I FZ 434/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. U. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 617/08 w zakresie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia wyroku w trybie egzekucji sądowej w sprawie ze skargi J. U. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 24 czerwca 2008 r. nr [...] nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE I FZ 434/09 UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 617/08, w oparciu o art. 234 § 2 zd. 2 oraz art. 228 w zw. z art. 167 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie zarządził ściągnięcie w trybie egzekucji sądowej od J. U. opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, należnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, iż skarżąca złożyła w dniu 2 lutego 2009 r. wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 stycznia 2009 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 lutego 2009 r. skarżąca została z tego tytułu wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem ściągnięcia należności w trybie postępowania egzekucyjnego. Skarżąca nie uiściła opłaty objętej opisanym zarządzeniem, stąd te zasadne jest zarządzenie jej ściągnięcia. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła o jego uchylenie i zmianę przez zwolnienie jej z konieczności uiszczenia opłaty, wskazując, że decyzją Sądu została zwolniona z konieczności uiszczenia opłaty od sporządzenia uzasadnienia. Ponadto postępowanie nie zostało zakończone, więc zarządzenie o ściągnięciu w trybie egzekucji sądowej jest przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia pobiera się w kwocie 100 zł. Stosownie natomiast do art. 234 § 2 P.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 i art. 221 nie stosuje się. Z przytoczonego wyżej unormowania wynika jednoznacznie, że w razie nieuiszczenia należnej od przedmiotowego wniosku opłaty, pobieranej co do zasady przy jego zgłoszeniu (w kwocie 100 zł na podstawie art. 212 § 1, art. 234 § 1, art. 236 P.p.s.a. w zw. z § 2 wskazanego rozporządzenia wykonawczego), przewodniczący (wydziału) zarządza jej ściągnięcie. Jedyną przesłanką do wydania zarządzenia we wskazanym przedmiocie jest nieopłacenie wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Omawiany przepis nakazuje przewodniczącemu wydziału zarządzić ściągnięcie opłaty kancelaryjnej, niezależnie od tego, czy postępowanie w sprawie dalej się toczy, czy też zostało już zakończone. Ta okoliczność nie ma w świetle art. 234 § 2 ustawy procesowej żadnego znaczenia i nie podważa w jakikolwiek sposób poprawności zaskarżonego zarządzenia. Z kolei nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenie strony, iż została ona zwolniona z obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty kancelaryjnej. Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2008 r. strona została zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, która to opłata sądowa jest odrębna od opłaty kancelaryjnej (por. art. 212 § 1 P.p.s.a.). Przyznane powołanym postanowieniem prawo pomocy nie obejmowało żadnej innej opłaty poza wpisem od skargi i pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności rozpatrywanego zażalenia. Wskazać też należy, iż strona nie wniosła o zwolnienie jej z przedmiotowej opłaty kancelaryjnej w terminie do jej uiszczenia, a i późniejszy wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy wyłącznie wpisu od skargi kasacyjnej i zażalenia (zob. k. 96). W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., postanowić jak w sentencji.