąsiedniej nieruchomości w stosunku do działki inwestora może wynikać z ochrony przysługującego mu prawa własności. Przy czym, brak bezpośredniego sąsiedztwa pomiędzy nieruchomościami nie musi automatycznie oznaczać braku przymiotu strony, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować także tereny dalej położone, ale pozostające w zasięgu wpływów planowanej inwestycji. Organ odwoławczy w ogóle się do tego nie odniósł, mimo że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazywał na przepis § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia środowiskowego. W okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu inwestycji na sąsiednią nieruchomość, a tak jest w niniejszej sprawie, właściciel winien mieć prawo wypowiedzenia się co do wyników prowadzonego badania, które może mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Tym samym, o interesie prawnym podmiotu świadczyć może m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 k.c. (ochrona właściciela przed immisjami bezpośrednimi, uniemożliwiającymi korzystanie z prawa własności) i art. 144 k.c. (ochrona właściciela przed immisjami pośrednimi, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętna miarę) - zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2205/18. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2018 r. Starosta G. podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe, z uwagi na prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie VII SA/Wa 1958/18. Decyzją z dnia 10 grudnia 2018 r. nr [...] Starosta G. odmówił uznania R. O. za stronę w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę budynku inwentarskiego oraz wiaty na nieruchomości położonej w miejscowości Ł.. Odwołanie od tej decyzji wniósł R. O.. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 stycznia 2019 r. nr [...] Wojewoda : 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dyspozytywnej podstawy prawnej, przywołującej podstawę prawną tj. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, i w to miejsce przywołuję podstawę prawną tj. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. 2. w zakresie sentencji decyzji tj: "odmawiającej uznania za stronę w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nr [...] z dnia 14 maja 2013 r. (...)" i w to miejsce przywołał sentencję: "odmawiam uchylenia decyzji Starosty G. nr [...] z dnia 14 maja 2013 r. z uwagi na brak przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.", 3. w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że organ I instancji we wznowionym postępowaniu prawidłowo ustalił powołując się na przepis art.28 ust.2 P.b. oraz art.30 pkt 20 P.b., że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony postępowania, nie wykazał bowiem interesu prawnego. Nadto organ powołał się na wydaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję przez Wojewoda z dnia 15 czerwca 2018 r., na mocy której umorzono postępowanie wszczęte na wniosek R. O., w którym to postępowaniu organ badał również przymiot strony wnioskodawcy i odmówił uznania go za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego oraz wiaty na nieruchomości stanowiącej własność K. i M. S.. Skargę od powyższej decyzji wniósł R. O. reprezentowany przez pełnomocnika, domagając się jej uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu m.in. wskazał, że to jaki jest obszar oddziaływania obiektu może być przedmiotem sporu i może zależeć od spełnienia szeregu warunków, których wyjaśnienie jest przedmiotem postępowania, w którym ma praw brać udział właściciel sąsiedniej nieruchomości, a co zostało uniemożliwione skarżącemu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 28 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie w sprawie skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2019 r., sygn.akt VII SA//Wa 1958/18. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2023 r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte z uwagi na wyrok NSA z dnia 27 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 2360/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy R. O., jako współwłaściciel działki o nr ew. [...] zlokalizowanej w miejscowości Ł., gm. P. posiada interes prawny do bycia stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji, czy jego pominięcie przy wydawaniu decyzji Starosty G. nr [...] z dnia 14 maja 2013 r. oznacza, że w sprawie spełniona została przesłanka wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania jako interes prawny R. O. wskazuje, iż jest współwłaścicielem dz. o nr ew. [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Dodatkowo zaznaczono, iż ilość DJP (duża jednostka przeliczeniowa inwentarza) w całym gospodarstwie sąsiadującym z działką R. O. może przekroczyć 40 DJP, tym samym inwestycja ze względu na bliskie sąsiedztwo terenów zabudowanych może być zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 216, poz. 71 z późn. zm.). W swojej decyzji Wojewoda zauważył, iż tutejszy organ badał już przymiot strony R. O. w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności, gdzie decyzją z dnia 15 czerwca 2018 r. (znak: [...]) umorzono wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie, które ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2018 r. (znak: [...]) zostało utrzymane w mocy (sprawa aktualnie zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie - sygn. akt VII SA/Wa 1958/18). Wyrokiem z 5 marca 2019 r. WSA w Warszawie oddalił skargę na decyzję GINB. Z powyższego powodu zawieszono postępowanie przed WSA w Poznaniu, do czasu zakończenia sprawy prawomocnym wyrokiem. Jednak wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02.2023 r. sygn. II OSK 2360/19 uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody z dnia 15 czerwca 2018 r. W ocenie NSA obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Obszar oddziaływania obiektu należy wyznaczać także w oparciu o przepisy z zakresu ochrony środowiska, w szczególności dotyczące inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ pierwszej instancji poprzestał na oświadczeniu inwestora, że obsada budynku inwentarskiego nie przekroczy 40 DJP. Organ odwoławczy w ogóle się do tego nie odniósł, mimo że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazywał na przepis § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia środowiskowego. W okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu inwestycji na sąsiednią nieruchomość, a tak jest w niniejszej sprawie, właściciel winien mieć prawo wypowiedzenia się co do wyników prowadzonego badania, które może mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zasięg wpływów planowanej inwestycji na otoczenie musi uwzględniać charakter tej inwestycji oraz sposób zagospodarowania terenu wywołany inwestycją. Na aprobatę nie mogło zatem zasługiwać stanowisko orzekających organów nadzoru zawarte w kwestionowanych decyzjach, które nie uwzględniało charakteru przedsięwzięcia, a tym samym możliwości zaistnienia negatywnych oddziaływań, także w kontekście podnoszonej przez skarżącego ewentualnej kumulacji immisji z istniejącymi już obiektami inwentarskimi znajdującymi się na nieruchomości inwestora. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (np. nadmierne immisje). Tym samym, o interesie prawnym podmiotu świadczyć może m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 k.c. (ochrona właściciela przed immisjami bezpośrednimi, uniemożliwiającymi korzystanie z prawa własności) i art. 144 k.c. (ochrona właściciela przed immisjami pośrednimi, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętna miarę) - zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2205/18. W przedmiotowej - zaskarżonej decyzji z dnia 21 stycznia 2019 r. Wojewody w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, powyższych okoliczności nie zbadano mimo, iż skarżący podnosił, że należy wyjaśnić sprawę przez pryzmat przepisu § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia środowiskowego. Należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że źródłem interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym oceny legalności procesu inwestycyjno-budowlanego może być wynikające z art. 140 k.c. prawo własności. Istotne jest bowiem to, że wskazany przepis jest nośnikiem interesu prawnego podmiotu, który ma prawo wymagać, aby sąsiednia zabudowa nie oddziaływała z naruszeniem prawa na jego nieruchomość. Jeżeli obiekt budowlany jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela sąsiedniej nieruchomości, to nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu. Niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od stwierdzenia bezprawnego naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest zatem wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Należy również rozważyć, czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią (zob. wyroki NSA: z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2701/19; z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1055/19; z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 811/21; z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1687/18; z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 841/13). Zatem obszar oddziaływania obiektu należy wyznaczać także w oparciu o przepisy z zakresu ochrony środowiska, w szczególności dotyczące inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu inwestycji na sąsiednią nieruchomość, a tak jest w niniejszej sprawie, właściciel winien mieć prawo wypowiedzenia się co do wyników prowadzonego badania, które może mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zasięg wpływów planowanej inwestycji na otoczenie musi uwzględniać charakter tej inwestycji oraz sposób zagospodarowania terenu wywołany inwestycją. Na aprobatę nie mogło zatem zasługiwać stanowisko orzekających organów nadzoru zawarte w kwestionowanych decyzjach, które nie uwzględniało charakteru przedsięwzięcia, a tym samym możliwości zaistnienia negatywnych oddziaływań, także w kontekście podnoszonej przez skarżącego ewentualnej kumulacji immisji z istniejącymi już obiektami inwentarskimi znajdującymi się na nieruchomości inwestora. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (np. nadmierne immisje). Tym samym, o interesie prawnym podmiotu świadczyć może m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 k.c. (ochrona właściciela przed immisjami bezpośrednimi, uniemożliwiającymi korzystanie z prawa własności) i art. 144 k.c. (ochrona właściciela przed immisjami pośrednimi, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętna miarę) - zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2205/18. Ponadto w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie rozstrzygnięcie Wojewody budzi wątpliwości, bowiem organ I instancji wydał decyzję odmawiająca uznania za stronę R. O. w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty G. z dnia 14 maja 2013 r., a Wojewoda uchylił decyzję tylko w części dyspozytywnej podstawy prawnej, przywołującej podstawę prawną tj. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, i w to miejsce przywołał podstawę prawną tj. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast w zakresie sentencji decyzji Starosty, która jest kluczowa w sprawie zmienił jej treść, zamiast w tym zakresie również decyzję uchylić. Ponadto organ II instancji w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, tylko że pozostałego zakresu decyzja ta nie zawiera, zatem więc nie wiadomo jaka jest istota "utrzymania decyzji w pozostałym zakresie". Wreszcie należy podkreślić, że w kontekście zapadłego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK2360/19 i wytycznych zawartych w jego uzasadnieniu, organ II instancji winien rozważyć zasadność prowadzenia, bądź zwieszenie niniejszego postępowania wznowieniowego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie 2 na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., na zasądzone koszty złożyły się: kwota wpisu sądowego w wysokości 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 497 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265).